இரவு…
பாண்டியன் மாளிகை முழுவதும் அமைதியில் மூழ்கியிருந்தது.
வீட்டிலிருந்த அனைவரும் தங்கள் அறைகளுக்குள் சென்றிருந்தனர்.
மணமக்கள் அறை…
கதவு மெதுவாக திறந்தது.
கையில் பால் சொம்புடன் உள்ளே நுழைந்தாள் அல்லி.
அவளது கைகள் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தன.
இதயம் வேகமாகத் துடித்தது.
அறையின் பால்கனியில் நின்று வெளியே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் ஆதவன்.
அவன் திரும்பவே இல்லை.
அல்லி மெதுவாக…
“பா… பால்…”
என்று சொல்ல…
“அதை மேசை மேல வை.”
என்றான்.
அவனது குரலில் துளி கூட மென்மை இல்லை.
அல்லி அமைதியாக மேசையில் வைத்தாள்.
சில நொடிகள்…
அறையில் அமைதி மட்டுமே.
பிறகு…
ஆதவன் மெதுவாக திரும்பினான்.
அவனது பார்வை நேராக அல்லியை நோக்கியது.
“இந்தக் கல்யாணம் என் விருப்பத்துல நடக்கல.”
அல்லி எதுவும் பேசவில்லை.
“என் வாழ்க்கையில உனக்கு மனைவிங்கிற இடம் கிடையாது.”
அந்த வார்த்தைகள்…
அல்லியின் இதயத்தை கிழித்தன.
“நான் இந்தக் கல்யாணத்தை ஏத்துக்கவே இல்ல.”
“என் தாத்தாவுக்காக தாலி கட்டினேன்.”
“அதைத் தவிர…”
“நம்ம இருவருக்கும் எந்த உறவும் இல்லை.”
அல்லியின் கண்களில் கண்ணீர் தேங்கியது.
ஆனால்…
அவள் தலைநிமிர்ந்து பார்க்கவில்லை.
ஆதவன் கட்டிலை நோக்கிக் கையை நீட்டினான்.
“இந்தக் கட்டில்…”
“எனக்கு.”
பிறகு தரையைச் சுட்டிக்காட்டினான்.
“நீ அங்க படுத்துக்கோ.”
ஒரு நொடி…
அல்லியின் கண்கள் அவனை நோக்கின.
அந்த பார்வையில்…
கோபம் இல்லை.
கேள்வியும் இல்லை.
வலி மட்டுமே இருந்தது.
ஆனால்…
ஒரு வார்த்தை கூட பேசாமல்…
அறையின் ஓரத்தில் இருந்த தலையணையையும் போர்வையையும் எடுத்தாள்.
தரையில் விரித்தாள்.
மெதுவாக அமர்ந்தாள்.
ஆதவன் விளக்கை அணைத்துவிட்டு கட்டிலில் படுத்துக் கொண்டான்.
அந்த இரவு…
கண்ணை மூடியவன் ஆதவன்.
கண்ணீர் மூடியவள் அல்லி.
அந்த அறையில்…
ஒருவன் கோபத்துடன் உறங்கினான்.
ஒருத்தி…
கண்களை மூட முடியாமல் இரவு முழுவதும் அழுதாள்.
வெளியே…
நிலவு அமைதியாக ஒளி வீசிக் கொண்டிருந்தது.
ஆனால்…
அந்த அறைக்குள்…
ஒரு பெண்ணின் கனவுகள்…
அமைதியாக உடைந்து கொண்டிருந்தன…
