அத்தியாயம் – 3
விதி மாற்றிய முடிவு…
திருமணச் சடங்குகள் தொடங்க இன்னும் ஒரு மணி நேரமே இருந்தது.
மணமகள் அறையில்…
பதற்றத்துடன் அங்கும் இங்கும் நடந்து கொண்டிருந்தார் மாலதி.
அவளது கைகள் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தன.
நெற்றியில் வியர்வைத் துளிகள்.
மீண்டும் மீண்டும் தனது மகளின் கைப்பேசிக்கு அழைத்தார்.
“The number you are calling is switched off…”
அந்த குரல் மீண்டும் ஒலிக்க…
அவளது இதயம் வேகமாகத் துடித்தது.
“ஏங்க…” என்று நடுங்கிய குரலில் தன் கணவர் சண்முகத்தை அழைத்தார்.
“என்ன மாலதி?” என்று சிரித்தபடி உள்ளே வந்தவர், அவளது முகத்தைப் பார்த்ததும் அதிர்ந்து போனார்.
“என்னாச்சு?”
கண்களில் கண்ணீருடன்…
“நம்ம… நம்ம பொண்ணு…”
“என்னாச்சு அவளுக்கு?” என்று பதறியபடி கேட்டார்.
“அவ… அவ யாரையோ காதலிச்சு… வீட்டை விட்டு போயிட்டாங்க…”
அந்த வார்த்தையைக் கேட்ட சண்முகத்தின் கையில் இருந்த கைப்பேசி கீழே விழுந்தது.
“என்ன சொல்ற…?”
“காலையிலேயே ஒரு கடிதம் எழுதி வச்சிட்டு போயிருக்கா…”
மாலதி நடுங்கும் கைகளால் அந்தக் கடிதத்தை அவரிடம் நீட்டினாள்.
அதைப் படித்த சண்முகத்தின் கண்கள் கலங்கின.
“அப்பா… அம்மா… என்னை மன்னிச்சிடுங்க…
எனக்கு இந்தக் கல்யாணத்தில் விருப்பம் இல்லை.
நான் விரும்புறவரோட போறேன்.
என்னைத் தேடாதீங்க…”
சில நொடிகள்…
அந்த அறையில் அமைதி மட்டுமே.
“இப்போ… என்ன பண்ணப் போறோம்…?” என்று கதறி அழுதார் மாலதி.
சண்முகம் கண்களை மூடி ஆழமாக மூச்சை இழுத்தார்.
வெளியில்…
நாதஸ்வரம் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது.
ஆனால்…
மணமகள் அறைக்குள்…
சண்முகத்தின் கையில் இருந்த கடிதம் கீழே நழுவி விழுந்தது.
“இது… இது எப்படி நடந்துச்சு…?” என்று அதிர்ச்சியில் நின்றார்.
சில நிமிடங்களில்…
இந்த விஷயம் இரு குடும்பத்தின் மூத்தவர்களுக்கு மட்டும் தெரிவிக்கப்பட்டது.
மணமகள் அறைக்குள்…
செல்வராஜ் பாண்டியன், செல்வி பாண்டியன், அருள் பாண்டியன், கார்த்திக் பாண்டியன், ரேவதி, கவிதா, வீரபாண்டியன்…
மற்றும் அல்லியின் குடும்பத்தினர் அனைவரும் நின்றிருந்தனர்.
“எங்களை மன்னிச்சிடுங்க சம்பந்தி…” என்று கைகூப்பி அழுதார் சண்முகம்.
அறை முழுவதும் அமைதி.
முதலில் பேசியது அருள் பாண்டியன்.
“இவ்வளவு பெரிய விஷயத்தை எப்படி மறைக்க முடியும்?”
ரேவதி முகம் சுளித்தாள்.
“இது வெளியே தெரிஞ்சா நம்ம குடும்பத்தோட பேர் என்ன ஆகும்?”
கவிதாவும் அதிர்ச்சியில் நின்றாள்.
கார்த்திக் பாண்டியன் மட்டும் அமைதியாக தன் தந்தையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.
செல்வராஜ் பாண்டியன் எதுவும் பேசாமல் நின்றார்.
அப்போது…
சண்முகத்தின் தாய் அலமேலு அம்மாள் கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டு எழுந்தார்.
“சம்பந்தி…”
“ஒரு வார்த்தை சொல்லட்டுமா?”
அனைவரின் பார்வையும் அவர் மீது திரும்பியது.
“என் மூத்த பேத்தி தப்பு பண்ணிட்டா…”
“ஆனா… என் இரண்டாவது பையன் ராகவனுக்கு ஒரு பொண்ணு இருக்கா…”
“அல்லி…”
“அவ நல்ல பொண்ணு…”
“உங்க குடும்பத்துக்கு ஈடாக நாங்க இல்லைன்னு எனக்குத் தெரியும்…”
“ஆனா…”
“எப்படியாவது இரண்டு குடும்ப மானத்தையும் காப்பாத்துங்க…”
என்று கைகூப்பி அழுதார்.
அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட ராகவன் உடனே எழுந்தார்.
“அம்மா… என்ன பேசுறீங்க?”
லலிதாவும் அதிர்ச்சியடைந்தார்.
“அம்மா… அல்லி இன்னும் சின்ன பொண்ணு…”
“அவ வாழ்க்கையை இப்படிப் பலி கொடுக்க முடியாது.”
அலமேலு அம்மாள் கண்ணீருடன்…
“நம்ம குடும்பம் தலைகுனிஞ்சு நிற்கக் கூடாது…”
“ஒரே வழி இதுதான்…”
என்றார்.
அல்லியை அனைவரும் பார்த்தனர்.
எதுவும் புரியாமல் நின்றாள் அவள்.
“அல்லி…” என்று ராகவன் அவளருகே வந்தார்.
“உன்னை நாங்க கட்டாயப்படுத்த மாட்டோம்…”
“உன் முடிவுதான் முக்கியம்…”
லலிதா அவளது கையைப் பிடித்தார்.
“ஆனா…”
“இந்தக் குடும்பத்தின் கண்ணீரைப் பார்க்க முடியலம்மா…”
அல்லியின் கண்கள் கலங்கின.
பாட்டியைப் பார்த்தாள்…
அப்பாவைப் பார்த்தாள்…
அம்மாவைப் பார்த்தாள்…
கடைசியில்…
மெதுவாக கண்களை மூடிக்கொண்டு…
தலையசைத்தாள்.
அதே நேரத்தில்…
“எனக்கு இந்தக் கல்யாணம் வேண்டாம்.”
என்று குளிர்ச்சியாக ஒலித்தது ஆதவனின் குரல்.
“தாத்தா… ஒரு பொண்ணு ஓடிப்போனதுக்காக…”
“அவளோட தங்கச்சியையோ… சொந்தக்காரப் பொண்ணையோ…”
“என் வாழ்க்கையில கொண்டு வர முடியாது.”
“மேலும்…”
“அவங்க நம்ம குடும்ப அந்தஸ்துக்கு சமம் இல்லை.”
அவனது வார்த்தைகள் அல்லியின் இதயத்தை காயப்படுத்தின.
அறை முழுவதும் அமைதி.
அப்போது செல்வராஜ் பாண்டியன் மெதுவாக எழுந்து நின்றார்.
“ஆதவா…”
“நம்ம குடும்ப மானம்…”
“உன் விருப்பத்தை விட பெருசு.”
“இந்தக் கல்யாணம் நடக்கும்.”
தாத்தாவின் உறுதியான குரலைக் கேட்ட ஆதவன்…
கோபத்தில் கைகளை இறுக்கமாக மூடிக்கொண்டான்.
ஆனால்…
அவரது முடிவை மீற…
அவனால் முடியவில்லை…
