அடுத்த சில நாட்கள்…
நிலாவுக்கும் ஆதித்யாவுக்கும் புதுசா ஒரு உலகம் உருவான மாதிரி இருந்தது.
அலுவலகத்தில் மற்றவர்கள் முன்னாடி இருவரும் வழக்கம்போலத்தான் நடந்துகொண்டார்கள்.
ஆனா ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தாலே சின்ன சிரிப்பு.
காலையில் அவன் முதல்ல அவளைத் தேடுவான்.
அவள் அலுவலகத்துக்குள் வந்ததும், தூரத்திலிருந்தே அவளைப் பார்த்து தலையசைப்பான்.
சில நேரம் வேலை நடுவில் அவள் கைபேசிக்கு ஒரு குறுஞ்செய்தி வரும்.
“Lunch சாப்பிட்டீங்களா?”
அவள் உடனே பதில் அனுப்புவாள்.
“இன்னும் இல்ல. நீங்க?”
அதுக்கு அடுத்த நொடியே—
“நீங்க சாப்பிடலன்னா நானும் சாப்பிட மாட்டேன்.”
அதைப் பார்த்து அவள் சிரித்துக்கொண்டே,
“இப்படி எல்லாம் பேசாதீங்க. வேலை பாருங்க.”
என்று அனுப்புவாள்.
அன்று மாலை.
வேலை முடிந்ததும் ஆதித்யா நிலாவை வீட்டில் விடுவதற்காக அழைத்துச் சென்றான்.
கார் அமைதியாக சென்றுகொண்டிருந்தது.
சில நிமிடங்கள் கழித்து ஆதித்யா அவளைப் பார்த்தான்.
“என்னாச்சு? இன்னைக்கு ரொம்ப அமைதியா இருக்கீங்க.”
“ஒன்னுமில்லை.”
“இல்ல… ஏதோ யோசிக்கிற மாதிரி இருக்கு.”
அவள் கொஞ்ச நேரம் அமைதியாக இருந்தாள்.
பிறகு மெதுவாக,
“ஆதித்யா…”
“ம்?”
“நம்ம காதல் விஷயம் நல்லாதான் இருக்கு. எனக்கும் ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கு.”
அவன் சிரித்தான்.
“அப்புறம்?”
அவள் ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்துக்கொண்டே,
“ஆனா எனக்கு கொஞ்சம் பயமா இருக்கு.”
அவன் உடனே அவளைப் பார்த்தான்.
“எதுக்கு?”
“எனக்கே தெரியல… ரொம்ப நாளா நான் என் வாழ்க்கையை என்னால முடிஞ்ச அளவுக்கு சமாளிச்சுட்டு இருக்கேன்.”
அவள் மெதுவாகத் தொடர்ந்தாள்.
“அப்பா போனதுக்கப்புறம் அம்மாவை விட்டுட்டு என்னால எதுவும் செய்ய முடியாது போல இருக்கு. நம்ம கடனும் இன்னும் இருக்கு.”
அவன் அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்.
“நாளைக்கு நான் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டா… அம்மா தனியா ஆயிடுவாங்களோன்னு பயமா இருக்கு.”
அவள் குரல் மெதுவாக உடைந்தது.
“அதுமட்டுமில்ல… நான் சந்தோஷமா இருக்க ஆரம்பிச்சா, மறுபடியும் ஏதாவது பிரச்சினை வந்துடுமோன்னும் பயமா இருக்கு.”
ஆதித்யா அவளைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தான்.
“நான் இவ்வளவு யோசிக்கிறேன்னு உங்களுக்கு புரியுதா?”
“புரியுது.”
“என்னால உங்களை இழக்கவும் முடியாது… அம்மாவை விட்டுட்டு உங்ககூட வரவும் முடியாது. நான் என்ன பண்ணணும்னே தெரியல.”
அவன் மெதுவாகச் சொன்னான்.
“நிலா… நான் உங்ககிட்ட இப்போ எந்த முடிவையும் கேக்கல.”
அவள் அவனைப் பார்த்தாள்.
“உங்களுக்கு எவ்வளவு நேரம் வேண்டுமோ எடுத்துக்கோங்க. அம்மாவைப் பற்றியும், கடனைப் பற்றியும்… எல்லாத்தையும் சரி பண்ணிக்கிட்டு நீங்க நிம்மதியா இருக்கணும்.”
“ஆனா நீங்க wait பண்ணுவீங்களா?”
“நீங்க என்னை நம்புற அளவுக்கு… நானும் உங்களை நம்புறேன்.”
அவள் கண்களில் சின்ன ஈரம்.
“நான் உங்களை இழக்க விரும்பல.”
அவன் சிரித்தான்.
“அதுக்காக இப்பவே பயப்படாதீங்க.”
அவள் அவன் கையைப் பிடித்தாள்.
“நன்றி…”
“எதுக்கு?”
“என்னை புரிஞ்சுக்கிட்டதுக்கு.”
“நான் உங்களை காதலிக்கிறேனே… புரிஞ்சுக்காம எப்படி இருப்பேன்?”
அவள் சிரித்தாள்.
அந்த சிரிப்பில் இருந்த பயம் முழுசாக போகவில்லை.
ஆனா…
அதை தனியா சுமக்க வேண்டியதில்லை என்ற நிம்மதி வந்திருந்தது.
வீட்டுக்கு வந்ததும் பார்வதி அவளைப் பார்த்தாள்.
“இன்னைக்கு ஏதோ யோசனையில இருக்க?”
நிலா சின்னதாகச் சிரித்தாள்.
“ஒன்னுமில்லம்மா.”
ஆனா அவளுக்குள் ஒரு விஷயம் மட்டும் தெளிவாக இருந்தது.
ஆதித்யாவை அவள் காதலிக்கிறாள்.
அதே நேரம்—
அம்மாவை விட்டுக்கொடுக்க அவளால் முடியாது.
இந்த இரண்டு உண்மைகளுக்கு நடுவில்தான் அவளுடைய அடுத்த வாழ்க்கை நின்றுகொண்டிருந்தது.
அதே நேரத்தில்…
நகரத்தின் இன்னொரு பகுதியில்.
ஒரு பெரிய அறை.
மேசை முழுவதும் சில கோப்புகள்.
இமயவரம்பன் அமைதியாக உட்கார்ந்திருந்தான்.
அவனுக்கு எதிரே மருது.
“இந்த விஷயத்தை நீ தான் பார்த்துக்கணும்.”
இமயவரம்பன் கோப்பை எடுத்தான்.
“என்ன விஷயம்?”
“ஒரு பழைய சொத்து சம்பந்தமான பிரச்சினை. முன்னாடி நம்ம கையிலிருந்து போன ஒரு விஷயம் இப்போ மீண்டும் பிரச்சினையா வந்திருக்கு.”
அவன் கோப்பைத் திறந்தான்.
சில ஆவணங்களைப் பார்த்தான்.
“யாருடையது?”
மருது பதில் சொல்லாமல்,
“கோப்புல இருக்கு. நீ பார்த்துக்க.”
இமயவரம்பன் மீண்டும் ஆவணங்களைப் பார்த்தான்.
அவனுடைய விரல்கள் ஒரு பெயரின் மீது நின்றன.
பிறை நிலா.
அவன் முகத்தில் எந்த மாற்றமும் இல்லை.
சில நொடிகள் அந்தப் பெயரைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
பிறகு கோப்பை மூடினான்.
“நாளைக்கு இதைப் பார்த்துக்கறேன்.”
மருது தலையசைத்தார்.
“சரி.”
இமயவரம்பன் எழுந்து வெளியே நடந்தான்.
அவனுக்கு தெரியாது…
அவன் கையில் இருந்த அந்த ஒரு கோப்பு,
அவனுடைய வாழ்க்கையையே மாற்றப்போகிறது என்று.
