அடுத்த நாள் காலை.
அலுவலகத்துக்குள் வந்தவுடனே, பிறை நிலாவின் மனசுக்குள் ஒரே ஒரு விஷயம்தான் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.
“இன்னைக்கு காபி…”
நேற்று இரவு வந்த அந்த ஒரு குறுஞ்செய்தி, அவள் மனசுக்குள் இன்னும் அப்படியே இருந்தது.
அவள் தன் மேசையில் உட்கார்ந்து கணினியைத் திறந்தாள்.
ஆனா கண்கள் மட்டும் திரையில் இல்லை.
அடிக்கடி எதிரே இருந்த ஆதித்யாவின் அறையைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தது.
அதே நேரத்தில் கதவு திறந்தது.
ஆதித்யா வெளியே வந்தான்.
அவன் பார்வை நேராக நிலாவைத் தேடியது.
இருவருடைய கண்களும் சந்தித்த அந்த நொடி—
நிலா உடனே திரையைப் பார்த்தாள்.
ஆதித்யாவின் முகத்தில் சின்ன சிரிப்பு.
“காலை வணக்கம்.”
“காலை வணக்கம்…”
அவ்வளவுதான்.
ஆனா அந்த இரண்டு வார்த்தைகளுக்குள்ளேயே இருவருக்கும் ஏதோ ஒரு புதுசான உணர்வு இருந்தது.
சில நிமிடங்கள் கழித்து நிலாவின் மேசை அருகே வந்தான்.
“நேத்து சொன்னது ஞாபகம் இருக்கா?”
அவள் தெரிந்தும் தெரியாத மாதிரி முகத்தை வைத்துக்கொண்டாள்.
“என்ன?”
“காபி.”
அவள் சிரிப்பை அடக்கிக்கொண்டு,
“ஓ… அது.”
“அது தான்.”
“நீங்க மறக்க மாட்டீங்கன்னு தெரியும்.”
“நான் மறந்தாலும்… நீங்க நினைவுபடுத்திடுவீங்க போல.”
அவள் சிரித்தாள்.
“நான் எதுக்கு நினைவுபடுத்தணும்?”
“அப்படியா? அப்போ இன்று போக வேண்டாமா?”
அந்த வார்த்தை கேட்டதும் அவளுடைய முகம் மாறியது.
“அப்படி நான் சொல்லவே இல்லையே.”
“அப்போ போகலாமா?”
சிறிது நேரம் அவனைப் பார்த்துவிட்டு,
“சரி.”
அந்த ஒரு வார்த்தையைச் சொன்னதும், அவளுக்கே ஏன் இவ்வளவு சந்தோஷமாக இருக்கிறது என்று புரியவில்லை.
மாலை வேலை முடிந்ததும் இருவரும் அலுவலகத்திலிருந்து வெளியே வந்தார்கள்.
வெளியே வந்த பிறகுதான் நிலாவுக்கு ஒரு தயக்கம்.
அலுவலகத்தில் அவனுடன் பேசுவது வேறு.
அலுவலகத்துக்கு வெளியே…
அவன் அருகில் நடப்பது வேறு.
“என்ன அமைதியா வர்றீங்க?”
“ஒன்னுமில்லை.”
“காபி நல்லா இல்லன்னா என்னைத் திட்டக்கூடாது.”
அவள் சிரித்தாள்.
“முதல்ல காபி நல்லா இருக்கான்னு பார்ப்போம்.”
சிறிய கடை ஒன்றின் முன் இருவரும் நின்றார்கள்.
உள்ளே சென்று ஓரமாக இருந்த மேசையில் அமர்ந்தார்கள்.
சில நொடிகள் இருவரும் அமைதியாக இருந்தார்கள்.
அலுவலகத்தில் எப்போதும் வேலை, கூட்டம், கோப்புகள் என்று ஓடிக்கொண்டிருப்பவர்கள்…
இப்போது பேசுவதற்கு விஷயம் தேடிக்கொண்டிருந்தார்கள்.
“உங்களுக்கு என்ன காபி பிடிக்கும்?”
“சாதாரண காபி.”
“அவ்வளவுதானா?”
“ஆமாம்.”
“நீங்க ரொம்ப எளிமையான ஆளா இருக்கீங்க போல.”
“என்னைப் பற்றி இவ்வளவு சீக்கிரம் முடிவு பண்ணிட்டீங்களா?”
“இல்ல… கொஞ்சம் கொஞ்சமா தெரிஞ்சுக்கறேன்.”
அவன் சிரித்தான்.
“அப்படியா?”
“ம்.”
“அப்போ என்ன தெரிஞ்சுக்கிட்டீங்க?”
நிலா சற்றே யோசித்துவிட்டு,
“நீங்க நல்லா பேசுறீங்க.”
“வேற?”
“எல்லாரையும் மரியாதையா நடத்துறீங்க.”
“வேற?”
அவள் அவனைப் பார்த்தாள்.
“வேற… ஒன்றுமில்லை.”
“உண்மையா?”
“ஆமாம்.”
அவன் சிரித்துக்கொண்டே காபியை எடுத்தான்.
“சரி. இப்போ என் முறை.”
“என்ன?”
“உங்களைப் பற்றி நான் சொல்றேன்.”
அவள் சற்றே ஆர்வமாக அவனைப் பார்த்தாள்.
“நீங்க வெளியில பார்க்க ரொம்ப அமைதியா இருப்பீங்க.”
“அப்படியா?”
“ஆனா உள்ளுக்குள்ள ரொம்ப பிடிவாதம்.”
அவள் உடனே சிரித்தாள்.
“எப்படி கண்டுபிடிச்சீங்க?”
“நேத்து முதல் கவனிச்சுட்டு இருக்கேன்.”
அவளுடைய சிரிப்பு மெதுவாக அடங்கியது.
“என்ன கவனிச்சீங்க?”
“நீங்க பிடிச்ச விஷயத்துல உங்க முடிவை மாற்ற மாட்டீங்க.”
அவள் அமைதியாக அவனைப் பார்த்தாள்.
அவன் சொன்னது சாதாரணமான விஷயம்.
ஆனா அவளுக்கு அது மட்டும் சாதாரணமாகத் தெரியவில்லை.
யாரோ தன்னை உண்மையாக கவனிக்கிறார்கள் என்ற உணர்வு…
அவளுக்குள் மெதுவாக ஒரு வெப்பத்தை ஏற்படுத்தியது.
காபி முடிந்ததும் இருவரும் வெளியே வந்தார்கள்.
வானம் சற்றே இருண்டிருந்தது.
“நான் உங்களை வீட்டில் விட்டுட்டு போறேன்.”
“வேண்டாம். நான் போய்க்கிறேன்.”
“இன்றைக்கு நான் விட்டுட்டு போறேன்.”
அவள் மறுக்கவில்லை.
வண்டியில் செல்லும்போது இருவரும் அதிகமாக பேசவில்லை.
ஆனா அந்த அமைதி கூட சங்கடமாக இல்லை.
வீட்டின் முன் வந்ததும் அவள் இறங்கினாள்.
“நன்றி.”
“காபிக்கா?”
“அதுக்கும்…”
அவள் ஒரு நொடி நின்றாள்.
“இன்னைக்கு நல்லா இருந்தது.”
அவன் மெதுவாகச் சிரித்தான்.
“எனக்கும்.”
அவள் வீட்டுக்குள் சென்றாள்.
கதவை மூடியதும் சுவரில் சாய்ந்து நின்றாள்.
முகத்தில் தெரியாமல் சிரிப்பு வந்தது.
“என்ன இது…”
தன்னைத்தானே கேட்டுக்கொண்டாள்.
அதே நேரத்தில் அலுவலகத்தில்—
கீர்த்தி தன் கைப்பேசியைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
நிலாவும் ஆதித்யாவும் ஒன்றாக வெளியே சென்றதை அவள் பார்த்திருந்தாள்.
அவளுடைய முகத்தில் இருந்த சிரிப்பு முழுவதுமாக மறைந்திருந்தது.
“காபிக்கு போனாங்களா…”
அவள் மெதுவாகச் சொன்னாள்.
அவள் மனதுக்குள் பொறாமை இன்னும் ஆழமாக இறங்கியது.
இதுவரை நிலாவை ஒரு அலுவலகத் தோழியாகத்தான் பார்த்திருந்தாள்.
இப்போது—
“இவளை இப்படியே விட்டுடக்கூடாது…”
என்ற எண்ணம் முதன்முறையாக அவளுக்குள் தோன்றியது.
அன்று இரவு.
நிலா படுக்கையில் படுத்திருந்தாள்.
கைபேசி அருகில் இருந்தது.
திடீரென்று ஒரு குறுஞ்செய்தி வந்தது.
“வீட்டுக்கு போய் சேர்ந்துட்டீங்களா?”
ஆதித்யா.
அவள் அந்தச் செய்தியைப் பார்த்ததும் சிரித்தாள்.
சில நொடிகள் பதில் எழுதாமல் இருந்தாள்.
பிறகு—
“ம்… சேர்ந்துட்டேன். நீங்க?”
சில நொடிகளில் பதில் வந்தது.
“நானும். இன்று நல்ல நேரம்.”
அவள் திரையைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள்.
பதில் எழுத நினைத்தாள்.
மீண்டும் அழித்தாள்.
மீண்டும் எழுதினாள்.
“எனக்கும்.”
அனுப்பிவிட்டு கைபேசியை மார்பில் வைத்துக்கொண்டாள்.
அவளுடைய முகத்தில் இருந்த அந்தச் சிறிய சிரிப்பு…
அவளுக்கே புரியாத ஒரு புதிய உணர்வின் தொடக்கம்.
ஆனால்—
அந்த உணர்வை தூரத்தில் இருந்து கவனித்துக்கொண்டிருந்த இன்னொரு மனசு இருந்தது.
கீர்த்தி.
அவளுடைய பொறாமை இனி பார்வையில் மட்டும் இருக்கப்போவதில்லை.
அடுத்த நகர்வு… அவளுடையது.
