❤️அத்தியாயம் 《34》

ருத்ரன் மித்ரனை ஆழமாகப் பார்த்தான்.

“மீனாவையும் நாங்க கவனிச்சுட்டுதான் இருக்கோம். உண்மையைச் சொல்லு மித்ரன்… உங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல என்ன நடக்குது?” என்று அதட்டினான்.

அதற்கு மேல் உண்மையை மறைக்க முடியாது என்று உணர்ந்த மித்ரன், மீனா தன்னிடம் காதலைச் சொன்னது, தான் அப்போது அதை மறுத்தது, அதன் பிறகு அவளுக்குத் திருமணம் நிச்சயமாகிவிட்டது என்று தெரிந்ததும், அவளுக்கே தெரியாமல் தானும் அவளை நேசிக்கத் தொடங்கியது வரை அனைத்தையும் ஒன்றுவிடாமல் கூறிவிட்டான்.

இறுதியாக,

“சாரி அண்ணா… நான் ஏதாவது தப்பு பண்ணியிருந்தா என்னை மன்னிச்சிடுங்க,” என்று தலைகுனிந்து நின்றான்.

“ஆமாண்டா! தப்புதான் பண்ணியிருக்க… பெரிய தப்பே பண்ணியிருக்க!” என்று ருத்ரன் கோபமாகக் கத்தினான்.

“இதை ஏன் எங்ககிட்ட இருந்து மறைச்ச? இப்போ மட்டும் இந்த அசம்பாவிதம் நடக்காம இருந்திருந்தா, மீனா அவளுக்கு விருப்பம் இல்லாம வேற யாரையோ கல்யாணம் பண்ணிட்டு, காலம் முழுக்க கஷ்டப்பட்டு இருந்திருப்பாளே! ஏண்டா இப்படி பண்ண?”

மித்ரன் வருத்தத்துடன்,

“சாரிடா… உங்க ரெண்டு பேரோட கல்யாணத்துல ஏற்கனவே ஏகப்பட்ட பிரச்சனை இருந்துச்சு. இதுல எங்களால இன்னொரு பிரச்சனை வர வேண்டாம்னுதான் சொல்லாம விட்டேன்,” என்றான்.

“ஓ… அப்படியா? நீங்களா ஒன்னு நினைச்சுக்கிட்டு முடிவெடுப்பீங்க; அதுல என் தங்கச்சி வாழ்க்கை போனாலும் பரவாயில்லையா? நல்லா இருக்குடா உங்க முடிவு!” என்று ருத்ரன் சலித்துக்கொண்டான்.

அப்போது ஆரியன் மெதுவாக,

“சரி விடுடா… எல்லாம் நல்லபடியா முடிஞ்சிடுச்சு. இனிமே பழசைப் பேசி எந்தப் பிரயோஜனமும் இல்லை. கல்யாண வேலையைப் பார்ப்போம்,” என்றான்.

ருத்ரனும் அமைதியாகத் தலையசைத்துவிட்டு அங்கிருந்து நகர்ந்தான். 

அதே நேரத்தில், மீனாவின் அறையில் நந்திதாவும் யஷ்வியும் அவளைச் சூழ்ந்துகொண்டு விசாரணை நடத்திக் கொண்டிருந்தார்கள்.

“என்னடி நடக்குது இங்க?” என்று யஷ்வி கேட்டாள்.

மீனாவோ வெட்கத்தில் சிவந்த முகத்துடன் தலைகுனிந்து அமர்ந்திருந்தாள்.

“அக்கா! இங்க பாருங்க… நேத்து வரைக்கும் கல்யாணப் பேச்சை எடுத்தாலே துக்க வீட்டுல இருக்கிற மாதிரி மூஞ்சியை வச்சிருந்தா. இன்னைக்கு என்னடான்னா முகம் இப்படி ஜொலிக்குது?” என்று யஷ்வி கிண்டலாகக் கேட்டாள்.

“ஆமா யஷ்வி… இவ ஏதோ பெரிய ரகசியத்தை நம்மகிட்ட இருந்து மறைக்கிறா!” என்று நந்திதாவும் சேர்ந்து கொள்ள,

வேறு வழியின்றி மீனா சரணடைந்தாள்.

“சரி… நான் சொல்றேன். ஆனா, நீங்க யார்கிட்டயும் சொல்லக்கூடாது.”

“சரி சரி… நாங்க யார்கிட்டயும் சொல்ல மாட்டோம். முதல்ல சொல்லு!” என்று இருவரும் ஆர்வமாக முனைந்தனர்.

மீனா, மித்ரனிடம் தன் காதலை வெளிப்படுத்தியது முதல், அவன் அதை மறுத்தது வரை நடந்த அனைத்தையும் விரிவாகக் கூறினாள்.

அதைக் கேட்ட நந்திதாவும் யஷ்வியும் அதிர்ச்சியில் வாயடைத்துப் போனார்கள்.

“அடிப்பாவி! இவ்வளவு நடந்திருக்கா? இதை இவ்வளவு நாள் மனசுக்குள்ளயேவா வச்சிருந்த?” என்று நந்திதா கேட்டாள்.

“ப்ளீஸ் அண்ணி… இதை அண்ணன்கிட்டயோ மத்தவங்ககிட்டயோ சொல்லிடாதீங்க,” என்று மீனா கெஞ்சினாள்.

“நாங்க சொல்ல மாட்டோம்டி… நீ கவலைப்படாம இரு. இனிமே எல்லாம் சந்தோஷம்தான்!” என்று இருவரும் அவளைக் கட்டிக்கொண்டு ஆறுதல் கூறினார்கள்.

நாட்கள் மின்னல் வேகத்தில் நகர்ந்தன.

மித்ரன் – மீனா திருமணத்திற்காக வீரன் சக்கரவர்த்தியின் இல்லம் விழாக்கோலம் பூண்டிருந்தது.

அந்தப் பெரிய அரண்மனை போன்ற வீடு முழுவதும் மின்விளக்குகளாலும், பசுமையான மாவிலைத் தோரணங்களாலும், நறுமணம் கமழும் மல்லிகைப் பூக்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது.

ஊர் மக்கள் அனைவரும் வியந்து பார்க்கும் வகையில் மிகப் பிரமாண்டமான பந்தல் அமைக்கப்பட்டிருந்தது.

சமையல் கூடத்தில் நெய்யின் நறுமணம் எங்கும் பரவியிருந்தது.

மணமேடையில் மித்ரன்

வெண்பட்டு வேட்டி, வெண்பட்டுச் சட்டை அணிந்து கம்பீரமாக மணமேடையில் அமர்ந்திருந்தான் மித்ரன்.

அவன் முகம் முன்பைவிட இப்போது அதிகப் பொலிவுடன் இருந்தது.

ஆனாலும், அவன் கண்கள் மட்டும் அடிக்கடி வாசலையே தேடிக்கொண்டிருந்தன.

அவனருகில் ருத்ரனும் ஆரியனும் பட்டுச் சட்டையில் நின்றுகொண்டு அவனை விடாமல் கிண்டல் செய்து கொண்டிருந்தார்கள்.

“என்னடா மாப்பிள்ளை… இன்னும் மீனா வரலையேன்னு கண்ணு அங்கேயே நிக்குதா?” என்று ஆரியன் காதைக் கடிக்க,

மித்ரன் வெட்கத்தில் சிரித்தபடியே தலைகுனிந்தான்.

மீனாட்சியின் வருகை

அப்போது மேளதாளங்கள் முழங்கின.

நாதஸ்வர இசை காற்றில் இனிமையாக ஒலித்தது.

நந்திதாவும் யஷ்வியும், மீனாட்சியை அழைத்துக்கொண்டு வந்தார்கள்.

அடர் சிவப்பு நிறப் பட்டுப்புடவையில், தங்கமும் வைரமும் பதித்த நகைகள் ஜொலிக்க, மீனா தேவலோக மங்கையைப் போல மேடையை நோக்கி நடந்துவந்தாள்.

அவள் மேடையில் ஏறும்போது, மித்ரன் அவளை இமைக்காமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

அவளும் ஒரு கணம் அவனைப் பார்த்துவிட்டு, வெட்கத்தில் சட்டென்று பார்வையைத் தாழ்த்திக்கொண்டாள்.

அந்த ஒரு நொடிப் பார்வையிலேயே, அவர்கள் இருவரும் கடந்த காலத்தின் வலிகளையும் தவிப்புகளையும் மறந்து, இனி தொடங்கப் போகும் புதிய வாழ்க்கையின் நம்பிக்கையை ஒருவருக்கொருவர் உணர்த்திக் கொண்டார்கள். 

மாங்கல்ய தாரணம்

ஐயர் வேத மந்திரங்களை ஓத, அக்கினி சாட்சியாக முகூர்த்த நேரம் நெருங்கியது.

வீரன் சக்கரவர்த்தி தாலியை எடுத்துக் கொடுக்க, மித்ரன் அதை மரியாதையுடன் தொட்டு வணங்கினான்.

கெட்டி மேளம்!

என்ற முழக்கத்துடன், மீனாட்சியின் கழுத்தில் மூன்று முடிச்சுகளை இட்டான் மித்ரன்.

அந்தக் கணத்தில் மலர்மழை பொழிய, உறவினர்களின் கைத்தட்டல் மண்டபம் முழுவதும் எதிரொலித்தது.

தன் கழுத்தில் ஏறிய அந்த மாங்கல்யத்தைத் தொட்டுப் பார்த்த மீனாட்சியின் கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் துளிர்த்தது.

ஒருகாலத்தில் தன்னை ஆறுதலாக அணைத்த அதே கரங்கள், இன்று தன் வாழ்நாள் துணையாக மாறிவிட்டதை நினைத்து அவள் மனம் நிறைந்தது.

குடும்பத்தின் மகிழ்ச்சி

திருமணம் முடிந்ததும், இருவரும் பெரியவர்களின் காலில் விழுந்து ஆசி பெற்றனர்.

அனைவரும் மனநிறைவுடன் அவர்களை வாழ்த்தி ஆசீர்வதித்தனர்.

மித்ரன், ருத்ரனிடமும் ஆரியனிடமும் வந்து நின்றான்.

ருத்ரன் அவன் தோளைப் பிடித்தபடி,

“என் தங்கச்சியைப் பத்திரமாப் பார்த்துக்கோடா,” என்று நெகிழ்ச்சியுடன் கூறினான்.

உடனே மித்ரன்,

“என் உயிரே அவதானேடா… அவளுக்கு ஒரு சின்னக் கஷ்டம்கூட வராம நான் பார்த்துப்பேன்,” என்று உறுதியளித்தான்.

நந்திதாவும் யஷ்வியும் மீனாவைச் சூழ்ந்துகொண்டு,

“இனிமேயாவது சந்தோஷமா இருடி… உன்னோட ராசா உனக்குக் கிடைச்சுட்டாரு!” என்று கிண்டல் செய்தார்கள்.

மீனா வெட்கத்துடன் மித்ரனை ஓரக்கண்ணால் பார்த்தாள்.

அவனும் அவளையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

அந்தப் பார்வையில் காதலும், நிம்மதியும், வாழ்நாள் முழுவதும் ஒன்றாகப் பயணிக்கப் போகும் வாக்குறுதியும் நிறைந்திருந்தது.

அந்தத் திருமண மண்டபம் முழுவதும், அவர்களின் காதலும் குடும்பத்தின் மகிழ்ச்சியும் நிறைந்து வழிந்தது.

தொடரும்…