அத்தியாயம் – 1
ஒரு அழகிய காலை பொழுதில்…
தமிழ்நாட்டின் தென்பகுதியில் இயற்கை எழில் சூழ்ந்த அழகிய கிராமம்…
மருதம்பட்டி.
பச்சை வயல்வெளிகள்… தென்னைத் தோப்புகள்… காலையிலேயே வீசும் தென்றல்… கோவில் மணி ஓசை…
அந்த ஊரின் அடையாளம்…
பாண்டியன் குடும்பம்.
பல தலைமுறைகளாக அந்த ஊரின் மரியாதையையும், செல்வாக்கையும் தன் வசம் வைத்திருந்த குடும்பம் அது.
அன்று காலை…
பாண்டியன் மாளிகை வழக்கம்போல பரபரப்பாக இருந்தது.
சமையலறையில் வேலைக்காரர்கள் காலை உணவைத் தயாரித்துக் கொண்டிருந்தனர். தோட்டத்தில் தோட்டக்காரர்கள் செடிகளுக்கு தண்ணீர் ஊற்றிக் கொண்டிருந்தனர். மாளிகையின் முன்புறம் நின்றிருந்த பாதுகாப்பு வீரர்கள் தங்கள் பணியில் கவனமாக இருந்தனர்.
அந்த நேரத்தில் பூஜை அறையில் விளக்கேற்றி இறைவனை வழிபட்டுக் கொண்டிருந்தார் செல்வி பாண்டியன்.
“எல்லாரும் நல்லா இருக்கணும்…” என்று மனதார வேண்டிக்கொண்டு வெளியே வந்தார்.
அதே நேரத்தில், தோட்டத்தில் கைகளை பின்னால் கட்டிக்கொண்டு நடைபயிற்சி செய்து கொண்டிருந்தார் செல்வராஜ் பாண்டியன்.
அவரைக் கண்ட ஊர் மக்கள் அனைவரும் மரியாதையுடன் வணக்கம் கூறினர்.
“காலை வணக்கம், ஐயா…”
ஒரு புன்னகையுடன் அனைவரையும் பார்த்து தலையசைத்தார் செல்வராஜ்.
சிறிது நேரத்தில்…
“அப்பா… எல்லாரும் வந்துட்டாங்க…” என்ற குரல் கேட்டது.
வீட்டின் பெரிய உணவறையில் குடும்ப உறுப்பினர்கள் அனைவரும் ஒன்றாக அமர்ந்திருந்தனர்.
மூத்த மகன் அருள் பாண்டியன், அரசியல் வேலைகளைப் பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருந்தார்.
இரண்டாவது மகன் கார்த்திக் பாண்டியன், வெளிநாட்டு தொழில் தொடர்பான அழைப்பில் இருந்தார்.
மகள்கள் ரேவதி மற்றும் கவிதா தங்கள் குழந்தைகளுடன் சிரித்துப் பேசிக் கொண்டிருந்தனர்.
கடைசி மகன் வீரபாண்டியன், தோட்ட வேலைகளை முடித்துவிட்டு உள்ளே வந்தார்.
ஆனால்…
அந்த பெரிய டைனிங் டேபிளில் ஒரு நாற்காலி மட்டும் காலியாக இருந்தது.
அதைப் பார்த்த செல்வி பாண்டியன் மெதுவாகச் சிரித்தார்.
“ஆதவன் இன்னும் எழுந்திருக்கலையா?”
அந்த கேள்விக்கு வீட்டில் இருந்த அனைவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து சிரித்தனர்.
அடுத்த நொடி…
மாடிப்படிகளில் இருந்து மெதுவாக இறங்கி வந்த காலடி சத்தம்…
அவன் யார்?
அடுத்த அத்தியாயத்தில்…
