நள்ளிரவைத் தாண்டிய அந்த அமைதியான வேளையிலும், சென்னை அண்ணாசாலையின் பரபரப்பான அந்த பகுதியில் அமைந்திருந்த ஆர்யன் கன்ஸ்ட்ரக்ஷன்ஸ் நிறுவனத்தின் இருபதாவது மாடியின் ஒற்றை அறையின் விளக்குகள் மட்டும் பிரகாசமாக எரிந்து கொண்டிருந்தன. அந்தப் பிரம்மாண்டமான கார்ப்பரேட் சாம்ராஜ்யத்தின் உச்சி அறையில், சுற்றிலும் அமைதி சூழ்ந்திருக்க, தன் அகன்ற இத்தாலிய மார்பிள் மேஜைக்குப் பின்னால் ஏதோ ஒரு தீவிரமான சிந்தனையில் ஆழ்ந்து அமர்ந்திருந்தான் அந்த நிறுவனத்தின் இளம் வாரிசு மற்றும் நிர்வாக இயக்குனர் ஆர்யன் தேவ்! முறுக்கேறிய உடலமைப்பு, எவரையும் ஒரு நொடியில் நடுங்க வைக்கும் கம்பீரம், முகத்தில் எப்போதும் குடிகொண்டிருக்கும் ஒரு கறாரான இறுக்கம். முப்பத்தியிரண்டு வயதிலேயே இந்தியாவின் முன்னணி சிவில் இன்ஜினியரிங் மற்றும் கட்டுமானத் தொழிலதிபர்களில் ஒருவனாக வலம் வரும் ஆர்யனுக்கு, பிசினஸ் மட்டும்தான் உலகம் என்று வெளியே தெரிந்தாலும், அவனது மௌனத்திற்குப் பின்னால் ஒரு தீராத தனிமையின் வலி இருந்தது.கடந்த சில நாட்களாக துபாயில் நடந்து வரும் அந்த மல்டி-மில்லியன் புராஜெக்ட் ஒப்பந்தம் சில காரணங்களால் தள்ளிப் போய்க்கொண்டிருந்ததால், ஆர்யன் கடுமையான மன அழுத்தத்திலும், கவலையிலும் இருந்தான். ஒவ்வொரு கோப்பையும் அவன் புரட்டும்போது அவனது நெற்றிக் கோடுகள் இன்னும் ஆழமாக இறுகின. அவனது தந்தை மறைந்த பிறகு, இந்த ஒட்டுமொத்தப் பெரிய பிசினஸ் சாம்ராஜ்யத்தையும் தன் தோள்களில் சுமக்கும் பொறுப்பு அவனுக்கு மட்டுமே இருந்தது. அந்தப் பொறுப்பின் சுமை அவனது இயல்பான புன்னகையை என்றோ பறித்திருந்தது. மணி நள்ளிரவு மூன்றைத் தாண்டியபோது, கடுமையான தலைவலியோடும் பிசினஸ் கவலையோடும் தன் கார் சாவியை எடுத்துக்கொண்டு தன் பிரம்மாண்ட பென்ட்ஹவுஸ் வீட்டிற்குப் புறப்பட்டான் ஆர்யன். காரைச் செலுத்தும்போது கூட அவனது கண்கள் சாலையை நோக்கினாலும், அவனது சிந்தனைகள் அனைத்தும் அந்தத் துபாய் கிளைன்ட்ஸின் அடுத்தகட்ட நிபந்தனைகளைப் பற்றியே யோசித்துக் கொண்டிருந்தன.வீட்டிற்குள் நுழைந்தபோது அங்கே ஒரு நிசப்தம் நிலவியது. ஆர்யனுக்கு ஒரு அழகான குடும்பம் இருந்தது. அவனது அன்பான அம்மா சிவகாமி, கல்லூரியில் படிக்கும் துடிப்பான தம்பி கார்த்திக், மற்றும் எல்லாரையும் விட அவன் உயிராகக் கருதும் செல்லத் தங்கை ஸ்வேதா. ஸ்வேதா சிவில் இன்ஜினியரிங் இரண்டாம் ஆண்டு படித்துக் கொண்டிருந்தாள். தந்தை இல்லாத அந்தக் குடும்பத்திற்கு ஆர்யன்தான் எல்லாமே. அவனது உழைப்பால்தான் அவனது தம்பியும் தங்கையும் எந்தக் கவலையும் இல்லாமல் படித்துக் கொண்டிருந்தனர். இருந்தாலும், தன் குடும்பத்தாரிடம் தன் பிசினஸ் டென்ஷனையோ, கவலையையோ காட்டி அவர்களைக் கஷ்டப்படுத்த ஆர்யன் விரும்பியதில்லை. அதனால்தான், வீட்டுக்கு வந்தாலும் தன் அறைக்குள்ளேயே சென்று தன் கவலைகளைப் பூட்டி வைத்துக் கொள்வான்.தன் அறையின் ஜன்னல் வழியே தெரிந்த சென்னை மாநகரத்தின் விளக்குகளைப் பார்த்தபடி நின்ற ஆர்யனின் மனதில் ஏதோ ஒரு இனம் புரியாத ஏக்கம் இருந்தது. பணமும் புகழும், தன்னைச் சுற்றி இவ்வளவு பெரிய குடும்பம் இருந்தாலும், தன் மனதில் இருக்கும் கவலைகளை அப்படியே கொட்டி அழவும், ஆறுதலாகத் தன் மடியில் கிடத்தித் தலைகோதவும் ஒரு பெண் நெஞ்சம் அவனுக்குத் தேவைப்பட்டது. அந்தத் தனிமையின் தவிப்பு அவனது இதயத்தை வாட்டியது. அவனது இந்த இறுக்கமான மௌன உலகத்திற்குள் ஒரு பேரன்பின் தூறல் எப்போது விழப்போகிறது என்று அவனது ஏக்கங்கள் காற்றில் கரைந்து கொண்டிருந்தன.இரவு முழுக்கத் தூக்கமில்லாமல், பிசினஸ் டென்ஷனோடு தவித்த ஆர்யன், தன் மனதை ஒருமுகப்படுத்த அதிகாலை ஐந்து மணிக்கே தன் தனிப்பட்ட உடற்பயிற்சி கூடத்திற்கு வந்தான். அங்கு லேசான மேற்கத்திய இசை ஒலித்துக் கொண்டிருக்க, கறுப்பு நிற டிராக் பேண்ட் மட்டும் அணிந்து, ஷர்ட் இல்லாமல் வியர்க்க விறுவிறுக்க அவன் புல்-அப்ஸ் மற்றும் புஷ்-அப்ஸ் போன்ற தீவிரமான உடற்பயிற்சிகளை மேற்கொள்ளத் தொடங்கினான். ஜிம்முக்குச் சென்று இரும்பு போல செதுக்கப்பட்ட அவனது அகன்ற மார்பும், முறுக்கேறிய தோள்களும், உடற்பயிற்சியின் வேகத்தில் புடைத்துத் தெரிந்த நரம்புகளும் அவனது உடலமைப்பிற்கு அலாதி கம்பீரத்தைத் தந்தன. அவனது முதுகுத் தசைகள் ஒவ்வொரு முறை மேலே ஏறும்போதும் இறங்கும்போதும் கச்சிதமாக விரிந்து சுருங்கி காட்சியளித்தன. வியர்வைத் துளிகள் அவனது நெற்றியிலிருந்து இறங்கி வழிந்தோடின. தன் பிசினஸ் கவலைகளையும், தனிமையின் வலியையும் அந்த இரும்புகளோடு சண்டையிட்டுத் தீர்த்துக் கொண்டிருந்தான் ஆர்யன்.ஒவ்வொரு புல்-அப்ஸையும் அவன் எடுக்கும் போது, அவனது உடலின் தசைகள் இரும்பைப் போல இறுகின. அவனது மூச்சுக்காற்றின் வேகம் அந்த அறையின் ஏசி குளிரையும் தாண்டி ஒரு தணலை உருவாக்கியது. தன் பிசினஸ் கவலைகளையும், தனிமையின் வலியையும் அந்த இரும்புகளோடு சண்டையிட்டுத் தீர்த்துக் கொண்டிருந்தான் ஆர்யன். வியர்வை அவனது சிக்ஸ்-பேக் உடலமைப்பின் வழியே வழிந்தோட, அவன் கீழே இறங்கி ஒரு கறுப்புத் துண்டால் தன் கழுத்து மற்றும் மார்பு வியர்வையைத் துடைத்தபடி ஜன்னல் வழியே விடியும் சூரியனைப் பார்த்தான். “இன்றாவது என் மனதின் கவலைகளுக்கு ஒரு விடிவு காலம் பிறக்குமா? இந்தத் தனிமை என்னை என்றைக்கு விட்டு நகரும்?” என்று தனக்குள்ளேயே கேட்டுக்கொண்டான். தன் போனை எடுத்து அசிஸ்டென்ட் மேனேஜர் பிரிவின் இன்றைய கோப்புகளைத் தயார் செய்யச் சொல்லி தன் செக்ரட்டரிக்குக் கட்டளையிட்டான். அவனது குரலில் அதே பழைய சிங்கம் போன்ற அதிகாரத் தோரணை திரும்பியிருந்தது.உடற்பயிற்சி கூடத்தின் கண்ணாடியில் தன் பிம்பத்தைப் பார்த்தான். முப்பத்தியிரண்டு வருட அவனது வாழ்க்கையில், அவனது இந்த உழைப்பும், உடலைச் செதுக்கிய நேர்த்தியும் அவனுக்கு ஒரு அலாதியான கம்பீரத்தைத் தந்திருந்தாலும், அவனது கண்களில் இருந்த அந்தத் தேடல் இன்னும் அப்படியேதான் இருந்தது. ஒரு கார்ப்பரேட் சாம்ராஜ்யத்தை ஆளும் சிஇஓ-வாக அவனது மௌனம் எத்தனையோ தொழிலதிபர்களை நடுங்க வைத்திருந்தாலும், அந்த மௌனத்தை உடைத்து அவனுக்குள் அன்பை நெய்யப் போகும் அந்தத் தேவதை யார் என்று அவனுக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை. அவனது மனதின் பாரங்களை இறக்கி வைக்க ஒரு தோள் தேவைப்பட்டது. ஆனால், விதியின் விளையாட்டு அவனுக்காக ஒரு குறும்புக்காரத் தேவதையை ஏற்கனவே தயார் செய்து வைத்திருக்கிறது என்பதை அவன் உணர்ந்திருக்கவில்லை. ஆர்யன் தன் உடற்பயிற்சியை முடித்துக் கொண்டு, ஒரு அழுத்தமான பெருமூச்சுடன் தன் அறைக்கு குளிக்கச் சென்றான்
