இரவு நேரம்.
மருது இருக்கும் அந்த பெரிய பங்களாவின் ஹாலில், வழக்கம்போல அமைதி.
ஆனா அந்த அமைதிக்குள் ஒரு புயல் உருவாகிக் கொண்டிருந்தது.
இமயவரம்பன், கையில் ஒரு file-ஐ வைத்துக்கொண்டு மருதுவின் முன்னால் நின்றிருந்தான்.
“இந்த property documents-ல இருக்குற signature எல்லாமே original தான்…”
மருது புருவத்தை சுருக்கினார்.
“அப்போ பிரச்சனை என்ன?”
“Signature original… ஆனா அந்த documents பயன்படுத்தப்பட்ட விதம் தான் fake.”
மருது சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தார்.
“யாரு பின்னாடி இருக்கான்?”
இமயவரம்பன் file-ஐ மேசை மேலே வைத்தான்.
“விக்ரம் ராயன்.”
அந்த பெயர் கேட்டதும் மருதுவின் முகத்தில் இருந்த சிரிப்பு மறைந்தது.
“அவனா?”
“ஆமா.”
மருது நாற்காலியில் பின்னால் சாய்ந்தார்.
“அவன் நேரடியாக நம்ம மேல கை வைக்க மாட்டான். முதல்ல நம்மைச் சுற்றி இருக்குறவங்களை வாங்குவான்.”
இமயவரம்பன் மெதுவாக சிரித்தான்.
“அவன் என்னை வாங்க முடியாது.”
“அதனாலதான்…”
மருது அவனை நேராகப் பார்த்தார்.
“உன்னை முதல்ல தள்ளி வைக்க முயற்சி செய்வான்.”
மறுபக்கம்…
விக்ரம் ராயன் தனது office-ல் தனியாக நின்றுகொண்டிருந்தான்.
அவனுடைய மேசை மீது இரண்டு photographs.
ஒன்று — இமயவரம்பன்.
இன்னொன்று — பிறை நிலா.
அவன் அந்த இரண்டு புகைப்படங்களையும் சில நொடிகள் பார்த்தான்.
அருகில் நின்றிருந்த அவனுடைய assistant கேட்டான்.
“சார்… அந்த பொண்ணுக்கும் இமயவரம்பனுக்கும் என்ன connection?”
விக்ரம் சிரித்தான்.
“இப்போ connection எதுவும் இல்ல.”
அவன் Nila-வின் photo-வை எடுத்தான்.
“ஆனா… வாழ்க்கைல சில பேரை connection இல்லாமலேயே ஒரே பாதையில கொண்டு வர முடியும்.”
Assistant அமைதியாக நின்றான்.
“அடுத்த move என்ன சார்?”
விக்ரம் photo-வை மீண்டும் மேசையில் வைத்தான்.
“இமயவரம்பன் என்னை தேடி வரக்கூடாது…”
சிறிய இடைவெளி.
“அவனே என்னை தேட வேண்டிய நிலை வரணும்.”
அதே நேரம்…
பிறை நிலாவின் வீடு.
சிறிய வீட்டின் ஹாலில் bills, loan papers, பழைய documents எல்லாம் மேசை முழுக்க கிடந்தது.
பார்வதி அவற்றைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள்.
“நிலா… இன்னும் எவ்வளவு கடன் இருக்கு?”
Nila laptop-ஐ மூடிவிட்டு அம்மாவைப் பார்த்தாள்.
“நான் பார்த்துக்கிறேன் அம்மா.”
“நீ எத்தனை நாளைக்கு இப்படியே பார்த்துக்கிட்டு இருப்ப?”
Nila சிரிக்க முயன்றாள்.
“எனக்கு பழக்கமாயிடுச்சு.”
பார்வதி அவளைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள்.
“உனக்கு வாழ்க்கைல வேற எதுவுமே வேண்டாமா?”
Nila அமைதியாக இருந்தாள்.
“வேணும்…”
“என்ன?”
சில நொடிகள் கழித்து அவள் மெதுவாக சொன்னாள்.
“அம்மா நிம்மதியா இருக்கணும்.”
அந்த ஒரு வார்த்தையில் பார்வதியின் கண்கள் கலங்கின.
அந்த நேரத்தில்…
வீட்டுக்கு வெளியே ஒரு கார் வந்து நின்றது.
Nila ஜன்னல் வழியாக பார்த்தாள்.
ஒரு unfamiliar car.
“யாரு?”
அவள் கதவைத் திறக்க வெளியே வந்தாள்.
காரிலிருந்து ஒரு மனிதன் இறங்கினான்.
“இது பாஸ்கரன் வீடுதானே?”
Nila உடனே எச்சரிக்கையானாள்.
“ஆமா. நீங்க யாரு?”
“ஒரு finance company-ல இருந்து வர்றேன். சில documents பற்றி பேசணும்.”
Nila முகம் மாறியது.
“எந்த documents?”
அவன் ஒரு file-ஐ நீட்டினான்.
“உங்க அப்பா சில documents-ல sign பண்ணியிருக்கார். அந்த loan இன்னும் close ஆகல.”
Nila file-ஐ வாங்கிப் பார்த்தாள்.
அவளுக்கு அந்த documents புதுசாக இருந்தது.
“இது என்ன?”
“உங்க property தொடர்பான documents.”
Nila அதிர்ச்சியடைந்தாள்.
“எங்க property-யா?”
“ஆமா.”
அவன் அமைதியாக சொன்னான்.
“Payment வரலன்னா… legal action எடுக்க வேண்டியிருக்கும்.”
அவன் சென்றுவிட்டான்.
Nila அங்கேயே நின்றாள்.
அவளுடைய கையில் இருந்த file நடுங்கியது.
சில மணி நேரங்களுக்குப் பிறகு…
அதே documents இமயவரம்பனின் மேசையிலும் இருந்தது.
அவன் ஒரு document-ஐ பார்த்துக்கொண்டே இருந்தான்.
“இது எப்படி வெளிய வந்தது?”
அருகில் இருந்த ஆள் சொன்னான்.
“யாரோ deliberately அந்த family-க்கு pressure கொடுக்க ஆரம்பிச்சிருக்காங்க.”
இமயவரம்பனின் கண்கள் கூர்மையானது.
“யாரு?”
“விக்ரம் ராயன் company-யோட ஒரு subsidiary.”
சில நொடிகள் அமைதி.
இமயவரம்பன் chair-லிருந்து எழுந்தான்.
“அவன் game ஆரம்பிச்சுட்டான்னு நினைச்சேன்…”
அவன் file-ஐ மூடினான்.
“இப்போ தான் உண்மையான game.”
அந்த இரவு…
Nila வீட்டின் terrace-ல் தனியாக நின்றுகொண்டிருந்தாள்.
கையில் அந்த documents.
அவள் மனதில் ஒரே கேள்வி.
“என் அப்பா இறந்த பிறகும்… ஏன் இந்த பிரச்சனைகள் எங்களை விட மாட்டேங்குது?”
அவள் கண்களை மூடினாள்.
அப்போது கீழே ஒரு கார் வந்து நின்ற சத்தம் கேட்டது.
Nila கீழே பார்த்தாள்.
காரிலிருந்து இறங்கியவன்…
இமயவரம்பன்.
அவன் மேலே பார்த்தான்.
அவனுடைய பார்வையும் Nila-வின் பார்வையும் முதல் முறையாக நேராக சந்தித்தது.
இருவரும் சில நொடிகள் அசையாமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.
Nila-வுக்கு உடனே அந்த முகம் ஞாபகம் வந்தது.
“அந்த நாள் வீட்டுக்கு வந்தவன்…”
இமயவரம்பனுக்கும் அவள் ஞாபகம் வந்தாள்.
“அந்த பொண்ணு…”
ஆனா…
இருவருக்கும் இன்னும் ஒருவருடைய பெயரும் தெரியாது.
இமயவரம்பன் வீட்டை நோக்கி நடந்தான்.
Nila அவனைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள்.
அவன் கதவின் முன் வந்து நின்றான்.
கதவு திறந்தது.
Nila தான் நின்றிருந்தாள்.
சில நொடிகள் இருவருக்கும் இடையில் அமைதி.
பிறகு அவள் கேட்டாள்—
“நீங்க… மறுபடியும் ஏன் வந்திருக்கீங்க?”
இமயவரம்பன் அவளை நேராகப் பார்த்தான்.
“இந்த தடவை…”
அவன் கையில் இருந்த file-ஐ உயர்த்திக் காட்டினான்.
“உங்க வீட்டைப் பற்றி பேச வரல.”
சிறிய இடைவெளி.
“உங்க அப்பா விட்டுட்டுப் போன பிரச்சனையை முடிக்க வந்திருக்கேன்.”
Nila-வின் கண்களில் சந்தேகம்.
“நான் உங்களை நம்பணுமா?”
இமயவரம்பன் அவளை சில நொடிகள் பார்த்தான்.
பிறகு மெதுவாக சொன்னான்—
“நம்பிக்கை கேட்டு வாங்குறது இல்ல…”
அவன் பார்வை கூர்மையானது.
“நான் என்ன பண்றேன்னு பார்த்த பிறகு நீயே முடிவு பண்ணு.”
அவன் உள்ளே நடந்தான்.
Nila அவனைப் பார்த்துக்கொண்டே நின்றாள்.
அவளுக்குத் தெரியாது…
அவள் வீட்டின் கதவைத் தாண்டி வந்த அந்த மனிதன்—
அவளுடைய வாழ்க்கையை முழுமையாக மாற்றப்போகிறவன் என்று.
அதே நேரத்தில்…
தொலைவில் ஒரு காருக்குள் அமர்ந்திருந்த விக்ரம் ராயன், அவர்களுடைய வீட்டை நோக்கிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
அவனுடைய உதட்டில் ஒரு சிறிய சிரிப்பு.
“இப்போ தான்…”
அவன் மெதுவாக சொன்னான்.
“வேட்டை ஆரம்பம்.”
