அடுத்த நாள் காலை.
நேற்று நடந்த விழாவின் நினைவுகள் இன்னும் அந்த அலுவலகத்தை விட்டு போகவில்லை.
நிலா உள்ளே வந்ததும்…
அவளைப் பார்த்த சிலர் சிரிக்க ஆரம்பித்தார்கள்.
“வாங்க மேடம்… நேத்து நல்லா பொருத்தமா இருந்தீங்களே!”
நிலா உடனே புருவத்தை உயர்த்தினாள்.
“என்ன பொருத்தம்?”
“அதான்… பழுப்பு நிற சேலை, பழுப்பு நிற சட்டை…”
அவள் முகம் உடனே சிவந்தது.
“அது தற்செயலா நடந்தது!”
“அதுதான் இன்னும் அழகு!”
சுற்றிலும் சிரிப்பு.
நிலா என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் தன்னோட இடத்துக்குப் போய் உட்கார்ந்தாள்.
ஆனா…
அவள் உட்கார்ந்த சில நொடிகளில்…
அவளோட பார்வை தானாகவே ஆதித்யாவின் அறையைத் தேடியது.
கதவு திறந்திருந்தது.
அவன் உள்ளே இருந்தான்.
அவனும் அதே நேரம் வெளியே பார்த்தான்.
இருவரோட கண்களும் சந்தித்தது.
நேற்றைய சம்பவம் இருவருக்கும் ஒரே நேரத்தில் நினைவுக்கு வந்தது.
ஆதித்யா சின்னதா சிரித்தான்.
நிலாவும் சிரித்தாள்.
அடுத்த நொடி…
இருவருமே வேறு பக்கம் பார்த்துக்கொண்டார்கள்.
அருகில் இருந்த ஒருத்தி அதை கவனித்து சிரித்தாள்.
“அடடா… இன்னும் தொடருதா?”
நிலா உடனே,
“வேலையைப் பாருங்க!”
என்று சொல்லிவிட்டு கணினியைத் திறந்தாள்.
ஆனா…
அவளோட உதட்டோரத்தில் இருந்த சிரிப்பை மட்டும் மறைக்க முடியவில்லை.
சிறிது நேரம் கழித்து…
ஆதித்யா எல்லாரையும் கூட்டி அன்றைய வேலைகளைப் பகிர்ந்து கொடுத்துக்கொண்டிருந்தான்.
நிலா தன்னோட குறிப்புகளை எழுதிக்கொண்டிருந்தாள்.
அவன் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது…
ஒரு முறை அவன் பார்வை அவள் மேல் விழுந்தது.
அவள் மிகவும் கவனமாக எழுதிக்கொண்டிருந்தாள்.
முடியை காதுக்கு பின்னால் ஒதுக்கிக்கொண்டு…
அவன் சொல்வதை கவனமாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.
அவன் பேசிக்கொண்டிருந்தாலும்…
சில நொடிகள் அவளையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
அதை கவனித்த ஒரு நண்பன் சிரித்தான்.
“என்னங்க… சொல்லிக்கொடுத்த வேலையெல்லாம் புரியுதா?”
ஆதித்யா உடனே பார்வையை மாற்றிக்கொண்டான்.
“புரியும். நீங்க வேலையைப் பாருங்க.”
அனைவரும் சிரித்தார்கள்.
நிலாவுக்கு என்ன நடந்தது என்று புரியவில்லை.
ஆனா…
அவள் மட்டும் அவனை ஒரு நொடி பார்த்து சிரித்தாள்.
மதிய நேரம்.
அலுவலகத்தில் எல்லோரும் உணவுக்காகச் சென்றுகொண்டிருந்தார்கள்.
நிலா தன்னோட உணவுப் பெட்டியை எடுத்துக்கொண்டு எழுந்தாள்.
அதே நேரம் ஆதித்யாவும் எழுந்தான்.
இருவரும் கதவு அருகே ஒரே நேரத்தில் வந்துவிட்டார்கள்.
“நீங்க போங்க.”
“இல்ல… நீங்க போங்க.”
இருவரும் ஒரே நேரத்தில் சொல்லிவிட்டு சிரித்தார்கள்.
“நீங்க எப்பவும் இப்படித்தானா?”
“எப்படி?”
“ஒருத்தர் சொல்றதை இன்னொருத்தர் அப்படியே சொல்றது.”
நிலா சிரித்தாள்.
“அது தற்செயல்.”
“நேத்தும் தற்செயல்…”
அவன் அந்த வார்த்தையைச் சொன்னதும்…
நிலா உடனே அவனைப் பார்த்தாள்.
அவனும் அவளைப் பார்த்தான்.
இருவருக்கும் சிரிப்பு வந்தது.
“அதை மட்டும் நினைவுபடுத்தாதீங்க.”
“ஏன்? நல்லாதானே இருந்தது.”
அவள் எதுவும் சொல்லவில்லை.
அவளோட முகத்தில் வெட்கம் தெரிந்தது.
அதைப் பார்த்த ஆதித்யாவுக்கும் சிரிப்பு வந்தது.
மதிய உணவுக்குப் பிறகு…
நிலா தனியா தண்ணீர் குடிக்க வந்திருந்தாள்.
அவள் திரும்பும்போது ஆதித்யா அங்கே நின்றுகொண்டிருந்தான்.
“ஒரு நிமிஷம்.”
அவள் நின்றாள்.
“என்ன?”
“நேத்து நீங்க ரொம்ப அமைதியா இருந்தீங்க.”
“நானா?”
“ஆமா. எல்லாரும் கிண்டல் பண்ணும்போது முகம் முழுக்க சிவந்துட்டு இருந்தீங்க.”
அவள் உடனே முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டாள்.
“அவங்க எல்லாரும் தேவையில்லாம கிண்டல் பண்ணாங்க.”
“அது உண்மைதான்.”
ஒரு சிறிய இடைவெளி.
பிறகு அவன் கேட்டான்.
“ஆனா… உங்களுக்கு கோபம் வந்ததா?”
நிலா அவனைப் பார்த்தாள்.
“இல்ல.”
“அப்படின்னா?”
அவள் சின்னதா சிரித்தாள்.
“என்ன சொல்லணும்னு தெரியல.”
அவன் மெதுவாக சிரித்தான்.
“எனக்கும்.”
அந்த பதில் அவளுக்கு எதிர்பாராத ஒன்று.
அவள் அவனைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள்.
அவன் பார்வையிலும் ஒரு தயக்கம்.
சில நொடிகள்…
யாருமே பேசவில்லை.
அந்த அமைதியே அவர்களுக்குள் ஏதோ பேசிக்கொண்டிருந்தது.
அதே நேரம்…
சிறிது தூரத்தில் நின்றுகொண்டிருந்த கீர்த்தி…
இந்த இருவரையும் கவனித்துக்கொண்டிருந்தாள்.
நேற்று முதல் அவளுக்குள் இருந்த பொறாமை இன்னும் போகவில்லை.
ஆனா இன்று…
அது கொஞ்சம் அதிகமாகிவிட்டது.
ஆதித்யா மற்றவர்களிடம் பேசும்போது அவன் பார்வை சாதாரணமாக இருக்கும்.
ஆனா நிலாவிடம் மட்டும்…
அவனோட குரல் மாறுகிறது.
சிரிப்பு மாறுகிறது.
பார்வை மாறுகிறது.
அதை கீர்த்தி தெளிவாக கவனித்தாள்.
அவள் மெதுவாக தன்னோட இடத்துக்குத் திரும்பினாள்.
மாலை.
வேலை நேரம் முடிய இன்னும் கொஞ்சம் இருந்தது.
நிலா ஒரு கோப்பை முடித்துக்கொண்டிருந்தாள்.
ஆதித்யா அவள் மேசை அருகே வந்தான்.
“வேலை முடிஞ்சுதா?”
“இன்னும் கொஞ்சம் இருக்கு.”
“எப்போ முடியும்?”
“இன்னும் பத்து நிமிஷம்.”
“சரி.”
அவன் அங்கிருந்து போகாமல் நின்றான்.
நிலா அவனைப் பார்த்தாள்.
“ஏதாவது சொல்லணுமா?”
“இல்ல.”
“அப்புறம் ஏன் நிக்கிறீங்க?”
அவன் சிரித்தான்.
“அப்படியே நின்னேன்.”
“அதுவும் ஒரு காரணமா?”
“இருக்கலாம்.”
அவளுக்கு சிரிப்பு வந்தது.
அவள் மீண்டும் வேலையைப் பார்த்தாள்.
ஆனா…
அவளோட கவனம் முழுசா வேலையில் இல்லை.
அவன் அங்கேயே நின்றுகொண்டிருப்பது அவளுக்கு ஒரு விதமான சந்தோஷத்தைத் தந்தது.
சில நிமிடங்களுக்குப் பிறகு…
நிலா கணினியை மூடினாள்.
“முடிஞ்சிடுச்சு.”
ஆதித்யா தலையசைத்தான்.
“சரி. நாளைக்கு ஒரு வேலை இல்லாம இருக்கணும்னு நினைச்சா…”
அவள் சிரித்தாள்.
“அப்படி ஏதாவது திட்டமா?”
அவன் கொஞ்சம் தயங்கினான்.
“ஒரு நாள்… அலுவலகத்துக்கு வெளியே காபி குடிக்கலாம்.”
நிலா அவனைப் பார்த்தாள்.
அவன் உடனே விளக்கம் சொல்ல ஆரம்பித்தான்.
“அதாவது… வேலை விஷயமா இல்ல. சும்மா…”
அவன் சொல்லி முடிக்கவில்லை.
நிலா சிரித்தாள்.
“பார்க்கலாம்.”
அவன் முகத்தில் உடனே ஒரு சிறிய மகிழ்ச்சி.
“சரி.”
“ஆனா…”
அவள் அவனைப் பார்த்தாள்.
“என்ன?”
“காபி நல்லா இருக்கணும்.”
அவன் சிரித்தான்.
“அதை நான் பார்த்துக்கிறேன்.”
அந்த உரையாடலை…
சிறிது தூரத்தில் இருந்து கீர்த்தி பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
அவளோட முகம் மாறியது.
ஆதித்யா தன்னிடம் மட்டும் அப்படி பேசுவான் என்று அவள் நினைத்திருந்தாள்.
ஆனா…
இப்போது நிலாவிடம் அவன் காட்டும் நெருக்கம்…
அவளுக்கு பிடிக்கவில்லை.
அவள் தன்னோட கைகளை இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டாள்.
அவள் மனதுக்குள் ஒரே ஒரு எண்ணம்.
“இவங்களுக்குள்ள இவ்வளவு சீக்கிரம் இப்படி நெருக்கம் வந்துடுச்சா?”
அவளுக்கு பதில் தெரியவில்லை.
ஆனா…
அவளுடைய பொறாமை மட்டும் நாளுக்கு நாள் வளர்ந்துகொண்டிருந்தது.
அலுவலகத்தை விட்டு வெளியே வரும்போது…
நிலா கதவு அருகே நின்றாள்.
ஆதித்யாவும் அவளுடன் வந்தான்.
“நாளைக்கு பார்க்கலாம்.”
“சரி.”
அவள் இரண்டு அடிகள் நடந்தாள்.
பிறகு திரும்பிப் பார்த்தாள்.
“ஆதித்யா…”
அவன் திரும்பினான்.
“என்ன?”
“இன்னைக்கு…”
அவள் கொஞ்சம் தயங்கினாள்.
“நல்ல நாளா இருந்தது.”
அவன் சிரித்தான்.
“எனக்கும்.”
அவள் சிரித்துக்கொண்டே வெளியே சென்றாள்.
அவன் அவள் போகும் வழியைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
அன்று இரவு…
நிலா படுக்கையில் படுத்திருந்தாள்.
அவளுக்கு அந்த நாள் முழுக்க நடந்த ஒவ்வொரு விஷயமும் நினைவுக்கு வந்தது.
நேற்று நடந்த பொருத்தம்…
இன்று நடந்த பார்வைகள்…
அவன் கேட்ட கேள்விகள்…
காபிக்கு அழைத்தது…
எல்லாமே.
அவள் தன்னைத்தானே கேட்டுக்கொண்டாள்.
“நான் அவரைப் பிடிக்க ஆரம்பிச்சுட்டேனா?”
அந்த கேள்விக்கு பதில் சொல்ல அவளால் முடியவில்லை.
ஆனா…
அவள் சிரித்தாள்.
அந்த சிரிப்பே அவளுக்குப் பதில் சொல்லிவிட்டது.
அதே நேரம்…
ஆதித்யாவும் தூங்காமல் இருந்தான்.
அவன் கைபேசியை எடுத்தான்.
நிலாவுக்கு செய்தி அனுப்பலாமா என்று நினைத்தான்.
பிறகு…
“இல்ல… நாளைக்கு பேசலாம்.”
என்று கைபேசியை வைத்துவிட்டான்.
ஆனா சில நொடிகளில் மீண்டும் எடுத்தான்.
ஒரு சின்ன செய்தியைத் தட்டச்சு செய்தான்.
“நாளைக்கு காபி மறக்காதீங்க.”
அதை அனுப்பிவிட்டு…
தன்னாலேயே சிரித்தான்.
அடுத்த நொடி…
நிலாவின் கைபேசியில் அந்த செய்தி வந்தது.
அவள் அதை பார்த்ததும்…
முகம் முழுக்க சிரிப்பு.
சில நெருக்கங்கள் பேசிப் பழகுவதால் வராது…
ஒருவரை நினைத்தாலே முகத்தில் சிரிப்பு வர ஆரம்பிக்கும்போது வரும்.
நிலாவுக்கும் ஆதித்யாவுக்கும் அந்த உணர்வு…
இப்போது மெதுவாக முளைக்க ஆரம்பித்திருந்தது.
