“சில பேர் கையில் ஆயுதம் வைத்திருப்பாங்க…
சில பேர் கையில் பணம் வைத்திருப்பாங்க…
ஆனா ஆபத்தானவன் யாருன்னா,
மற்றவர்கள் அடுத்த நகர்வை யோசிக்கிற நேரத்துல
அவன் அதுக்கப்புறம் நடக்கப்போற பத்து நகர்வையும் யோசிச்சிருப்பான்.”
அதே இரவு…
இமயவரம்பன் வீட்டுக்கு திரும்பியிருந்தான்.
மருது கொடுத்த file அவன் முன்னால் இருந்தது.
அந்த property documents-ஐ மீண்டும் மீண்டும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
ஏதோ ஒன்று சரியாக இல்லை.
Documents போலி இல்லை.
Signature-ம் போலி இல்லை.
Loan details-ம் genuine.
ஆனா…
ஒரு குடும்பத்துக்கு தெரியாம அவர்களுடைய property எப்படி loan-க்கு போச்சு?
அதுதான் அவனுடைய கேள்வி.
அவன் தன்னுடைய ஆளுக்கு call செய்தான்.
“இந்த documents எங்கிருந்து வந்தது?”
“அண்ணா… ஒரு finance company மூலமா.”
“அந்த company owner யாரு?”
சில விநாடிகள் அமைதி.
“விக்ரம் ராயன்.”
இமயவரம்பனின் கண்கள் சுருங்கின.
“விக்ரமா?”
“ஆமா அண்ணா.”
அவன் call-ஐ cut செய்தான்.
சில நொடிகள் அந்த பெயரை நினைத்துக்கொண்டிருந்தான்.
விக்ரம் ராயன்.
அந்த பெயர் அவனுக்கு புதுசு இல்லை.
ஆனா…
அவனுடன் நேரடியாக எந்த பிரச்சனையும் இதுவரை வந்ததில்லை.
மறுபக்கம்…
ஒரு பெரிய luxury office.
கண்ணாடி சுவர்கள்.
விலை உயர்ந்த furniture.
நகரத்தின் இரவு விளக்குகள் முழுவதும் அந்த office-ன் glass wall வழியாக தெரிந்துகொண்டிருந்தது.
அந்த அறையின் நடுவில்…
ஒருவன் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தான்.
கருப்பு நிற suit.
கையில் watch.
முகத்தில் ஒரு சின்ன சிரிப்பு.
அவன் பெயர்—
விக்ரம் ராயன்.
அவனைப் பார்த்தால்…
ஒரு businessman.
அதிகபட்சம் ஒரு corporate man.
ஆனால்…
அவனைப் பற்றி தெரிந்தவர்களுக்கு அது வெறும் முகம் மட்டுமே.
அவனுக்கு கோபம் வந்தால் கத்த மாட்டான்.
அவசரப்பட மாட்டான்.
யாரையும் மிரட்ட மாட்டான்.
அவன் சிரிப்பான்.
அதுதான் அவனுடைய ஆபத்து.
அவனுடைய முன்னால் ஒருவன் நின்றுகொண்டிருந்தான்.
“சார்…”
விக்ரம் laptop-ஐ பார்த்துக்கொண்டே,
“சொல்லு.”
“அந்த property matter…”
விக்ரம் laptop-ஐ மூடினான்.
“என்னாச்சு?”
“Problem ஆயிடுச்சு சார்.”
“என்ன problem?”
“அந்த குடும்பத்துக்கு documents போயிடுச்சு.”
விக்ரம் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.
“யார் கொண்டு போனது?”
“இமயவரம்பன்.”
அந்த பெயர் கேட்டதும்…
விக்ரமின் முகத்தில் இருந்த சிரிப்பு கொஞ்சம் பெரிதானது.
“இமயவரம்பனா?”
“ஆமா சார்.”
விக்ரம் நாற்காலியில் பின்னால் சாய்ந்தான்.
“அவன் அந்த matter-ல எப்படி involve ஆனான்?”
“மருது அனுப்பியிருக்கிறார்.”
விக்ரம் மேசையின் மீது விரலால் மெதுவாக தட்டினான்.
டக்… டக்… டக்…
“மருது…”
அவன் அந்த பெயரை மெதுவாக சொன்னான்.
அவனுடைய குரலில் ஒரு பழைய கணக்கு இருந்தது.
விக்ரம் ராயன் யார்?
பணம்.
அதிகாரம்.
Business.
Connections.
அவனிடம் எல்லாமே இருந்தது.
அவன் வெளியில் ஒரு respectable businessman.
பல companies.
பல investments.
பல பெரிய மனிதர்களுடன் தொடர்பு.
ஆனால்…
அவனுடைய business வளர்ந்த விதம் மட்டும் சாதாரணமானது இல்லை.
ஒருவன் கடனில் சிக்கினால்…
விக்ரம் உதவி செய்வான்.
ஒருவன் business-ஐ காப்பாற்ற பணம் தேவைப்பட்டால்…
விக்ரம் பணம் கொடுப்பான்.
ஆனா…
அந்த உதவி இலவசம் கிடையாது.
ஒரு signature.
ஒரு document.
ஒரு guarantee.
சில சமயம்…
ஒரு property.
அப்படி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக…
பல மனிதர்களின் பலவீனங்களை தன்னுடைய பலமாக மாற்றிக்கொண்டவன்.
அவன் ஒருபோதும் கத்தி எடுக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லாதவன்.
அவனுடைய weapon — அவனுடைய brain.
“சார்…”
விக்ரம் தன்னுடைய ஆளைப் பார்த்தான்.
“அந்த family-யைப் பற்றி full details வேண்டும்.”
“எதுக்கு சார்?”
விக்ரம் சிரித்தான்.
“நான் கேட்குறதை மட்டும் செய்.”
“சரி சார்.”
அவன் வெளியே போனான்.
விக்ரம் மட்டும் தனியாக இருந்தான்.
அவன் laptop-ஐ மீண்டும் திறந்தான்.
Screen-ல் அந்த property details.
அதன் கீழே…
ஒரு குடும்பத்தின் பெயர்.
அவன் அந்த file-ஐ பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
அப்போது phone வந்தது.
“சொல்லு.”
“சார்… அந்த வீட்டுல ஒரு பொண்ணு இருக்கா.”
“யாரு?”
“அவங்க அப்பா இறந்துட்டாராம். இப்போ அம்மாவையும் அவள்தான் பார்த்துக்கிறா.”
விக்ரம் அமைதியாக கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்.
“பெயர்?”
“பிறை நிலா.”
அந்த பெயர் அவனுக்கு எந்த reaction-யும் கொடுக்கவில்லை.
“Photo இருக்கா?”
“இருக்கு சார்.”
“அனுப்பு.”
Call முடிந்தது.
அதே நேரம்…
பிறை நிலா தன்னுடைய room-ல் இருந்தாள்.
Laptop முன்னால்.
ஆனால் வேலை செய்ய முடியவில்லை.
அவளுடைய மனதில் அந்த அந்நிய மனிதன்தான்.
அவன் யாரு?
எதுக்காக அவர்களுடைய documents-ஐ கொண்டு வந்தான்?
எதுக்கு அவ்வளவு அமைதியாக இருந்தான்?
அவள் கேட்ட கேள்விகளுக்கு சரியாக பதில் சொல்லவே இல்லை.
“தேவையான நேரத்துல தெரிஞ்சுக்கும்…”
அவன் சொன்ன அந்த வார்த்தை அவளுடைய நினைவில் திரும்பத் திரும்ப வந்தது.
“என்ன ஒரு ஆளு…”
அவள் தனக்குத்தானே முணுமுணுத்தாள்.
பிறகு தலையை ஆட்டிக்கொண்டாள்.
“நமக்கு ஏற்கனவே ஆயிரம் problem. இதுல இவரு வேற…”
அவள் laptop-ஐ மீண்டும் பார்த்தாள்.
மறுநாள்…
இமயவரம்பன் மருதுவை சந்தித்தான்.
“அண்ணா.”
“என்ன?”
“இந்த matter-க்கு பின்னாடி விக்ரம் ராயன் இருக்கலாம்.”
மருது அமைதியாக அவனைப் பார்த்தார்.
சில விநாடிகள் எதுவும் பேசவில்லை.
“உனக்கு confirm-ஆ?”
“இல்ல.”
“அப்படின்னா அவசரப்படாத.”
இமயவரம்பன் தலையசைத்தான்.
மருது அவனுக்கு அருகில் வந்து நின்றார்.
“விக்ரம் சாதாரண ஆள் இல்ல.”
“தெரியும்.”
“அவன் நேரா சண்டைக்கு வர மாட்டான்.”
“அதுவும் தெரியும்.”
“அவன் சிரிச்சுக்கிட்டே எதிரியை அழிப்பான்.”
இமயவரம்பன் சிரித்தான்.
“அப்படின்னா அவனையும் சிரிக்க வைக்கணும்.”
மருது அவனைப் பார்த்தார்.
“இமயா…”
அவன் உடனே அமைதியானான்.
“அவனை underestimate பண்ணாத.”
“நான் யாரையும் underestimate பண்ண மாட்டேன்.”
மருது அவனுடைய தோளில் கை வைத்தார்.
“அதனாலதான் நீ இன்னும் என்கூட இருக்க.”
அதே இரவு…
விக்ரம் ராயனின் phone-க்கு ஒரு photo வந்தது.
அவன் அதை திறந்தான்.
அந்த photo-வில்…
பிறை நிலா.
சாதாரணமான ஒரு photo.
அவள் சிரித்துக்கொண்டிருந்தாள்.
விக்ரம் சில நொடிகள் அந்த photo-வை பார்த்தான்.
அவளுடைய பின்னால் இருந்தது அவளுடைய வீடு.
அவள் அருகில் இருந்தது பார்வதி.
விக்ரம் photo-வை zoom செய்தான்.
“அப்படியா…”
அவன் மெதுவாக சிரித்தான்.
அப்போது அவனுடைய ஆள் கேட்டான்:
“சார்… இவங்களோட property matter-ஐ என்ன பண்ணலாம்?”
விக்ரம் photo-விலிருந்து பார்வையை எடுக்காமல் சொன்னான்:
“இப்போதைக்கு எதுவும் பண்ண வேண்டாம்.”
“சார்?”
“இமயவரம்பன் அந்த matter-ஐ விட்டுடுவானா என்று பார்ப்போம்.”
அவன் photo-வை மேசையில் வைத்தான்.
“அவன் விட மாட்டான்.”
அவனுடைய ஆள் குழப்பமாக பார்த்தான்.
விக்ரம் சிரித்தான்.
“அவன் விட மாட்டான்னா…”
சில நொடிகள் அமைதி.
அவன் நாற்காலியில் சாய்ந்துகொண்டு சொன்னான்—
“அவனை விட வைக்கணும்.”
அடுத்த நாள்…
இமயவரம்பன் மீண்டும் அந்த property தொடர்பான documents-ஐ check செய்ய ஆரம்பித்தான்.
ஒரு document.
இன்னொரு document.
மூன்றாவது document.
அப்போது ஒரு பெயர் அவன் கண்களில் பட்டது.
Vikram Rayan Holdings.
அவன் file-ஐ மூடினான்.
முகத்தில் கோபம் இல்லை.
ஆனால்…
கண்களில் அந்த பழைய குளிர்ச்சி வந்துவிட்டது.
“அப்படியா…”
அவன் மெதுவாக சொன்னான்.
“Game ஆரம்பிச்சுடுச்சா?”
அதே நேரத்தில்…
விக்ரம் தன் office window-ல் நின்று நகரத்தை பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
அவனுடைய phone மீண்டும் ஒலித்தது.
“சார்…”
“சொல்லு.”
“இமயவரம்பன் அந்த documents-ஐ மீண்டும் check பண்ண ஆரம்பிச்சுட்டான்.”
விக்ரம் சிரித்தான்.
“அவன் அப்படித்தான் செய்வான்.”
“அப்போ next step?”
விக்ரம் திரும்பிப் பார்த்தான்.
அவனுடைய கண்களில் முதல் முறையாக ஒரு கூர்மையான பார்வை.
“அடுத்த நகர்வு அவனுடையது இல்ல…”
சிறிய இடைவெளி.
“என்னுடையது.”
அந்த நேரத்தில்…
ஒரு பக்கம்—
இமயவரம்பன்.
மறுபக்கம்—
விக்ரம் ராயன்.
இருவருக்கும் நடுவில்…
ஒரு property.
ஒரு குடும்பம்.
ஒரு ரகசியம்.
அந்த குடும்பத்தின் நடுவில்…
பிறை நிலா.
ஆனால்…
அவளுக்கு இன்னும் தெரியாது—
அவளுடைய வாழ்க்கைக்குள் நுழைந்த அந்த அந்நியன்…
ஒரு சாதாரண மனிதன் இல்லை என்று.
அவளுக்கு இன்னும் தெரியாது—
அவளுடைய குடும்பத்தைச் சுற்றி ஆரம்பித்திருக்கும் இந்த பிரச்சனை…
அவளை நேராக இமயவரம்பனின் உலகத்துக்குள் கொண்டு செல்லப்போகிறது என்று.
சதுரங்கத்தின் முதல் நகர்வு முடிந்தது.
அடுத்த நகர்வு யாருடையது?
தொடரும்…
