அந்த இரவு…
இமயவரம்பன் மருதுவின் அறைக்குள் நுழைந்தபோது, அவன் முகத்தில் வழக்கமான அமைதி இல்லை.
கையில் இருந்த கோப்பை மேசையின் மீது போட்டான்.
“இந்த account எதுக்கு?”
மருது அந்தப் பக்கத்தைப் பார்த்தார்.
சில நொடிகள் எதுவும் பேசவில்லை.
“நீ இதை எங்க கண்டுபிடிச்ச?”
“பாஸ்கரனோட பழைய bank records-ல.”
மருது நாற்காலியில் சாய்ந்தார்.
“என்ன தெரிஞ்சுக்கிட்ட?”
“பாஸ்கரன் account-லிருந்து ஒரு பெரிய amount உங்க பழைய account-க்கு போயிருக்கு.”
அறைக்குள் அமைதி.
“அந்தப் பணம் எதுக்கு?”
மருது மெதுவாக மூச்சை விட்டார்.
“அது கடன்.”
இமயவரம்பன் புருவத்தைச் சுருக்கினான்.
“பாஸ்கரன் உங்ககிட்ட கடன் வாங்கினாரா?”
“ஆமா.”
“என்கிட்ட ஏன் சொல்லல?”
“அப்போ நீ சின்ன பையன்.”
“அதனால?”
மருது அவனை நேராகப் பார்த்தார்.
“அந்தக் காலத்துல பாஸ்கரன் business நல்லா போய்க்கிட்டிருந்தது. அவனுக்கு பணம் தேவைப்பட்டுச்சு. நான் கொடுத்தேன்.”
“எவ்வளவு?”
மருது தொகையைச் சொன்னார்.
இமயவரம்பன் அமைதியாக நின்றான்.
“அப்புறம்?”
“அவன் திருப்பிக் கொடுக்க முடியல.”
“அதனால சொத்து எடுத்தீங்களா?”
மருது தலையசைத்தார்.
“இல்ல.”
இமயவரம்பன் அதிர்ச்சியுடன் பார்த்தான்.
“இல்லையா?”
“அவன் இறந்தப்புறம் அந்தக் குடும்பத்துக்கு இருந்த நிலை எனக்குத் தெரியும். கடனை வசூல் பண்ணியிருந்தா… அந்த வீடும் போயிருக்கும்.”
சில நொடிகள் அமைதி.
“அப்போ அந்த property எப்படி விக்ரம் கைக்கு போச்சு?”
மருதுவின் முகம் இறுகியது.
“அதுதான் அவனோட வேலை.”
மருது மெதுவாக கடந்த காலத்தைப் பேச ஆரம்பித்தார்.
பாஸ்கரன் business-ல் விழுந்தபோது பல இடங்களில் கடன் வாங்கியிருந்தான்.
அதில் ஒன்று மருதுவிடம்.
மருது பணம் கொடுத்திருந்தார்.
ஆனால் வட்டி கட்ட முடியாத நிலை வந்தபோது, பாஸ்கரன் குடும்பத்தை இழக்கக்கூடாது என்பதற்காக அவனுக்கு கூடுதல் கால அவகாசம் கொடுத்திருந்தார்.
அந்த நேரத்தில்தான் விக்ரம் ராயன் அந்த business-க்குள் வந்திருந்தான்.
“அவன் பாஸ்கரனுக்கு help பண்ணுற மாதிரி வந்தான்.”
இமயவரம்பன் அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்.
“ஆனா அவன் கொடுத்த பணத்துக்கு பின்னாடி வேற கணக்கு இருந்தது.”
விக்ரம் பாஸ்கரனிடம் சில ஆவணங்களில் கையெழுத்து வாங்கியிருந்தான்.
Business காப்பாற்றிக்கொள்ளும் அவசரத்தில் பாஸ்கரன் அவற்றைப் படிக்காமல் கையெழுத்திட்டிருந்தான்.
அந்த ஆவணங்களில்தான் சொத்து உரிமையை மாற்றுவதற்கான விதிகள் இருந்தன.
“அவனுக்கு அது தெரியலையா?”
“தெரியல.”
“நீங்க?”
“எனக்கும் முழுசா தெரியல.”
இமயவரம்பன் கோபமாகக் கேட்டான்.
“அப்போ இத்தனை வருஷம் ஏன் அமைதியா இருந்தீங்க?”
மருது அவனைப் பார்த்தார்.
“ஏன்னா பாஸ்கரன் இறந்தப்போ அந்தக் குடும்பம் ஏற்கனவே உடைஞ்சிருந்தது.”
அவர் குரல் மெதுவானது.
“அவனோட மனைவியும் மகளும் இன்னும் அந்த விஷயத்துல சிக்கக்கூடாதுன்னு நினைச்சேன்.”
இமயவரம்பன் அமைதியாகிவிட்டான்.
மருது எப்போதுமே எல்லாவற்றையும் சொல்ல மாட்டார்.
அதுவும் இதுவரை அவன் புரிந்துகொள்ளாத ஒன்று.
“அப்போ விக்ரம் இப்போ என்ன பண்ணப் போறான்?”
மருது சில நொடிகள் யோசித்தார்.
“அவன் பழைய கடனை வசூல் பண்ண வரல.”
“அப்போ?”
“அவனுக்கு அந்த சொத்து மட்டும் வேண்டாம்.”
இமயவரம்பன் கூர்ந்து பார்த்தான்.
“அவனுக்கு என்ன வேணும்?”
மருது மெதுவாகச் சொன்னார்.
“நம்ம empire.”
அந்த இரண்டு வார்த்தைகள் அறைக்குள் கனமாக விழுந்தது.
இமயவரம்பன் சிரிக்கவில்லை.
“என்னை வழியா?”
“ஆமா.”
“அவன் என்னை target பண்ணுறானா?”
“நீ தான் அவனுக்கு மிகப்பெரிய தடையாக இருக்க.”
இமயவரம்பன் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.
பிறகு மெதுவாகச் சிரித்தான்.
“அவன் என்னை தடுக்கணும்னா… நேர்ல வரட்டும்.”
மருது அவனைப் பார்த்தார்.
“அவன் நேர்ல வரமாட்டான்.”
“அதனாலதான் அவனை நான் தேடப் போறேன்.”
அடுத்த நாள்…
நிலா வேலை முடித்து வெளியே வந்தபோது ஆதித்யா அவளை எதிர்பார்த்து நின்றிருந்தான்.
“இன்னைக்கு வீட்டுக்கு நான் drop பண்ணட்டுமா?”
“வேண்டாம். நான் bus-ல போயிடுறேன்.”
“நான் வர்றேன்னு சொல்லலையா?”
அவள் சிரித்தாள்.
“நீங்க Team Lead. உங்களுக்கு இவ்வளவு வேலை இருக்கு.”
“அதனாலதான் உங்களைப் பார்க்க நேரம் ஒதுக்கணும்.”
அவள் அவனைப் பார்த்து சிரித்தாள்.
“சரி வாங்க.”
இருவரும் காரில் ஏறினார்கள்.
சில நிமிடங்கள் அமைதியாகச் சென்றது.
பிறகு ஆதித்யா கேட்டான்.
“நிலா…”
“ம்?”
“நம்ம விஷயத்தை வீட்டுல சொல்லணும்னு நீங்க நினைக்கிறீங்களா?”
அவள் உடனே பதில் சொல்லவில்லை.
அவளுடைய முகத்தில் சின்ன தயக்கம்.
“இப்போ வேண்டாம்.”
“சரி.”
“எனக்கு கொஞ்சம் time வேணும்.”
“எடுத்துக்கோங்க.”
“நீங்க கோபப்படலையா?”
“எதுக்கு?”
“நான் எப்பவும் ஏதாவது காரணம் சொல்லி postpone பண்றேன்னு.”
அவன் சிரித்தான்.
“நீங்க என்னை postpone பண்றதில்லை. உங்க வாழ்க்கையை சரி பண்ணிக்கிறீங்க.”
அவள் அமைதியாக அவனைப் பார்த்தாள்.
அவன் தொடர்ந்து சொன்னான்.
“நம்ம காதலுக்கு அவசரம் இல்ல.”
அவளுடைய முகத்தில் நிம்மதி தெரிந்தது.
“நன்றி.”
“ஒரு condition.”
“என்ன?”
“நான் உங்களை காதலிக்கிறேன்னு மட்டும் மறக்கக்கூடாது.”
அவள் சிரித்தாள்.
“அது மறக்க முடியாது.”
அதே மாலை…
விக்ரம் ராயனுக்கு ஒரு தகவல் வந்தது.
“இமயவரம்பனுக்கு பழைய account பற்றி தெரிஞ்சுடுச்சு.”
விக்ரம் அமைதியாக இருந்தான்.
“மருதுவுக்கும் சொல்லிட்டானா?”
“ஆமா.”
சில நொடிகள் அமைதி.
பிறகு விக்ரம் சிரித்தான்.
“சரி.”
அவனுக்கு பயம் இல்லை.
மாறாக…
அவன் எதிர்பார்த்தது நடந்துவிட்டது போல இருந்தது.
“அவன் இப்போ என்ன பண்ணுவான்?”
“உங்களைத் தேடுவான்.”
விக்ரம் ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தான்.
“அதுதான் எனக்கும் வேண்டும்.”
அவன் மேசையில் இருந்த ஒரு கோப்பை எடுத்தான்.
அதில்—
மருதுவின் பழைய சொத்து விவரங்கள்.
இமயவரம்பனின் நிறுவனப் பொறுப்புகள்.
சில வணிகங்களின் பங்குகள்.
மற்றும்…
பிறை நிலாவின் குடும்பத்துக்குச் சேர்ந்த பழைய ஆவணங்கள்.
விக்ரம் அந்தக் கோப்பை மூடினான்.
“ஒரு குடும்பத்தை அழிக்கிறது கஷ்டமில்லை.”
சிறிய இடைவெளிக்குப் பிறகு,
“ஆனா ஒரு மனிதனோட மனசை உடைக்கணும்னா… அவன் எதை காப்பாத்த முயற்சி செய்றானோ, அதையே அவன் முன்னாடி நிறுத்தணும்.”
அவனுடைய பார்வை குளிர்ந்தது.
அடுத்த நாள் காலை…
இமயவரம்பன் நிலாவின் வீட்டுக்கு சென்றான்.
இந்த முறை அவன் கையில் இருந்தது ஒரு புதிய கோப்பு.
கதவைத் திறந்தது நிலாதான்.
அவனைப் பார்த்ததும் அவள் ஆச்சரியப்பட்டாள்.
“நீங்களா?”
“உங்க அம்மா இருக்காங்களா?”
“இருக்காங்க.”
அவள் வழிவிட்டாள்.
அவன் உள்ளே வந்தான்.
பார்வதி வந்ததும் அவன் கோப்பை மேசையில் வைத்தான்.
“இந்த property matter-ல சில முக்கியமான விஷயங்கள் கண்டுபிடிச்சிருக்கேன்.”
பார்வதி பதற்றமாகப் பார்த்தார்.
“என்ன விஷயம்?”
“உங்க கணவர் வாங்கிய கடனுக்கும்… இந்த சொத்து பிரச்சினைக்கும் நேரடி தொடர்பு இருக்கு.”
நிலா அமைதியாக நின்றாள்.
“அப்பாவா?”
“ஆமா.”
அவன் அனைத்தையும் சொல்லவில்லை.
ஆனால் முக்கியமான உண்மையை மறைக்கவும் இல்லை.
“யாரோ உங்க குடும்பத்தோட நிலையை பயன்படுத்தி இந்த property-யை எடுத்திருக்காங்க.”
நிலாவின் முகம் மாறியது.
“யார்?”
இமயவரம்பன் அவளைப் பார்த்தான்.
“விக்ரம் ராயன்.”
அந்தப் பெயரை கேட்டதும் நிலா அமைதியாகிவிட்டாள்.
அவளுக்கு அந்தப் பெயர் புதிது.
ஆனால்…
இமயவரம்பனுக்கு அது இப்போது ஒரு பெயர் மட்டும் இல்லை.
அவன் எதிரி.
நிலாவின் வாழ்க்கையை பல வருடங்களுக்கு முன்பே தொட்டிருந்த ஒரு மனிதன்.
அவன் இன்னும் தெரியாமல் இருந்தது ஒன்றே—
இந்தப் பிரச்சினை முடிவதற்குள்…
நிலாவும் இமயவரம்பனும் ஒருவருடைய வாழ்க்கைக்குள் இன்னொருவர் எவ்வளவு ஆழமாக வரப்போகிறார்கள் என்பதுதான்.
