❤️அத்தியாயம் 《35》

அத்தியாயம் 《35》

திருமணச் சடங்குகள் அனைத்தும் நிறைவடைந்ததும், புதுமணத் தம்பதிகளை வீட்டிற்கு அழைத்து வந்தார்கள். பால், பழம் கொடுத்து பெரியவர்கள் ஆசீர்வதிக்க, இரவுக்கான சடங்குகளும் விமரிசையாகத் தொடங்கின.

ஒருபுறம் மித்ரன் – மீனாட்சி ஜோடி என்றால், மறுபுறம் ஆரியன் – யஷ்வி மற்றும் ருத்ரன் – நந்திதா என அந்த வீடே காதலாலும் மகிழ்ச்சியாலும் நிறைந்திருந்தது.

 

—

மீனாட்சி அறையில்

நந்திதாவும் யஷ்வியும் மீனாவைச் சூழ்ந்து கொண்டு அவளைக் கிண்டல் செய்து கொண்டிருந்தார்கள்.

“அக்கா! பார்த்தீங்களா… இவ நமக்கு முன்னாடியே வேலையை ஆரம்பிச்சுட்டா!” என்று யஷ்வி கண் சிமிட்ட,

மீனா வெட்கத்தில் முகம் சிவந்து போனாள்.

“ஐயோ அண்ணி! ஏன் இப்படிப் பேசுறீங்க?” என்று அவள் சிணுங்கினாள்.

“நான் ஒன்னும் பொய் சொல்லலையே… நிஜத்தைத்தானே சொன்னேன்!” என்று யஷ்வி விடாமல் கிண்டல் செய்தாள்.

உடனே நந்திதா,

“அப்படியே நீயும் இன்னைக்குப் போய் உன் வேலையைப் பாரு, யஷ்வி!” என்று சிரித்தபடி கூறினாள்.

“கண்டிப்பா அக்கா… நீங்க சொன்னாலும் சொல்லாட்டியும் இன்னைக்கு அது நடக்கும்!” என்று யஷ்வி வெட்கமே இல்லாமல் சொல்ல,

நந்திதா அதிர்ச்சியுடன்,

“அடிப்பாவி!” என்றாள்.

“ஆமா அக்கா… எல்லாரும் ‘படி… படி…’ன்னு உயிரை வாங்குறாங்க. எனக்குப் படிப்பு மண்டையில ஏற மாட்டேங்குது. ஒரு குழந்தையைப் பெத்துக்கிட்டா, அப்புறம் யாரும் படிக்கச் சொல்ல மாட்டாங்கல்ல?” என்று யஷ்வி தன் ‘வில்லத்தனமான’ திட்டத்தைச் சொல்ல,

மீனாவும் நந்திதாவும் வாயில் கை வைத்துச் சிரிக்க ஆரம்பித்தார்கள்.

“அக்கா! போதும்… உங்களுக்கும் இன்னும் ஒன்னும் நடக்கலன்னு எனக்குத் தெரியும். அதனால ரொம்ப சிரிக்காதீங்க!” என்று யஷ்வி சொல்ல,

“போடி… உனக்கு வேற வேலையே இல்லை!” என்று நந்திதா அவளை அதட்டிவிட்டு, மீனாவை மித்ரனின் அறைக்கு அழைத்துச் சென்றாள்.

 

—

ஆரியன் – யஷ்வி

யஷ்வி தன் அறைக்குள் நுழைந்தபோது, ஆரியன் லேப்டாப்பில் மூழ்கியிருந்தான்.

மெதுவாக அவன் அருகில் அமர்ந்தவள்,

“மாமா…” என்று மெல்லிய குரலில் அழைத்தாள்.

லேப்டாப்பிலிருந்து பார்வையை எடுக்காமலேயே,

“என்னடி… இப்போல்லாம் புதுசா ‘மாமா’ன்னு கூப்பிடுற?” என்று கேட்டான்.

“அத்தைதான் அப்படி கூப்பிடச் சொன்னாங்க. சரி… அதை விடுங்க. நான் அமெரிக்கா போகப்போறேன்,” என்றாள் யஷ்வி.

“சரி… எப்பக் கிளம்புற?” என்று அவன் சாதாரணமாகக் கேட்க,

யஷ்விக்குக் கோபம் தலைக்கேறியது.

சட்டென்று அவன் கையிலிருந்த லேப்டாப்பைப் பிடுங்கிப் பின்னால் வைத்துவிட்டு,

“எப்பப் பார்த்தாலும் வேலை… வேலை! என்னைக் கண்டுக்கவே மாட்டீங்களா?” என்று முறைத்தாள்.

ஆரியன் சிரித்தபடி அவளைத் தன் அணைப்பிற்குள் இழுத்துக் கொண்டான்.

“பின்ன என்னடி பண்ணச் சொல்ற? உனக்கு இன்னும் படிப்பு முடியலையே. அது முடிஞ்ச பிறகுதானே நம்ம வாழ்க்கை அடுத்த கட்டத்துக்குப் போகணும்?” என்றான்.

யஷ்வி அவன் சட்டையின் பட்டனை விரல்களால் சுழற்றிக்கொண்டே அவன் கண்களைப் பார்த்தாள்.

“மாமா… எனக்குக் குழந்தை வேணும்!” என்றாள் ஆசையுடன்.

ஆரியன் அதிர்ச்சியும் மகிழ்ச்சியுமாக அவளைப் பார்த்தான்.

“என்னடி சொல்ற?”

“ஆமா மாமா… எனக்குப் படிக்க விருப்பமில்லை. ப்ளீஸ்… நான் இங்கேயே இருக்கேன்,” என்று அவள் கெஞ்சினாள்.

“பைத்தியம் மாதிரி பேசாத யஷ்வி… இன்னும் ஒரு வருஷம் படிப்பு இருக்கு. அது முடிஞ்ச அப்புறம் குழந்தை பெத்துக்கலாம்,” என்று அவளது நெற்றியில் முத்தமிட்டான்.

“நீங்கதான் பைத்தியம் மாதிரி பேசுறீங்க! ஒரு வருஷம் படிப்புதானே… அதை இங்கிருந்தே படிச்சுக்கிறேன். ப்ளீஸ் மாமா…” என்று கூறிவிட்டு, அவன் மறுக்கப் போவதைப் பார்த்து பொய்க்கோபத்துடன் எழுந்து செல்ல முயன்றாள்.

“போங்க… நானா இவ்வளவு தூரம் இறங்கி வர்றேன். நீங்க என்னடான்னா இப்படிப் பண்றீங்க!”

ஆரியன் அவளை மீண்டும் இழுத்து அணைத்துக் கொண்டான்.

“இல்லடி… உன் படிப்புக்காகத்தான் யோசிச்சேன். ஆனா நீயே சம்மதம் சொல்லிட்ட அப்புறம், நான் என்ன லூசா வேடிக்கை பார்த்துட்டு இருக்க?” என்று காதலுடன் கூறினான்.

அவளை மெதுவாகத் தூக்கிக்கொண்டு படுக்கையில் அமர வைத்தான்.

அந்த இரவு, அவர்களின் வாழ்க்கையில் ஒரு புதிய அத்தியாயம் அமைதியாக மலர்ந்தது.

 

—

ருத்ரன் – நந்திதா

நந்திதா அறைக்குள் நுழைந்த அடுத்த நொடி, ருத்ரன் அவளைப் பின்னாலிருந்து இதமாக அணைத்துக் கொண்டான்.

“ஐயோ… ருத்ரன்! என்ன பண்றீங்க? விடுங்க…” என்று அவள் செல்லமாகச் சிணுங்கினாள்.

அவளைத் தன் பக்கம் திருப்பிய ருத்ரன்,

“உனக்கு நான் கொடுத்த டைம் முடிஞ்சிடுச்சு நந்திதா. இதுக்கு மேல என்னால வெயிட் பண்ண முடியாது. இன்னைக்குக் கல்யாணம் ஆனவன் எல்லாம் கொண்டாட்டத்துல இருக்கான். நமக்குக் கல்யாணம் ஆகி ஏழு மாசம் ஆச்சு… இன்னும் நமக்கிடையே ஒரு முன்னேற்றமும் இல்லையே!” என்றான் ஏக்கத்துடன்.

“நீங்கதான் என்னவோ ரொம்ப நல்லவர் மாதிரி என்னைத் தொடாம விலகி இருந்தீங்க!” என்று நந்திதா பதிலளிக்க,

ருத்ரன் திகைத்துப் போனான்.

“என்னடி சொல்ற? நான் பக்கத்துல வந்தாலே ஏதோ பேயைப் பார்த்த மாதிரி ஓடுவ… இப்போ இப்படிப் பேசுற?”

“நான் ஓடுனா அப்படியே விட்ருவீங்களா? கையைப் பிடிச்சு இழுக்க மாட்டீங்களா?” என்று அவள் குறும்புடன் கேட்க,

ருத்ரன் சிரித்தபடி அவளைத் தழுவிக்கொண்டான்.

அவர்களின் நீண்டகால தயக்கமும் காத்திருப்பும் அந்த இரவோடு முடிவுக்கு வந்தது.

 

—

மித்ரன் – மீனாட்சி

மித்ரன் தன் அன்பு மனைவிக்காக அறையில் காத்திருந்தான்.

மீனா கையில் பால் செம்புடன் உள்ளே வந்தாள்.

அவளைப் பார்த்ததும் குறும்பாக,

“என்ன… புருஷன் கால்ல விழுந்து ஆசிர்வாதம் வாங்கலையா?” என்று கேட்டான்.

“நான் எதுக்கு உங்க கால்ல விழணும்?” என்று மீனா முறைத்தாள்.

“இல்ல… வழக்கமா முதலிரவுல பொண்டாட்டி புருஷன் கால்ல விழுந்து கும்பிடுவாங்களே… அதைச் சொன்னேன்!” என்றான்.

அவன் பேசி முடிக்கும் முன்பே, மீனா அவன் கன்னத்தில் ஓங்கி ஒரு அறை விட்டாள்.

அதிர்ச்சியில் கன்னத்தைப் பிடித்துக்கொண்ட மித்ரன்,

“ஏண்டி அடிச்ச?” என்று கேட்டான்.

“பின்ன அடிக்காம கொஞ்சுவாங்களா? என் மேல லவ் இருந்தா அதை என்கிட்ட முதல்லயே சொல்ல வேண்டியதுதானே?” என்று ஆதங்கமாகக் கேட்டாள்.

மித்ரன் அவளை மெதுவாகத் தன் அணைப்பிற்குள் இழுத்துக்கொண்டான்.

“சாரிடி மீனா… ஏற்கனவே இந்த வீட்டுல நிறையப் பிரச்சனை இருந்துச்சு. இதுல நம்ம விஷயத்தைச் சொல்லி இன்னும் குழப்பம் வர வேண்டாம்னுதான் விலகி இருந்தேன். ஆனா, உனக்குக் கல்யாணம்னு கேள்விப்பட்டதும் எனக்குப் பைத்தியமே பிடிச்சிருச்சு. அதுவும் உன் சம்மதத்தோடதான் நடக்குதுன்னு தெரிஞ்சப்போ நான் துடிச்சுப் போயிட்டேன். ஆனா இப்போ பாரு… நாம எதிர்பார்க்காத நேரத்துல நமக்குக் கல்யாணம் முடிஞ்சு, இதோ நம்ம வாழ்க்கையும் புதுசா ஆரம்பிக்கப் போகுது!” என்றான்.

மீனா குறும்பாக,

“கல்யாணம்தான் முடிஞ்சுது… நம்ம வாழ்க்கை இன்னும் ஆரம்பிக்கலையே!” என்று சீண்டினாள்.

“அது இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல ஆரம்பிச்சிடும்…” என்று அவன் சிரித்தான்.

“அதுக்கு நான் ஓகே சொல்லணுமே?” என்று அவள் மீண்டும் வம்பிழுக்க,

மித்ரன் கெஞ்சலாக,

“இங்க பாருடி… ரொம்ப ஓவரா பண்ணாத. இப்பதான் மனசு நிம்மதியா இருக்கு. இந்தச் சந்தோஷத்தைக் கெடுக்கிற மாதிரி எதுவும் பண்ணாதடி, செல்லம்…” என்றான்.

அவன் கெஞ்சியதைப் பார்த்து சிரித்த மீனா, மெதுவாக அவன் கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டாள்.

 

—

கதையின் நிறைவு

வெளியே நிலவு வெள்ளி ஒளியை வாரி இறைத்துக் கொண்டிருந்தது.

அந்தப் பெரிய மாளிகைக்குள், மூன்று ஜோடிகளின் வாழ்க்கையும் காதலாலும், நம்பிக்கையாலும், மகிழ்ச்சியாலும் நிரம்பியிருந்தது.

பல போராட்டங்கள், பிரிவுகள், கண்ணீர்கள் மற்றும் தவிப்புகளுக்குப் பிறகு கிடைத்த இந்தக் காதல், அவர்களின் வாழ்நாள் முழுவதும் நிலைத்திருக்கும் ஒரு வரமாக மாறியது.

முற்றும். 🙏