💓அத்தியாயம் 《18》

ஆதிரை மாடிப்படிக்கட்டையே பார்த்தபடி அமைதியாக அமர்ந்திருந்தாள். அவளது பார்வை அடிக்கடி மேல்மாடியை நோக்கிச் சென்றது. 

அந்த நேரத்தில் லட்சுமி  அங்கு வந்து, “பத்து மணி ஆகிடுச்சு… எல்லாரும் வாங்க, சாப்பிடலாம்!” என்று அனைவரையும் அழைத்தார்.

அவரது குரலைக் கேட்டதும், ஹாலில் இருந்த அனைவரும் டைனிங் டேபிளை நோக்கிச் சென்றனர். ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்கான இடத்தில் அமர்ந்தனர். லட்சுமி சுற்றிலும் ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு,

“டேய் கோகுல்… ஆதியை இன்னும் காணோம். மேல போய் எழுப்பிக்கூட்டிட்டு வா.” என்றார்.

“சரி …” என்று கூறிய கோகுல் உடனே மாடிப்படிகளை ஏறிச் சென்றான்.

ஆதிரனின் அறை கதவை மெதுவாகத் தட்டியவன்,

“மச்சான்…” என்று அழைத்தபடியே உள்ளே நுழைந்தான்.

அறைக்குள் இருந்த காட்சியைப் பார்த்தவுடன் அவன் மெதுவாகச் சிரித்தான்.

ஆதிரன் தூங்கவில்லை. கண்களை மூடியபடி விழித்தே இருந்தான். ஆனால் அசையாமல் மல்லாந்து படுத்திருந்தான். அவன் மார்பின் மீது தலையை வைத்து, கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டு ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தான் சர்வேஷ்.

ஆதிரன் எழுந்தால் சர்வேஷும் விழித்துவிடுவான் என்பதால், அவனை எழுப்ப விரும்பாமல் அப்படியே அமைதியாக படுத்திருந்தான்.

கோகுல், “மச்சான்…” என்று மீண்டும் பேச வாயைத் திறந்தவுடன், ஆதிரன் தனது ஆள்காட்டி விரலை உதட்டருகே வைத்து,

“ஷ்ஷ்… சத்தம் போடாத. மெதுவா பேசு.” என்று சைகை செய்தான்.

உடனே குரலைத் தாழ்த்திய கோகுல்,

“அத்தை  சாப்பிடக் கூப்பிட்டாங்க.” என்றான்.

அதற்கு ஆதிரன் சர்வேஷை ஒரு கணம் பார்த்துவிட்டு,

“சர்வேஷ் நல்லா தூங்கிட்டு இருக்கான். இப்ப நான் எழுந்தா அவனும் எழுந்திடுவான். அவன் கொஞ்சம் நல்லா தூங்கட்டும். அவன் எழுந்ததும் நானும் கீழே வரேன். நீ போ.” என்றான்.

கோகுல் உடனே,

“சர்வேஷை மெத்தையில படுக்க வச்சுட்டு நீங்க வாங்க மச்சான்.” என்றான்.

ஆதிரன் மெதுவாகப் புன்னகைத்து,

“இல்லடா… அவனை மெத்தையில படுக்க வச்சா உடனே எழுந்திருவான். என் மேல இப்படியே படுத்தா தான் நிம்மதியா தூங்குறான். அவன் இப்படியே தூங்கட்டும். அவன் எழுந்ததும் நானே கீழே கூட்டிக்கிட்டு வரேன். நீ போய் அம்மாகிட்ட சொல்லு.” என்றான்.

“சரி மச்சான்.” என்று கூறிவிட்டு கோகுல் கீழே இறங்கிச் சென்றான்.

கோகுல் மட்டும் கீழே வருவதைக் கண்டதும், இதுவரை மாடிப்படிக்கட்டையே பார்த்துக்கொண்டிருந்த ஆதிரை அவசரமாக எழுந்து,

“அண்ணா… சர்வேஷ் எழுந்துட்டானா?” என்று கேட்டாள்.

“இல்லம்மா… அவன் நல்லா தூங்கிட்டு இருக்கான்.” என்று பதிலளித்தான் கோகுல்.

அந்த பதிலைக் கேட்டதும் ஆதிரைக்கு என்ன பேசுவது என்று தெரியவில்லை. அவள் அமைதியாக நின்றுவிட்டாள்.

அப்போது லஷ்மி,

“ஆதி எங்கடா? அவனைத்தானே கூட்டிட்டு வரச் சொன்னேன்?” என்று கேட்டார்.

கோகுல் தலையைச் சொறிந்தபடி,

“அத்தை… ஆதி மச்சான் முழிச்சுதான் இருக்காரு. ஆனா இப்ப வரமாட்டாரு.” என்றான்.

அதைக் கேட்ட ஸ்ரீராம்,

“டேய்… குழப்பாம தெளிவா சொல்லுடா.” என்று கூறினார்.

“ஐயோ மாமா… ஆதி மச்சான் இப்ப எழுந்தா சர்வேஷும் எழுந்திடுவான். அதான் அவன் நல்லா தூங்கட்டும்னு ஆதி மச்சான் அப்படியே படுத்து இருக்காரு.” என்றான் கோகுல்.

லட்சுமிக்கு இன்னும் புரியாமல்,

“என்னடா சொல்ற?” என்று கேட்டார்.

அப்போது கோகுல் சிரித்தபடி,

“ஆமா அத்தை… சர்வேஷ் ஆதி மச்சானை கட்டிப்பிடிச்சுக்கிட்டு அவர் நெஞ்சுல படுத்து தூங்குறான். அவனை மெத்தையில படுக்க வச்சா உடனே எழுந்திருவான். அதனால அவன் எழுந்ததும் அவனோட ஆதி மச்சானும் கீழே வர்றேன்னு சொன்னாரு.” என்று விளக்கமாகக் கூறினான்.

அதைக் கேட்டதும் அங்கிருந்த அனைவருக்கும் அது மிகவும் இயல்பான விஷயமாகவே தோன்றியது. ஒரு சிறிய குழந்தை தன்னிடம் பாசமாக இருப்பவரின் மார்பில் படுத்துத் தூங்குவது சாதாரணம் என்பதால், அவர்கள் அனைவரும் அதைப் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை.

ஆனால்…

ஆதிரையின் மனநிலை மட்டும் அப்படியில்லை.

கோகுல் சொன்ன ஒவ்வொரு வார்த்தையும் அவளது மனதில் எதிரொலித்தது. சில நிமிடங்களுக்கு முன்பே இருந்த அமைதி மெதுவாக மறைந்து, அவளது முகம் மேலும் இறுகியது. அவளது கண்களில் ஒரு விளக்கமளிக்க முடியாத கோபமும், 

ஆதிரையின் முகம் இன்னும் இறுகிக் கொண்டே இருந்தது. அவளது கண்களில் தெரிந்த அந்தக் கடுமையை கவனித்தவர்கள் யாரும் அதன் காரணத்தைப் புரிந்து கொள்ளவில்லை.

சில நொடிகள் அமைதியாக நின்றவள், நேராக கதிரை நோக்கித் திரும்பி,

“அண்ணா… நீங்க போய் சர்வேஷை தூக்கிக்கிட்டு வாங்க.” என்றாள்.

அவளது குரலும் முகமும் வழக்கத்தை விட கடினமாக இருந்தது. அதைப் பார்த்த கதிர் எதுவும் கேட்காமல் மெதுவாக எழுந்து மாடிப்படிகளை நோக்கி நடந்தான்.

அதைப் பார்த்த லட்சுமி உடனே,

“ஏன்மா… இப்போ எதுக்குடா அவனை தூக்கிக்கிட்டு வரச் சொல்ற? அவன் நல்லா தூங்கட்டுமே. நேத்து நைட்டு திருவிழா பார்த்துட்டு ரொம்ப நேரம் விழிச்சிருந்தான். அதான் இப்ப நல்லா தூங்குறான்.” என்றார்.

ஆனால் ஆதிரை தன் முடிவை மாற்றிக்கொள்ளவில்லை.

“இல்லம்மா… பரவாயில்லை. அண்ணா தூக்கிக்கிட்டு வரட்டும். நான் கீழே என்னோட ரூம்ல அவனை தூங்க வச்சுக்கிறேன்.” என்றாள்.

அவள் இவ்வளவு உறுதியாகச் சொன்ன பிறகு, லட்சுமியும் அதற்கு மேல் எதுவும் பேசவில்லை.

இதற்குள் கதிர் மாடிக்குச் சென்று ஆதிரனின் அறைக் கதவை மெதுவாகத் தட்டிவிட்டு உள்ளே நுழைந்தான்.

கோகுல் கூறியதைப் போலவே, சர்வேஷ் இன்னும் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தான். அவன் சிறிய கைகள் ஆதிரனின் கழுத்தைச் சுற்றிக் கட்டியிருந்தன. முகம் முழுவதும் அமைதியும் நிம்மதியும் தெரிந்தது.

கதிரைப் பார்த்த ஆதிரன்,

“என்னடா?” என்று மெதுவாகக் கேட்டான்.

“சர்வேஷை தூக்கிக்கிட்டு போறேன் டா. நீ எழுந்திரு.” என்றான் கதிர்.

உடனே ஆதிரன்,

“டேய்… அவன் நல்லா தூங்குறான்.” என்றான்.

“பரவாயில்லை. நான் தூக்கிக்கிட்டு போறேன். ஆதிரா அவனைப் பாக்கணும்னு கேட்டுட்டு இருக்கா.” என்று கதிர் சொன்னான்.

ஆதிரையின் பெயரைக் கேட்டவுடன், ஆதிரன் ஒரு கணம் அமைதியாகிவிட்டான். மறுத்து எதுவும் பேசவில்லை. அவன் முகத்தில் சொல்ல முடியாத ஒரு தயக்கம் மட்டும் தெரிந்தது.

கதிர் மெதுவாக ஆதிரனின் அருகில் வந்து, சர்வேஷை கவனமாகத் தூக்கிக் கொண்டான். குழந்தை விழித்துவிடாமல் அவனை தனது தோளில் சாய்த்துக் கொண்டவன்,

“நீயும் கீழே வாடா.” என்று சொல்லிவிட்டு அறையை விட்டு வெளியேறினான்.

கதிர் சர்வேஷைத் தூக்கிக்கொண்டு செல்வதை ஆதிரன் அமைதியாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

அந்த நொடியில்…

ஏதோ ஒன்று அவன் மனதை விட்டு விலகிச் சென்றதுபோல் ஒரு வெறுமை அவனை ஆட்கொண்டது.

சில நிமிடங்களுக்கு முன்பு வரை சர்வேஷ் அவன் மார்பின் மீது தலையை வைத்து நிம்மதியாகத் தூங்கிக் கொண்டிருந்தான். அந்தச் சிறிய உடலின் வெப்பமும், குழந்தையின்  அணைப்பும், அவன் மனதில் இதுவரை அனுபவித்திராத ஒரு இனம் புரியாத அமைதியையும் இதத்தையும் உருவாக்கியிருந்தது.

ஆனால் இப்போது…

கதிர் சர்வேஷைத் தூக்கிக்கொண்டு சென்ற மறுநொடியே, அந்த இதமான உணர்வு முழுவதுமாக மறைந்துவிட்டது.

காரணம் என்னவென்று அவனுக்கே புரியவில்லை. இருந்தாலும், அந்தச் சிறிய குழந்தையின் அருகாமை தன்னுள் ஏற்படுத்திய மாற்றத்தை அந்த நொடியில்தான் ஆதிரன் ஆழமாக உணர ஆரம்பித்தான்.திருத்தி, விரிவுபடுத்தப்பட்ட வடிவம்:

கதிர் சர்வேஷைத் தூக்கிக்கொண்டு கீழே இறங்கி வந்தான்.

அவனைப் பார்த்தவுடனேயே ஆதிரை வேகமாக ஓடிச்சென்று, கதிரின் கைகளிலிருந்து சர்வேஷை மெதுவாக வாங்கிக் கொண்டாள்.

கதிர் அவளைப் பார்த்து,

“அம்மு… அவன் நல்ல தூக்கத்தில் இருக்கான்.  உன் ரூம்ல தூங்க வை.” என்றான்.

“சரி அண்ணா.” என்று கூறிய ஆதிரை, சர்வேஷை நெஞ்சோடு அணைத்தபடியே தன் அறைக்குச் சென்றாள்.

சுமார் அரை மணி நேரம் கழித்து, ஆதிரனும் கீழே இறங்கி அனைவருடனும் சேர்ந்து சாப்பிட வந்தான்.

அதே நேரத்தில், ஆதிரை தன் அறையில் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தாள். அவள் அருகில்  படுத்து ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்த சர்வேஷின் முகத்தையே இமைக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அவளது முகத்தில் பலவிதமான உணர்வுகள் மாறி மாறி வந்து கொண்டிருந்தன. ஏதோ ஒரு குழப்பம்… ஏதோ ஒரு பயம்… அதோடு சொல்ல முடியாத கோபமும் அவளது மனதை ஆட்கொண்டிருந்தது.

அப்போது நிலா அறைக்குள் வந்து,

“ஆதிர… வாடி, சாப்பிடலாம். சர்வேஷ் நல்லா தூங்கிட்டுத்தானே இருக்கான். என்றாள்.

ஆனால் ஆதிரை தலை அசைத்து,

“இல்லடி… அவன் எழுந்ததும் நான் சாப்பிடுறேன். நீ போய் சாப்பிடு.” என்றாள்.

அவளது குரலில் இருந்த மாற்றத்தை உணர்ந்த நிலா, அதற்கு மேல் எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக வெளியே சென்றுவிட்டாள்.

 

சிறிது நேரம் கழித்து…

சர்வேஷ் மெதுவாகக் கண்களைத் திறந்தான். தூக்கக் கலக்கத்துடன் தனது சிறிய கைகளால் கண்களைத் தேய்த்துக்கொண்டே சுற்றிலும் பார்த்தான்.

அவன் விழித்திருப்பதைக் கண்ட ஆதிரை உடனே மகிழ்ச்சியாக,

“சர்வேஷ் கண்ணா… எழுந்துட்டீங்களா? அம்மாக்கிட்ட வாங்க…” என்று இரு கைகளையும் நீட்டினாள்.

ஆனால்…

சர்வேஷ் அவளை ஒரு கணம் பார்த்துவிட்டு,

“ஆதி அப்பா எங்கம்மா?” என்று கேட்டான்.

அந்த ஒரு கேள்வி…

ஆதிரையின் உலகத்தையே ஒரு கணம் நிறுத்திவிட்டது.

மூச்சே நின்றுவிட்டதுபோல் அவள் அப்படியே உறைந்து அமர்ந்திருந்தாள்.

சர்வேஷ் மீண்டும்,

“அம்மா… ஆதி அப்பா எங்க?” என்று அவளது கையைப் பிடித்து உலுக்கினான்.

அப்போதுதான் சுயநினைவுக்கு வந்த ஆதிரை, அவனைக் கூர்மையாகப் பார்த்தபடி,

“ஆதி… அப்பாவா?” என்று அழுத்தமாகக் கேட்டாள்.

“ஆமா… ஆதி அப்பா எங்க?” என்று மீண்டும் அப்பாவித்தனமாகக் கேட்டான் சர்வேஷ்.

அவளது முகம் இன்னும் இறுகியது.

“யாருடா உனக்கு ‘ஆதி அப்பா’ன்னு சொல்லிக் கொடுத்தது?” என்று அடக்கி வைத்த கோபத்துடன் கேட்டாள்.

ஆனால் சர்வேஷ் அவள் கேள்விக்குப் பதில் சொல்லவில்லை.

“நான் ஆதி அப்பாவையே பார்க்கப் போறேன்…” என்று சிணுங்கியபடியே கட்டிலிலிருந்து இறங்க முயன்றான்.

அவ்வளவுதான்…

இதுவரை அடக்கி வைத்திருந்த கோபம் முழுவதுமாக வெடித்தது.

எங்கிருந்துதான் அந்த அளவுக்கு ஆத்திரம் வந்ததோ தெரியவில்லை.

சர்வேஷ் பிறந்த நாள் முதல் நான்கு வருடங்களாக, அவனுக்காகவே வாழ்ந்த ஆதிரை…

அவன் மீது ஒருநாள்கூட கைநீட்டாத ஆதிரை…

அந்த நொடியில் தன்னையே மறந்துவிட்டாள்.

பளார்…! என 

கோபத்தின் உச்சத்தில், சர்வேஷின் கன்னத்தில் ஓங்கி ஒரு அறை விட்டாள்.

அவளது கை பட்ட வேகத்தில், அவளது நான்கு விரல்களின் தடம் அவன் சிவந்த கன்னத்தில் தெளிவாகப் பதிந்தது.

எதிர்பாராத அந்த அடியைத் தாங்க முடியாமல், அந்தச் சிறுவன் கதறி அழ ஆரம்பித்தான்.

அவன் அழுத சத்தம் வீடு முழுவதும் எதிரொலித்தது.

டைனிங் டேபிளில் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த அனைவரும் அந்த அழுகைச் சத்தத்தைக் கேட்டு பதறியபடி ஓடிவந்தனர்.

அறைக்குள் நுழைந்த அவர்கள் கண்ட காட்சி அவர்களை ஒரு நொடி உறைய வைத்தது.

ஆதிரை…

கோபத்தில் முகாம் சிவந்து  கண்களில் கண்ணீர் வழிய நின்றிருந்தால்.  அவளது பார்வை முழுவதும் சர்வேஷின் மீதே பதிந்திருந்தது.

அவளுக்கு எதிரே…

பயத்தில் நடுங்கியபடி, கன்னத்தைப் பிடித்துக்கொண்டு கதறி அழுதுகொண்டிருந்தான் சர்வேஷ்.

அதைப் பார்த்த கதிர் பதறி,

“என்னம்மு… என்ன பண்ற?” என்று கேட்டபடியே ஆதிரையை நோக்கி விரைந்தான்.

அதற்குள் சர்வேஷின் பார்வை கதவின் அருகில் நின்றிருந்த ஆதிரன் மீது விழுந்தது.

அடுத்த நொடியே,

“ஆதி அப்பா…!” என்று கதறியபடி அழைத்தவன், கட்டிலிலிருந்து இறங்கி ஓடிச்சென்று ஆதிரனின் கால்களைக் கட்டிக்கொண்டு அழ ஆரம்பித்தான்.

அந்தச் சிறிய வாயிலிருந்து வெளிவந்த “ஆதி அப்பா” என்ற வார்த்தையைக் கேட்டதும்…

அந்த அறையில் நின்றிருந்த அனைவரும் அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனார்கள்.

யாராலும் ஒரு வார்த்தைகூட பேச முடியவில்லை.

அறை முழுவதும் சர்வேஷின் அழுகைச் சத்தம் மட்டுமே ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது. 

தொடரும்