அடுத்த நாள் காலை…
இமயவரம்பன் வழக்கத்தைவிட சீக்கிரமே எழுந்திருந்தான்.
மேசையின் மீது நேற்று மருது கொடுத்த கோப்பு திறந்து கிடந்தது.
அவன் அந்தக் கோப்பை மீண்டும் எடுத்தான்.
முதல் சில பக்கங்கள்—
சொத்து விவரங்கள்.
கடன் விவரங்கள்.
பழைய ஒப்பந்தங்கள்.
சட்ட ஆவணங்கள்.
ஒவ்வொன்றாகப் புரட்டிக்கொண்டே வந்தவன், நேற்று பார்த்த அதே பெயரிடம் மீண்டும் நின்றான்.
பிறை நிலா.
அந்தப் பெயரைப் பார்த்ததும் அவனுக்கு எதுவும் தோன்றவில்லை.
அது அவனுக்கு ஒரு பெயர் மட்டும்தான்.
“இந்த matter எங்கிருந்து ஆரம்பிச்சது?”
அவன் அருகில் இருந்த ஆளிடம் கேட்டான்.
“சார்… இந்த சொத்து பாஸ்கரன் பெயர்ல இருந்தது. அவர் இறந்ததுக்கப்புறம் அவரோட மனைவி பார்வதி, மகள் பிறை நிலா பேர்ல வந்திருக்கு.”
“பாஸ்கரன்?”
“ஆமா சார்.”
இமயவரம்பன் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.
“பழைய ஆவணங்களையும் எடுத்துட்டு வா.”
“சரி சார்.”
அவன் மீண்டும் கோப்பைப் பார்த்தான்.
இந்த விஷயம் சாதாரண சொத்து பிரச்சினை மாதிரி தெரியவில்லை.
ஏதோ ஒரு இடத்தில் கணக்கு சரியாக இல்லை.
அதே நேரத்தில்…
நிலாவின் வீடு.
காலை நேரம்.
பார்வதி சமையலறையில் இருந்தாள்.
நிலா வேலைக்குக் கிளம்பத் தயாராகிக்கொண்டிருந்தாள்.
“நிலா…”
“ம் அம்மா?”
“நேத்து சொன்ன அந்த கல்யாண விஷயத்தைப் பற்றி கொஞ்சம் யோசிச்சியா?”
நிலா உடனே அமைதியாகிவிட்டாள்.
“அம்மா… இப்போ வேண்டாம்னு சொன்னேன்ல.”
“எனக்காகத்தான் நீ எல்லாத்தையும் தள்ளிப்போடுற.”
“அதுக்காக இல்லம்மா.”
அவள் அருகில் வந்து அம்மாவின் கையைப் பிடித்தாள்.
“நீங்க தனியா இருக்குறதை என்னால பார்க்க முடியாது. அதனாலதான்.”
பார்வதி அவளைப் பார்த்தாள்.
“நான் உனக்கு பாரமா இருக்கேனா?”
“அம்மா!”
நிலாவின் குரல் உடனே மாறியது.
“அப்படி மட்டும் சொல்லாதீங்க.”
பார்வதியின் கண்கள் கலங்கின.
“நீ சந்தோஷமா இருக்கணும்னு தான் எனக்கு ஆசை.”
நிலா சின்னதாகச் சிரித்தாள்.
“நான் சந்தோஷமா இருக்கேன்.”
அவள் மனசுக்குள் ஆதித்யாவின் முகம் வந்தது.
அவளுடைய சிரிப்பு இன்னும் கொஞ்சம் பெரிதானது.
அதைப் பார்த்த பார்வதிக்கும் அந்த மாற்றம் புரிந்தது.
“யாரோ இருக்காங்களா?”
நிலா அதிர்ச்சியாக அம்மாவைப் பார்த்தாள்.
“என்ன?”
“உன் முகத்துல தெரிகுது.”
“அம்மா…!”
அவள் வெட்கப்பட்டு திரும்பிக்கொண்டாள்.
பார்வதி சிரித்தாள்.
“சரி சரி. நான் எதுவும் கேக்கல.”
நிலாவும் சிரித்துக்கொண்டே வெளியேறினாள்.
அலுவலகம்.
நிலா உள்ளே வந்த சில நொடிகளில் அவளுடைய கைபேசி ஒலித்தது.
“காலை வணக்கம், காதலி.”
ஆதித்யாவின் குறுஞ்செய்தி.
அவள் சுற்றிப் பார்த்துவிட்டு சிரித்தபடி பதில் அனுப்பினாள்.
“காலை வணக்கம்.”
சில விநாடிகளில் மீண்டும் செய்தி வந்தது.
“இவ்வளவு formal-ஆ?”
அவள் சிரித்தாள்.
“Office-ல இருக்கேன்.”
“அப்போ வெளியே போனதும்?”
அவள் பதில் அனுப்பாமல் கைபேசியை வைத்துவிட்டாள்.
ஆனால் முகத்தில் இருந்த சிரிப்பு மட்டும் மறையவில்லை.
தொலைவில் இருந்த ஆதித்யா அதை கவனித்தான்.
அவனும் சிரித்தான்.
அவர்களுடைய காதல் எந்த சத்தமும் இல்லாமல் வளர்ந்துகொண்டிருந்தது.
மதியம்.
இமயவரம்பன் அந்த சொத்து தொடர்பான பழைய ஆவணங்களைப் பெற்றுக்கொண்டான்.
அவன் ஒவ்வொரு பக்கத்தையும் கவனமாகப் பார்த்தான்.
ஒரு இடத்தில் அவன் பார்வை நின்றது.
ஒரு பழைய நிறுவனத்தின் பெயர்.
அந்த நிறுவனத்துடன் இணைந்திருந்த மற்றொரு பெயர்.
விக்ரம் ராயன்.
இமயவரம்பனின் கண்கள் சற்று கூர்மையானது.
“இவன் இங்கயும் இருக்கானா?”
அவன் ஆவணத்தை மேசையில் வைத்தான்.
“இந்த file-ஐ முழுசா trace பண்ணுங்க.”
“எவ்வளவு பின்னாடி போகணும் சார்?”
“ஆரம்பத்திலிருந்து.”
“சரி சார்.”
அவன் மீண்டும் அந்த ஆவணத்தைப் பார்த்தான்.
விக்ரம் ராயன்.
அந்தப் பெயர் அவனுக்கு புதிதல்ல.
ஆனால் இப்போது—
அந்த பெயருக்கும் பிறை நிலாவுக்கும் இடையில் ஏதோ ஒரு தொடர்பு இருப்பது போல இருந்தது.
என்ன தொடர்பு என்று மட்டும் தெரியவில்லை.
மாலை.
விக்ரம் ராயன் தனது அலுவலகத்தில் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தான்.
அவனுக்கு ஒரு தகவல் வந்தது.
“இமயவரம்பன் அந்த பழைய file-ஐ மீண்டும் எடுத்திருக்கான்.”
விக்ரம் சிரித்தான்.
“எடுத்திருக்கட்டும்.”
“அவன் முழுசா விசாரிக்க ஆரம்பிச்சுட்டா…”
விக்ரம் அவனைப் பார்த்தான்.
“அவன் விசாரிக்கணும்னு தான் நான் நினைக்கிறேன்.”
அவனுடைய பார்வை மேசையில் இருந்த ஒரு பழைய ஆவணத்தின் மீது விழுந்தது.
“சில கதவுகளை திறக்கணும்னா… முதல்ல அந்த கதவு இருக்குன்னு அவனுக்கு தெரியணும்.”
அவன் மெதுவாக நாற்காலியில் சாய்ந்தான்.
“இப்போதான் அவன் சரியான கதவுக்குப் போறான்.”
அதே இரவு.
நிலா வேலை முடித்து வீட்டுக்குச் செல்ல தயாரானாள்.
அவள் கைபேசியில் ஆதித்யாவிடமிருந்து ஒரு செய்தி.
“வீட்டுக்குப் போயிட்டதும் சொல்லுங்க.”
அவள் சிரித்தபடி,
“சொல்றேன்.”
என்று பதில் அனுப்பினாள்.
அவளுக்குத் தெரியவில்லை…
அதே நேரத்தில்—
அவளுடைய பெயர் ஒரு வேறு மேசையில் திறந்து கிடந்த கோப்பில் இருந்தது.
அந்தக் கோப்பைத் திறந்து வைத்திருந்தவன்—
இமயவரம்பன்.
அவளுடைய வாழ்க்கையில் ஏற்கனவே ஒரு காதல் வந்துவிட்டது.
ஆனால்…
அவளுடைய விதி இன்னொரு மனிதனை அவளிடம் அழைத்துக்கொண்டிருந்தது.
அந்த மனிதனுக்கு காதல் என்ற வார்த்தையே தெரியாது.
அவனுக்குத் தெரிந்தது—
அதிகாரம்.
ரத்தம்.
நம்பிக்கை.
துரோகம்.
ஆனால் அவனுடைய வாழ்க்கையில் விரைவில் வரப்போகும் ஒரு பெண்…
அந்த நான்கு வார்த்தைகளுக்கும் அப்பாற்பட்ட ஒரு உணர்வை அவனுக்குக் கற்றுக்கொடுக்கப் போகிறாள்.
