❤️அத்தியாயம் 《27》

கண்ணாடி முன் நின்றிருந்த நந்திதா, யாரோ தன்னை உற்றுப் பார்ப்பதை உணர்ந்து சட்டெனத் திரும்பினாள். வாசலில் ருத்ரன் சிலையென நின்றிருப்பதைக் கண்டதும், அவள் திடுக்கிட்டாள். ஈரக்கூந்தலில் இருந்து ஒரு சொட்டு நீர் அவள் தோளில் வழிந்தது. அந்த நொடி, அறையில் நிலவிய மௌனம் இருவருக்கும் இடையிலான நெருக்கத்தை இன்னும் அதிகப்படுத்தியது.

“ருத்ரன்… நீங்க… நீங்க எப்ப வந்தீங்க?” என்று பதற்றத்துடன் கேட்டாள் நந்திதா. அவள் குரலில் இருந்த நடுக்கம் ருத்ரனின் மனதை ஏதோ செய்தது.

அவன் அவளிடமிருந்து பார்வையை விலக்க முடியாமல், மெதுவாக அவளை நோக்கி நடந்தான். நந்திதா பதற்றத்தில் பின்னோக்கி நகர, அவளது முதுகு பெரிய கண்ணாடியில் மோதியது.

இப்போது ருத்ரன் அவளுக்கு மிக அருகில் நின்றிருந்தான். அவனிடமிருந்து வீசிய நறுமணமும், நந்திதாவின் ஈரக்கூந்தலின் வாசனையும் ஒன்றாகக் கலந்து அந்த அறையில் ஒரு இனிய மயக்கத்தை உருவாக்கியது.

“ஏன் இப்படிப் பதறுற? இது நம்ம ரூம், நந்திதா. நான் வரும்போது நீ இங்க இருப்பேன்னு நினைக்கல. ஆனா, நீ இப்போ இருக்கிற இந்தத் தோற்றம்…” என்று அவன் மெதுவாக இழுத்தான்.

அவன் பார்வை, அவள் தோளில் வழிந்த நீர்த்துளிகளின் மீது ஒரு கணம் நிலைத்தது. அவனது மூச்சுக்காற்று அவள் நெற்றியில் மெதுவாகப் பட்டது.

நந்திதா தலைகுனிந்து, தன் கைகளால் போர்த்தியிருந்த துணியை இன்னும் இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டாள்.

“இல்ல… எல்லாரும் வெளியே போயிருக்காங்கன்னு நினைச்சேன்… அதான்…” என்று தடுமாறினாள்.

ருத்ரன் மெல்லத் தன் கையை உயர்த்தி, அவள் முகத்தில் விழுந்திருந்த ஒற்றை ஈரக்கூந்தலை காதுக்குப் பின்னால் ஒதுக்கினான்.

அவனது விரல்கள் அவள் கன்னத்தை மெதுவாகத் தொட்ட அந்த நொடியே, நந்திதாவின் உடலெங்கும் ஒரு சிலிர்ப்பு பரவியது. அவளது கண்கள் தானாகவே மூடிக்கொண்டன.

“என்கிட்ட இருந்து நீ எப்போவுமே இப்படித் தப்பிச்சு ஓட முடியாது, நந்திதா. உன் கண்களே சொல்லுது… நீ எதையோ என்கிட்ட சொல்லத் துடிக்கிறேன்னு,” என்றான் ருத்ரன்.

அவனது குரலில் மிரட்டலைவிட அன்பே அதிகமாக இருந்தது.

நந்திதா மெல்லக் கண்களைத் திறந்து அவனைப் பார்த்தாள். அந்தப் பார்வையில் இருந்த பயம் மெல்லக் கரைந்து, நீண்ட நாட்களாக மனதுக்குள் புதைத்து வைத்திருந்த காதல் எட்டிப் பார்த்தது.

ருத்ரன் மெதுவாக அவளது தோள்களைத் தொட்டு,

“நந்திதா…” என்று அழைத்தான்.

அவள் சட்டெனச் சுயநினைவுக்கு வந்து,

“ருத்ரன்… மீனா வெளியே இருக்கா…” என்று முணுமுணுத்தாள்.

“இருக்கட்டும்… ஆனா இப்போ இந்த அறையில நானும் நீயும் மட்டும்தான் இருக்கோம்,” என்று மெதுவாகச் சொன்னபடி அவன் இன்னும் ஒரு அடி நெருங்கினான்.

நந்திதாவின் இதயம் வேகமாகத் துடிக்கத் தொடங்கியது.

“ருத்ரன்… என்ன பண்றீங்க? கொஞ்சம் தள்ளிப் போங்க… நான் டிரஸ் மாத்திக்கணும்… ப்ளீஸ்…” என்று குரல் தழுதழுக்கக் கூறினாள்.

ருத்ரன் விலகவில்லை. மாறாக, அவள் செல்லும் வழியை மறித்தபடி நின்றான்.

“ஏன் நந்திதா? இன்னும் எத்தனை நாளைக்கு இந்த மரியாதையும், இந்தத் தூரமும்? நீயும் என்னை விரும்புறன்னு எனக்குத் தெரியும். அந்த உண்மையை நீ ஒத்துக்கிற வரைக்கும் நான் விலக மாட்டேன்,” என்று அவள் முகத்திற்கு அருகில் குனிந்து மெதுவாகச் சொன்னான்.

அவனது வார்த்தைகளால் நந்திதாவுக்கு மூச்சே முட்டியது.

இருவருக்கும் இடையே சொல்ல முடியாத ஒரு நெருக்கம் நிலவிய அந்தச் சமயத்தில்…

டக்… டக்… டக்…

அறைக் கதவு பலமாகத் தட்டப்பட்டது.

“அண்ணா… அண்ணா, உள்ள இருக்கீங்களா? கதவு ஏன் பூட்டியிருக்கு?” என்று வெளியிலிருந்து மீனாவின் குரல் கேட்டது.

அந்தச் சத்தம் கேட்டதும் நந்திதா திடுக்கிட்டாள்.

ருத்ரனை சட்டெனப் பின்னுக்குத் தள்ளியவள், தன் கையில் இருந்த துணியை இன்னும் இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டாள். அவளது முகம் வெட்கத்தாலும் பதற்றத்தாலும் சிவந்து போயிருந்தது.

“ஐயோ… மீனா வந்துட்டா! ருத்ரன், சீக்கிரம் தள்ளிப் போங்க. அவ பார்த்தா என்ன நினைப்பா?” என்று பதற்றமாகக் கிசுகிசுத்தாள்.

ருத்ரன் குறும்பாகச் சிரித்தான்.

“பார்த்தா என்ன? நாம புருஷன்–பொண்டாட்டின்னு அவளுக்குத் தெரியும்தானே?” என்று விளையாட்டாகக் கேட்டான்.

நந்திதா அவனை முறைத்துப் பார்த்தாள்.

“விளையாடாதீங்க, ருத்ரன்! ப்ளீஸ்… அவளுக்கு நம்ம நிலைமை இன்னும் முழுசா புரியாது. போங்க… போய் கதவைத் திறங்க. நான் அதுக்குள்ள டிரஸ் மாத்திக்கிறேன்,” என்று அவசரப்படுத்தினாள்.

வேறு வழியில்லாமல் ருத்ரன் அவளிடமிருந்து விலகினான்.

ஆனால், கதவை நோக்கிச் செல்லும் முன், அவள் காதோரமாக நெருங்கி,

“இப்போதைக்கு அவளுக்காக உன்ன விட்டுட்டுப் போறேன். ஆனா… இந்த அரைகுறைப் பேச்சை நாம அப்புறம் கண்டிப்பா தொடரணும்,” என்று மெதுவாகச் சொல்லிவிட்டு சிரித்தபடி நகர்ந்தான்.

ருத்ரன் கதவைத் திறந்தபோது, வெளியே மீனா முகத்தில் ஒருவிதக் குழப்பத்துடன் நின்றுகொண்டிருந்தாள்.

“என்ன அண்ணா… கதவைத் திறக்க இவ்வளவு நேரமா? உள்ளே என்ன நடந்துக்கிட்டு இருந்தது…?” என்று சந்தேகத்துடன் கேட்டாள்.

தொடரும்…