அடுத்த நாள் காலை…
இமயவரம்பன் மேசையின் மீது இருந்த அந்தக் கோப்பை மீண்டும் திறந்தான்.
நேற்று பார்த்த அதே பெயர்.
பிறை நிலா.
அந்தப் பெயரைப் பார்த்ததும், அவன் மனதில் ஒரு காட்சி வந்தது.
ஒரு வீட்டு வாசல்.
அந்த வாசலைத் திறந்த ஒரு பெண்.
“யாரு நீங்க?”
அன்று அவளுடைய கண்களில் இருந்த சந்தேகம் இன்னும் அவனுக்கு நினைவில் இருந்தது.
அவன் கோப்பை மூடினான்.
“இந்த matter-ஐ இன்னைக்கு முடிக்கணும்.”
அதே நேரத்தில்…
நிலா அலுவலகத்துக்குக் கிளம்பிக்கொண்டிருந்தாள்.
காரில் செல்லும்போது அவளுடைய மனதில் நேற்று வீட்டில் அம்மா கேட்ட கேள்வி ஓடியது.
“யாரோ இருக்காங்களா?”
அவளுக்கு ஆதித்யாவின் முகம் நினைவுக்கு வந்ததும் சிரிப்பு வந்தது.
அவள் கைபேசியைப் பார்த்தாள்.
“காலை வணக்கம், காதலி.”
அவள் சிரித்தபடி பதில் அனுப்பினாள்.
“காலை வணக்கம்.”
அவளுடைய வாழ்க்கை இப்போது கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அமைதியாக மாறிக்கொண்டிருந்தது.
ஆனால் அந்த அமைதிக்குள் இன்னொரு பக்கம் ஏற்கனவே நகர்ந்துகொண்டிருந்தது.
மதியம்.
நிலா அலுவலகத்திலிருந்து வெளியே வந்து அருகிலிருந்த ஒரு கடைக்குச் சென்றாள்.
அவள் கைபேசியில் பேசிக்கொண்டே சாலையைக் கடக்க முயன்றபோது—
ஒரு கார் அவள் அருகே வந்து நின்றது.
அவள் திடீரென நின்றாள்.
கார் கதவு திறந்தது.
இமயவரம்பன் கீழே இறங்கினான்.
அவனைப் பார்த்ததும் நிலா உடனே அடையாளம் கண்டுகொண்டாள்.
அதே முகம்.
அதே அமைதியான, ஆனால் பயமுறுத்தும் பார்வை.
அவள் சில நொடிகள் அவனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
அவனும் அவளைப் பார்த்தான்.
இந்த முறை இருவருக்கும் ஒருவரை ஒருவர் தெரியும்.
ஆனால்…
ஒருவரைப் பற்றி இன்னொருவருக்கு எதுவும் தெரியாது.
அவன்தான் அன்று தன் வீட்டுக்கு வந்து சொத்து ஆவணங்களைப் பற்றி பேசியவன்.
அவள்தான் அந்த வீட்டில் அவனிடம் நேராக கேள்வி கேட்ட பெண்.
இமயவரம்பன் முதலில் பார்வையைத் திருப்பிக்கொண்டான்.
அவளைக் கடந்து செல்ல முயன்றான்.
ஆனால் நிலா அவனை நிறுத்தினாள்.
“ஒரு நிமிஷம்.”
அவன் நின்று அவளைப் பார்த்தான்.
“அன்னைக்கு எங்க வீட்டுக்கு வந்திருந்தீங்கல?”
“ஆமா.”
“அந்த சொத்து விஷயம்…”
“இன்னும் முடிக்கல.”
அவள் சற்று பதற்றமாக,
“என்ன பிரச்சினைன்னு உங்களுக்கு தெரியுமா?”
“தெரிஞ்சுக்கிட்டிருக்கேன்.”
“எங்களுக்கு ஏதாவது பிரச்சினை வருமா?”
அவன் அவளை நேராகப் பார்த்தான்.
“நீங்க பயப்பட வேண்டிய அளவுக்கு எதுவும் வராது.”
அந்த பதில் அவளுக்கு எதிர்பாராததாக இருந்தது.
“நீங்க… யாருக்காக இதெல்லாம் பண்றீங்க?”
அவன் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.
“உங்க குடும்பத்துக்கு நியாயமா இருக்க வேண்டியதை நியாயமா கொடுக்கணும். அதுக்காகத்தான்.”
அவள் அவனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
அவனுடைய குரலில் எந்த நடிப்பும் இல்லை.
“உங்க பெயர்…?”
அவன் அவளைப் பார்த்தான்.
“இமயவரம்பன்.”
அவள் அந்தப் பெயரை மனதில் பதித்துக்கொண்டாள்.
“நான் பிறை நிலா.”
“எனக்குத் தெரியும்.”
அவள் சற்று ஆச்சரியப்பட்டாள்.
“எப்படித் தெரியும்?”
அவன் கையில் இருந்த கோப்பைக் காட்டினான்.
“உங்க பெயர் இதுல இருக்கு.”
அவள் அந்தக் கோப்பைப் பார்த்தாள்.
“அப்படியா…”
சில நொடிகள் அமைதி.
பிறகு அவன்,
“நீங்க கவலைப்படாதீங்க. இந்த விஷயம் முடிஞ்சதும் உங்களுக்கு சொல்லுறேன்.”
என்று சொல்லிவிட்டு காரை நோக்கி நடந்தான்.
நிலா அவன் போவதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
அவனிடம் ஒரு விஷயம் மட்டும் அவளுக்குப் புரியவில்லை.
இவன் நல்லவனா? கெட்டவனா?
அவளுக்கு இன்னும் தெரியவில்லை.
அதே இரவு…
இமயவரம்பன் தனது அறையில் தனியாக இருந்தான்.
மேசையின் மீது இருந்த கோப்பைத் திறந்தான்.
பிறை நிலாவின் பெயர்.
அதன் கீழே—
அவளுடைய குடும்ப விவரங்கள்.
அவன் சில விநாடிகள் அதைப் பார்த்தான்.
பிறகு கோப்பை மூடிவிட்டு எழுந்தான்.
அவனுடைய மனதில் ஒரே ஒரு விஷயம் மட்டும் இருந்தது.
இந்தப் பெண்ணுடைய குடும்பத்தை யாரோ பல வருடங்களுக்கு முன்பே ஒரு விளையாட்டுக்குள் இழுத்திருக்கிறார்கள்.
அந்த விளையாட்டின் பின்னால் யார் இருக்கிறார்கள்?
அவனுக்கு பதில் தெரியும்.
விக்ரம் ராயன்.
ஆனால்…
விக்ரம் ஏன் இந்தக் குடும்பத்தை தேர்ந்தெடுத்தான்?
அதுதான் இப்போது இமயவரம்பனுக்குப் புரிய வேண்டிய மிகப்பெரிய புதிர்.
அந்த புதிரைத் தீர்க்க அவன் ஒரு முடிவு எடுத்தான்.
“இந்த முறை… அவனை நான் விடமாட்டேன்.”
