அத்தியாயம் – 4
விருப்பமில்லா உறவு…
“கெட்டிமேளம்… கெட்டிமேளம்…”
ஐயரின் குரல் திருமண மண்டபம் முழுவதும் எதிரொலித்தது.
நாதஸ்வரம் உச்சத்தை எட்டியது.
அங்கிருந்த அனைவரின் பார்வையும்…
மணமகன் ஆதவனின் கைகளில் இருந்த தாலியின் மீது நிலைத்திருந்தது.
ஆனால்…
அவன் முகத்தில் மட்டும் எந்த உணர்வும் இல்லை.
அவனது பார்வை நேராக அல்லியின் முகத்தை நோக்கிச் சென்றது.
தலையைக் குனிந்து…
கண்ணீர் வழிந்தபடி நின்றிருந்தாள் அல்லி.
அவளது மனதில் ஒரே ஒரு எண்ணம்.
“அப்பா… உங்களுக்காகத்தான் இந்த முடிவு…”
அடுத்த நொடி…
ஆதவன் ஆழமாக மூச்சை இழுத்து…
விருப்பமில்லாத மனதுடன்…
அவளது கழுத்தில் தாலியை கட்டினான்.
மூன்று முடிச்சுகள்…
மூன்று உயிர்களை இணைக்கவில்லை.
இரண்டு குடும்பங்களின் மானத்தைக் காப்பாற்றின.
“வாழ்க வளமுடன்…”
என்று அனைவரும் அட்சதை தூவினர்.
ஆனால்…
அந்த வாழ்த்துகளில் சந்தோஷம் இல்லை.
அமைதி மட்டும் இருந்தது.
திருமணச் சடங்குகள் அனைத்தும் முடிந்தன.
அல்லி…
ஒவ்வொருவரிடமும் ஆசீர்வாதம் வாங்கினாள்.
முதலில்…
செல்வராஜ் பாண்டியன்.
அவளது தலையில் கை வைத்து…
“எப்பவும் தைரியமா இரும்மா…”
என்றார்.
அந்த ஒரு வார்த்தை…
அல்லியின் மனதிற்கு சிறு ஆறுதலைத் தந்தது.
அடுத்ததாக…
செல்வி பாண்டியன்.
“நல்லா இரும்மா…”
என்று அவளது நெற்றியில் முத்தமிட்டார்.
அல்லியின் கண்கள் மீண்டும் கலங்கின.
மறுபுறம்…
ஆதவன்…
யாரிடமும் பேசாமல் நின்றிருந்தான்.
அவனது தாய் ரேணுகா…
மகனைப் பார்த்து வருத்தப்பட்டார்.
“இப்படி ஒரு வாழ்க்கை உனக்காக நான் நினைக்கலடா…”
என்று மனதிற்குள் சொல்லிக்கொண்டார்.
நேரம் நகர்ந்தது.
மணப்பெண் விடை கொடுக்கும் நேரம் வந்தது.
அல்லி…
தன் தந்தை ராகவனின் முன் வந்து நின்றாள்.
அவ்வளவு நேரம் அடக்கி வைத்திருந்த கண்ணீர்…
ஒரே நொடியில் வெள்ளமாய் பெருகியது.
“அப்பா…”
என்று அழுதபடி அவரைக் கட்டிப்பிடித்தாள்.
ராகவனின் கண்களும் கலங்கின.
“அழாதடா…”
“நீ சந்தோஷமா இருக்கணும்…”
என்றாலும்…
அவரது குரலே உடைந்து போயிருந்தது.
லலிதா…
மகளின் முகத்தை இரு கைகளாலும் தாங்கினார்.
“சாப்பாடு சரியா சாப்பிடணும்…”
“யாரு என்ன பேசினாலும் பொறுமையா இரு…”
என்று சொல்லி அழுதார்.
அர்ஜுன்…
தங்கையின் தலையை வருடினான்.
“ஏதாவது கஷ்டம் இருந்தா…”
“ஒரு போன் பண்ணு…”
“நான் ஓடி வந்துடுவேன்…”
என்றான்.
அல்லி…
கண்ணீரோடு தலையசைத்தாள்.
ஆதவன்…
காரின் அருகே சென்று நின்றிருந்தான்.
அவனது முகத்தில்…
பொறுமையின்மை மட்டும் தெரிந்தது.
“ஆதவா…”
என்று தாத்தா அழைத்ததும்…
அவன் காரில் அமர்ந்தான்.
அல்லியும்…
கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டு மெதுவாக காரில் ஏறினாள்.
கார்…
மண்டபத்தை விட்டு புறப்பட்டது.
சில மணி நேர பயணத்திற்குப் பிறகு…
பாண்டியன் மாளிகை.
பெரிய இரும்புக் கதவுகள் திறக்கப்பட்டன.
இருபுறமும் நின்றிருந்த வேலைக்காரர்கள்…
“வாங்க ஐயா…”
என்று தலைகுனிந்து வரவேற்றனர்.
கார் நின்றது.
ரேணுகா ஆரத்தித் தட்டுடன் வாசலுக்கு வந்தார்.
அல்லியைப் பார்த்து மெதுவாக புன்னகைத்தார்.
“வலது காலை எடுத்து வைத்து உள்ளே வாம்மா…”
என்றார்.
அல்லி…
தயக்கத்துடன் வீட்டிற்குள் நுழைந்தாள்.
வீட்டின் பெருமை…
அவளுக்கு பிரமிப்பை ஏற்படுத்தியது.
ஆனால்…
அந்த வீட்டில் அவளுக்கான இடம் இருக்கிறதா?
என்ற கேள்வி மட்டும்…
அவளது மனதை விட்டு அகலவில்லை.
