“சில சந்திப்புகள் நாம தேடிப் போறதால நடக்காது…
நம்ம வாழ்க்கை எங்கே போகணும்னு விதி முடிவு பண்ணி வைத்திருக்கும்.”
மருதுவின் அறை.
கையில் இருந்த file-ஐ இமயவரம்பன் இன்னொரு முறை திறந்தான்.
அதில் சில property documents.
சில loan papers.
ஒரு பெரிய தொகைக்கான கணக்கு விவரங்கள்.
மேலும்…
ஒரு குடும்பத்தின் பெயர்.
அந்த file-ஐ முழுவதுமாகப் படித்த பிறகு இமயவரம்பன் நிமிர்ந்து பார்த்தான்.
“அண்ணா…”
மருது அவனைப் பார்த்தார்.
“என்ன?”
“இந்த விஷயம் கொஞ்சம் வேற மாதிரி இருக்கு.”
“எப்படி?”
“நம்ம பணத்தை வாங்கினவன் மட்டும் பிரச்சனை இல்ல.”
மருது அமைதியாக இருந்தார்.
“அவன் இன்னொரு குடும்பத்தோட property-யை வைத்து loan வாங்கியிருக்கான்.”
மருதுவின் முகம் இறுக்கமானது.
“அந்த property யாரோடது?”
இமயவரம்பன் file-ஐப் பார்த்தான்.
“ஒரு குடும்பம்.”
“அவங்களுக்கு இந்த விஷயம் தெரியுமா?”
“தெரியலன்னு தான் நினைக்கிறேன்.”
மருது சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தார்.
“அப்படின்னா முதல்ல அந்த documents-ஐ அவங்ககிட்ட கொண்டு போ.”
இமயவரம்பன் புருவத்தைச் சுருக்கினான்.
“அதுக்கப்புறம்?”
“அதுக்கப்புறம் அந்த property யாருக்கு சொந்தமோ அவர்களுக்கே இருக்கட்டும்.”
“நம்ம பணம்?”
மருது அவனைப் பார்த்தார்.
“அதை ஏமாத்தினவன்கிட்ட இருந்து வாங்கிக்கலாம்.”
இமயவரம்பன் தலையசைத்தான்.
“சரி.”
அவன் file-ஐ எடுத்துக்கொண்டு வெளியே நடந்தான்.
அதே நேரம்…
ஒரு சிறிய வீட்டின் சமையலறை.
பார்வதி அடுப்பில் சமைத்துக்கொண்டிருந்தாள்.
அவள் முகத்தில் எப்போதும் இருக்கும் கவலை இன்னும் போகவில்லை.
வீட்டின் ஹாலில்…
பிறை நிலா laptop-ஐ திறந்து வைத்து வேலை பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
ஒரு கையில் coffee.
மற்றொரு கையில் mouse.
அவளுடைய கண்கள் screen-ல் இருந்தாலும்…
அவளுடைய மனம் வேறு இடத்தில் இருந்தது.
அப்பா இறந்து சில மாதங்களே ஆகியிருந்தது.
கடன் இன்னும் இருந்தது.
வீட்டுச் செலவு.
அம்மாவின் மருந்து.
EMI.
அவளுடைய salary வந்ததும் முதலில் போகும் இடம்—
கடன்.
அதற்குப் பிறகு தான் வாழ்க்கை.
அவள் laptop-ஐ மூடினாள்.
“அம்மா…”
“என்னடி?”
“இந்த மாதமும் ஒரு loan amount கட்டிட்டேன்.”
பார்வதி திரும்பிப் பார்த்தாள்.
“எவ்வளவு?”
“அதை நீங்க கேக்காதீங்க.”
“நிலா…”
“எல்லாம் சரியாகிடும்.”
பார்வதி பெருமூச்சு விட்டாள்.
“உனக்கு வயசாகுது…”
பிறை நிலா சிரித்தாள்.
“மீண்டும் அதே கல்யாண பேச்சா?”
“என்னடி நான் கேக்கக்கூடாதா?”
“கேக்கலாம்.”
“அப்புறம்?”
“அப்புறம்…”
அவள் சிரித்தாள்.
“இப்போதைக்கு அந்த topic-ஐ close பண்ணிடலாம்.”
பார்வதி அவளைப் பார்த்து சிரித்தாள்.
“நீ சின்னப்பிள்ளையா இருந்தப்போ எதையும் கேட்காம கிடையாது.”
“இப்போ கேட்கறது எதுவும் கிடைக்கலையே.”
“என்ன கிடைக்கல?”
“Peace.”
பார்வதி அமைதியாகிவிட்டாள்.
பிறை நிலாவும் சிரிப்பை நிறுத்தினாள்.
அவளுடைய வாழ்க்கையில் உண்மையாகவே அந்த அமைதி போயிருந்தது.
மறுநாள்…
காலை.
இமயவரம்பன் அந்த file-ஐ எடுத்துக்கொண்டு அந்த குடும்பம் இருக்கும் முகவரிக்குப் புறப்பட்டான்.
அவனுடன் இரண்டு ஆட்கள்.
கார் அந்த சிறிய தெருவுக்குள் நுழைந்தது.
அவனுடைய கார் அந்த வீட்டின் முன் நின்றதும்…
அருகில் இருந்தவர்கள் எல்லாம் திரும்பிப் பார்த்தார்கள்.
கருப்பு shirt.
கழுத்தில் chain.
கையில் பெரிய bracelet.
கடினமான முகம்.
அவனைப் பார்த்தாலே…
அவன் சாதாரண மனிதன் இல்லை என்று தெரியும்.
இமயவரம்பன் காரிலிருந்து இறங்கினான்.
“இதுதான் address.”
அவனுடன் வந்தவன் சொன்னான்.
“நீங்க இருங்க.”
என்று சொல்லிவிட்டு இமயவரம்பன் மட்டும் வீட்டை நோக்கி நடந்தான்.
அதே நேரம்…
வீட்டுக்குள் இருந்த பிறை நிலா கதவுக்கு அருகில் வந்தாள்.
Doorbell அடித்தது.
“யாரு?”
வெளியில் இருந்து பதில் இல்லை.
அவள் கதவைத் திறந்தாள்.
அவள் கண்கள்…
முதன்முறையாக இமயவரம்பனை பார்த்தது.
இமயவரம்பனும் அவளை பார்த்தான்.
சில விநாடிகள்…
இருவரும் பேசவே இல்லை.
அவனுடைய பார்வை அவள்மீது நின்றது.
அவள்…
அவனைப் பார்த்ததும் முதலில் கவனித்தது அவனுடைய முகம் இல்லை.
அவனுடைய கண்கள்.
அந்த கண்களில் ஒரு விதமான குளிர்ச்சி.
அவளுக்கு பிடிக்கவில்லை.
“யாரு நீங்க?”
இமயவரம்பன் பதில் சொல்லாமல்,
“இங்க யாரு இருக்காங்க?”
என்று கேட்டான்.
அவளுக்கு கொஞ்சம் கோபம் வந்தது.
“முதல்ல நீங்க யாருன்னு சொல்லுங்க.”
அவன் அவளைப் பார்த்தான்.
“உனக்கு எதுக்கு?”
அவள் உடனே,
“என் வீட்டுக் கதவு முன்னாடி நின்னு கேள்வி கேக்குறீங்க. அதனால.”
இமயவரம்பனின் புருவம் சற்று உயர்ந்தது.
அவனைப் பார்த்து இப்படி நேராகப் பேசுவது…
ரொம்ப நாளைக்கு பிறகு.
“உங்க அப்பா?”
அந்த வார்த்தை கேட்டதும் பிறை நிலாவின் முகம் மாறியது.
“அவர்…”
சில நொடிகள் அமைதி.
“இல்ல.”
இமயவரம்பன் புரிந்துகொண்டான்.
“அம்மா இருக்காங்களா?”
“இருக்காங்க.”
“அவங்களைக் கூப்பிடு.”
“எதுக்காக?”
இமயவரம்பன் அவளைப் பார்த்தான்.
“ஒரு documents விஷயம்.”
அவள் சந்தேகமாக அவனைப் பார்த்தாள்.
“என்ன documents?”
அவன் file-ஐ உயர்த்திக் காட்டினான்.
“இதுல உங்க குடும்பத்தோட பெயர் இருக்கு.”
அவள் உடனே file-ஐப் பார்த்தாள்.
“என்ன?”
அவளுடைய குரலில் பதற்றம்.
“உள்ளே வாங்க.”
இமயவரம்பன் உள்ளே வந்தான்.
பார்வதி அங்கிருந்து வந்தாள்.
“யாரும்மா?”
பிறை நிலா திரும்பிப் பார்த்தாள்.
“அம்மா… இவரு documents-னு சொல்றாரு.”
பார்வதி இமயவரம்பனைப் பார்த்தாள்.
அவளுடைய முகத்தில் பயம்.
“என்ன documents?”
இமயவரம்பன் file-ஐ மேசையின் மீது வைத்தான்.
“இந்த property documents.”
பார்வதி குழப்பமாகப் பார்த்தாள்.
“இது எங்ககிட்டதானே இருக்கு?”
“இருக்கணும்.”
“அப்புறம்?”
இமயவரம்பன் ஒரு document-ஐ திறந்தான்.
“இந்த property-யை வைத்து உங்க permission இல்லாம loan வாங்கியிருக்காங்க.”
பார்வதியின் முகம் வெண்மையாகிவிட்டது.
பிறை நிலா உடனே documents-ஐ எடுத்துப் பார்த்தாள்.
அவளுக்கு finance பற்றிய basic understanding இருந்ததால் சில விஷயங்கள் உடனே புரிந்தது.
“அம்மா…”
“என்னடி?”
“இது உண்மை.”
பார்வதி நாற்காலியில் உட்கார்ந்துவிட்டாள்.
“அய்யோ…”
பிறை நிலா documents-ஐ திரும்பிப் பார்த்தாள்.
“இதை யார் பண்ணது?”
இமயவரம்பன் அமைதியாக இருந்தான்.
“நாங்க விசாரிச்சுட்டு இருக்கோம்.”
“நாங்கன்னா?”
அவன் அவளைப் பார்த்தான்.
“அது உனக்கு தேவையில்லாத விஷயம்.”
அவள் உடனே கோபமடைந்தாள்.
“எங்க குடும்பத்தோட property விஷயம். எப்படி தேவையில்லாத விஷயம் ஆகும்?”
இமயவரம்பன் அமைதியாக அவளைப் பார்த்தான்.
அவளுடைய குரலில் பயம் இருந்தது.
ஆனால்…
அதைக் காட்டிலும் கோபம் அதிகமாக இருந்தது.
அவன் மெதுவாக,
“உங்க property-க்கு பிரச்சனை வரக்கூடாதுன்னுதான் இந்த documents இங்க கொண்டு வந்தேன்.”
அவள் சற்று அமைதியானாள்.
“அப்படின்னா…”
“இதை பாதுகாப்பா வை.”
அவன் எழுந்தான்.
பிறை நிலா அவனைப் பார்த்தாள்.
“ஒரு நிமிஷம்.”
அவன் நின்றான்.
“நீங்க யாரு?”
இமயவரம்பன் அவளை நேராகப் பார்த்தான்.
அவள் கேள்விக்குப் பதில் சொல்லாமல்,
“தேவையான நேரத்துல தெரிஞ்சுக்கும்.”
என்று சொல்லிவிட்டு வெளியே நடந்தான்.
பிறை நிலா அவனைப் பார்த்துக்கொண்டே நின்றாள்.
வீட்டுக்கு வெளியே வந்த இமயவரம்பன் காரை நோக்கி நடந்தான்.
அவனுடன் வந்தவன் கேட்டான்.
“அண்ணா… அந்த பொண்ணு யாருன்னு கேக்கலையா?”
இமயவரம்பன் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.
“தேவையில்லை.”
அவன் காரில் ஏறினான்.
ஆனால்…
கார் நகர்ந்த பிறகும்…
அந்த வீட்டின் கதவு அருகில் நின்றிருந்த அந்த பெண்ணின் முகம் அவனுடைய நினைவிலிருந்து போகவில்லை.
அவன் தன்னையே கேட்டுக்கொண்டான்.
“எதுக்கு அவளை இவ்வளவு கவனிச்சேன்?”
அவனிடம் பதில் இல்லை.
வீட்டுக்குள்…
பிறை நிலா கதவு வழியாக அந்த கார் போவதை பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
பார்வதி அவளைப் பார்த்தாள்.
“யாரும்மா அவன்?”
“தெரியல.”
“அப்படின்னா ஏன் உள்ளே விட்ட?”
பிறை நிலா documents-ஐப் பார்த்தாள்.
“அவர் நம்மளுக்கு ஒரு problem வராம இருக்கத்தான் வந்திருக்காரு போல.”
“அவர் யாருன்னு தெரியலையே…”
பிறை நிலா மெதுவாகச் சொன்னாள்.
“தெரியல.”
அவள் சற்று யோசித்தாள்.
“ஆனா…”
“என்ன?”
“அவரைப் பார்த்தா…”
சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தாள்.
“நல்லவரா கெட்டவரான்னு புரியல.”
அதே நேரம்…
காருக்குள் இமயவரம்பன் ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
அவனுடன் வந்தவன் மீண்டும் கேட்டான்.
“அண்ணா… இந்த case-ல அடுத்தது என்ன?”
இமயவரம்பன் file-ஐ மூடினான்.
“அந்த documents-ஐ போலியா பயன்படுத்தினவன் யாருன்னு கண்டுபிடிக்கணும்.”
“சரி.”
கார் வேகமாக நகர்ந்தது.
அவனுக்குத் தெரியாது…
அவன் தேடப்போகும் அந்த மனிதனின் மோசடி…
அவனை மீண்டும் மீண்டும் அதே வீட்டின் வாசலுக்கு கொண்டு வரப்போகிறது.
அவளுக்குத் தெரியாது…
இன்று கதவைத் திறந்த அந்த அந்நியன்…
இன்னும் சில நாட்களில்…
அவளுடைய வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய பிரச்சனையாகவும்…
அதே நேரத்தில்…
அவளுடைய வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய மாற்றமாகவும் மாறப்போகிறான்.
இன்று அவர்கள் பெயர் கேட்கவில்லை.
இன்று அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் புரிந்துகொள்ளவில்லை.
ஆனால்…
விதி ஏற்கனவே அவர்களுடைய பெயர்களை ஒரே பக்கத்தில் எழுத ஆரம்பித்துவிட்டது.
தொடரும்…
