💓அத்தியாயம் 《5》

ஆதிரனின் கார் சென்னையின் பரபரப்பான சாலையில் சீறிப்பாய்ந்து, இறுதியில் அந்த மிகப்பெரிய மருத்துவமனையின் பிரம்மாண்ட நுழைவாயிலுக்கு முன்னால் வந்து நின்றது. அவனது முகம் கவலையில் ஆழ்ந்திருந்தது. காரை ஓரமாக நிறுத்திவிட்டு, பதற்றமான வேகத்துடன் உள்ளே நுழைந்தான். ரிஷப்ஷனில் இருந்த பணியாளரிடம் அவசரத் தகவல்களைப் பெற்றுக்கொண்டு, ஐ.சி.யு (ICU) வார்டை நோக்கிப் பதறியடித்துக்கொண்டு ஓடினான்.

ஐ.சி.யு அறையின் வாசலில் கதிர் நின்றுகொண்டிருந்தான். அவனது கண்கள் சிவந்திருந்தன, உடல் ஒருவித நடுக்கத்தில் இருந்தது. கண்ணாடி வழியாக உள்ளே இருக்கும் காட்சியைத் தவிப்புடன் பார்த்தபடி நின்றிருந்தான். அந்த அறையின் ஓரத்தில் இருந்த நாற்காலியில் நிலா அமர்ந்திருந்தாள்; அவளது மடியில் சர்வேஷும், யாழினியும் அணைத்தபடி அமர்ந்திருக்க, அவர்களின் முகம் பயத்தால் சுருங்கிப் போயிருந்தது.

ஆதிரன் நேராகச் சென்று கதிரின் தோளைப் பற்றினான். நண்பனை கண்டதும், கதிர் கட்டுக்கடங்காத துக்கத்துடன் ஆதிரனைப் பற்றிக்கொண்டு கேவி அழுதான். அவனது நிலையை ஆதிரன் புரிந்துகொண்டான். அவனைச் சற்று விலக்கிவிட்டு, அவன் தோள்களைப் பிடித்து, “நிதானமா இரு கதிர்… என்னதான் நடந்தது? ஏன் இப்படி ஒரு விபரீதமான முடிவை அவ எடுத்த?” என்று ஆத்திரமும் ஆதங்கமும் கலந்த குரலில் கேட்டான்.

கதிர் தழுதழுத்த குரலில், “நான்… நான் அவளுக்குக் கல்யாணம் பண்ண முடிவு பண்ணேன்டா. அந்த விஷயம் அவளுக்குத் தெரிஞ்சது. அதுதான்… அதுதான் இப்படி ஒரு முட்டாள்தனமான காரியத்தைச் செஞ்சுட்டா,” என்றான். இதைக் கேட்ட ஆதிரனுக்கு அதிர்ச்சியில் நிலைகுலைந்தான். “சரி விடு, இப்போ டாக்டர் என்ன சொல்றாங்க? அவ நிலைமை எப்படி இருக்கு?” 

என்று கவலையோடு கேட்டான். கதிர் பதில் சொல்லாமல் அமைதியாக இருந்தான்.

நிலாவின் பக்கம் திரும்பிய ஆதிரன், அங்கே அந்த இரண்டு குழந்தைகளையும் கண்டான். சர்வேஷை  பார்க்கும்போது ஆதிரனின் நெஞ்சில் ஒரு இனம் புரியாத பாரம் ஏற்பட்டது. ‘ஒரு தாய் எப்படி தன் குழந்தையை  விட்டுவிட்டு இப்படிச் செய்யத் துணிந்தாள்? சர்வேஷை விட்டுட்டுப் போனா அவன் கதி என்னவாகும்னு கொஞ்சம் கூட யோசிக்கலையா?’ 

என்ற கேள்விகள் அவனை வாட்டி வதைத்தன.

அப்போது, அந்த அமைதியைக் கலைக்கும் விதமாக டாக்டர் வந்து சேர்ந்தார். அவரைப் பார்த்ததும் கதிர் ஓடிச் சென்று, “டாக்டர், என் தங்கச்சி எப்படி இருக்கா?” என்று பதறினான். நிலாவும் குழந்தைகளைத் தூக்கிக்கொண்டு டாக்டரைச் சூழ்ந்துகொண்டாள்.

டாக்டர் கதிரின் தோளில் கை வைத்து, “பயப்படாதீங்க, உயிருக்கு எந்த ஆபத்தும் இல்லை.

சரியான நேரத்துக்கு அவங்கள கொண்டு வந்ததுனாலதான் காப்பாத்த முடிஞ்சது,” என்றார். அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் அங்கே இருந்தவர்களின் முகத்தில் ஒரு பெருமூச்சு நிம்மதியாக வெளிப்பட்டது.

“நாங்க அவங்கள நார்மல் வார்டுக்கு மாத்தறோம். இன்னும் இரண்டு மூணு நாள் இங்கே அப்சர்வேஷன்ல இருக்கணும். அதுக்கப்புறம் நீங்க டிஸ்சார்ஜ் பண்ணிக்கலாம்,” என்று டாக்டர் சொல்லிவிட்டுச் சென்றார்.

இரண்டு மணி நேரத்திற்குப் பிறகு ஆதிரை நார்மல் வார்டுக்கு மாற்றப்பட்டாள். அனைவரும் உள்ளே சென்றனர். ஆதிரன் சர்வேஷை கையில் ஏந்தியிருக்க, நிலா யாழினியை வைத்திருந்தாள். சர்வேஷ் தன் அம்மாவைப் பார்த்ததும் ஓடிச் சென்று அவள் அருகில் அமர்ந்தான். ஆதிரை அவனைக் கட்டிப்பிடித்து முத்தமிட்டு கதறி அழுதாள். 

அந்தப் பாசப் போராட்டம் அங்கிருந்தவர்களின் கண்களில் கண்ணீரை வரவழைத்தது. அதை  தொடர்ந்து யாழினியும் ஓடிச் சென்று தன் அத்தையை  கட்டிக்கொள்ள, ஆதிரை அவளையும் அணைத்துக்கொண்டு அழுதாள்.

இந்த உணர்ச்சிகரமான காட்சியை கதிர், ஆதிரன் மற்றும் நிலா மூவரும் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். 

அப்போது, வீட்டிலிருந்து உணவுப் பொட்டலங்களுடன் வேலைக்கார  பெண் உள்ளே நுழைந்தாள். கதிரிடம், “ஐயா, சின்னம்மாவுக்குச் சாப்பாடு கொண்டு வந்திருக்கேன்,” என்றாள். கதிர் உணர்ச்சியற்ற குரலில், “மேல வச்சிட்டுப் போ,” என்று மட்டும் கூறினான்.

அந்தப் பெண் உணவை மேஜையில் வைத்துவிட்டு வெளியேற முற்பட்டபோது, நிலா அவளை அழைத்து, “செல்வி, குழந்தைகளை வெளிய கொஞ்ச நேரம் கூட்டிட்டுப் போய் கவனிச்சுக்கோ,” ​ என்றாள். குழந்தைகள் வெளியே சென்றதும் அறை முற்றிலும் அமைதியானது.

மருத்துவமனையின் அந்த அமைதியான அறை, மருந்து வாசனையுடன் கூடிய ஒருவித மௌனத்தில் ஆழ்ந்திருந்தது. ஆதிரை கட்டிலில் அமர்ந்திருந்தாள். அவளது முகம் வெளிறிப் போய், கண்கள் வீங்கிச் சிவந்து காணப்பட்டன. ஜன்னல் வழியாக வரும் வெளிச்சம் அவளது முகத்தில் விழ, அதில் தெரிந்த சோகம் அவளது வலியைப் பறைசாற்றியது.

நிலா மெதுவாக ஆதிரையின் கட்டிலுக்கு அருகில் சென்றாள். ஆதிரை நிலாவை நிமிர்ந்து பார்த்தாள். நிலாவின் முகத்தில் இருந்த வேதனை, ஆத்திரமாக மாறியது. எதிர்பாராத விதமாக, நிலா தன் கையை ஓங்கி ஆதிரையின்   கன்னத்தில் 

அந்த அறையில் நிலவும் நிசப்தத்தை நிலாவின் அந்த அதிரடிச் செயல் கிழித்தது. நிலா ஆதிரையை ஓங்கி அறைய, அதைக் கண்டு அங்கிருந்த கதிரும் ஆதிரனும் அதிர்ச்சியில் உறைந்து போயினர்.

“நிலா! என்ன பண்ற நீ? நிறுத்து!” என்று கதிர் அதட்டினான். அவனது குரலில் கோபத்தை விட, என்ன நடக்கிறது என்ற புரியாத திகைப்பே அதிகமாக இருந்தது.

நிலா கதிரைப் பார்த்துக் கத்தினாள். “கதிர், நீங்க தயவு செஞ்சு பேசாம இருங்க! இவளுக்கு எவ்வளவு தைரியம் இருந்தா இப்படி ஒரு விபரீதமான முடிவை எடுத்திருப்பா?  என்று ஆதிரையை நோக்கித் திரும்பினாள். நிலாவின் கண்களில் கோபத்துடன் கூடிய கண்ணீர் வழிந்தது.

நிலா ஆதிரையின் தோளைப் பிடித்து உலுக்கி, “சொல்லுடி! ஏன் இப்படி பண்ணுன? எங்களை பத்தி கூட நீ யோசிக்க வேண்டாம், அது கூட பரவாயில்லை. ஆனா உன் புள்ள சர்வேஷ்… அவனைப் பத்தியாவது கொஞ்சம் யோசிச்சியா? அவன் நிலைமை என்னாகும்னு நினைச்சியா?” என்று கதறினாள்.

நிலாவின் கேள்விகள் ஆதிரையின் மனசாட்சியைச் சுட்டன. 

தன் செயலின் தீவிரத்தை உணர்ந்தவள் போல், ஆதிரை பதில் பேச முடியாமல் தலை குனிந்தாள்.  கண்ணீர் கன்னங்களில் வழிந்தது.  மெல்லிய தேம்பல் சத்தம் மட்டும் அந்த அறையில் எதிரொலித்தது.

ஆதிரையின் அழுகையைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியாமல் கதிரின் இதயம் கனத்தது. அவன் மெல்ல ஆதிரை அருகில் சென்றான். 

அவளது அழுது சிவந்த முகத்தைப் பார்த்தவன், ஆறுதலாக அவளது தலை மீது தன் கையை வைத்து, “அம்மு… நீ அழாதே… என்று மென்மையாகச் சொன்னான்.

‘அம்மு’ என்று கதிர் அழைத்த அந்த பாசமான குரல், ஆதிரையின் தடுமாற்றத்தை முழுமையாக உடைத்தது. தன் அண்ணனின் அரவணைப்பை உணர்ந்தவள், அவனை அப்படியே கட்டிக்கொண்டு, கட்டுக்கடங்காமல் விம்மி விம்மி கதறி அழுதாள்.