“சில நிலாக்கள் இருளில் பிறக்காது…
ஒளியில்தான் பிறக்கும்.
ஆனால் அந்த ஒளியை வாழ்க்கை பறித்த பிறகு…
அதே நிலா இருளோடு வாழ கற்றுக்கொள்ளும்.”
19 வருடங்களுக்கு முன்பு…
“அப்பா…”
ஒரு சின்ன குரல் வீட்டுக்குள் கேட்டதும், அங்கே இருந்த பாஸ்கரன் உடனே திரும்பிப் பார்த்தார்.
“என்ன செல்லம்?”
ஓடி வந்த தன் மகளை அப்படியே தூக்கிக்கொண்டார்.
அந்த சின்ன முகத்தில் இருந்த சிரிப்பைப் பார்த்ததும் அவருடைய முகமும் மலர்ந்தது.
அவள் கன்னங்களைப் பிடித்து,
“என் பொண்ணு இன்னைக்கு என்ன வேணும்னு கேக்கப் போறா?” என்று கேட்டார்.
“எனக்கு…”
அவள் கொஞ்சம் யோசிப்பது போல நடித்தாள்.
“எனக்கு அந்த பெரிய doll வேணும்!”
பாஸ்கரன் சிரித்தார்.
“அவ்வளவுதானா?”
“ஆமா!”
“சரி. நாளைக்கே வாங்கித்தர்றேன்.”
“இல்ல… இன்னைக்கே வேணும்!”
“சரி சரி. இன்னைக்கே வாங்கித்தர்றேன்.”
அதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த பார்வதி சிரித்தபடி,
“நீங்கதான் இவளை ரொம்ப செல்லம் கொடுத்து கெடுக்குறீங்க.”
பாஸ்கரன் உடனே,
“என் பொண்ணை நான் செல்லம் கொடுக்காம வேற யார் கொடுப்பா?” என்றார்.
பிறை நிலா சிரித்தாள்.
அந்த வீட்டின் சந்தோஷமே அவள் தான்.
அவள் கேட்டது கிடைக்காமல் போன நாள் இல்லை.
அவள் அழுதால் பார்வதி பதறுவாள்.
அவள் சிரித்தால் பாஸ்கரனின் முகமே மலர்ந்துவிடும்.
அப்பாவுக்கும் அம்மாவுக்கும் ஒரே மகள்.
ஒரே உலகம்.
பிறை நிலா.
அவளுடைய குழந்தைப் பருவம்…
காலம் வேகமாக ஓடியது.
சின்ன குழந்தையாக இருந்த பிறை நிலா கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வளர்ந்தாள்.
ஆனால் அவளுடைய செல்லம் மட்டும் குறையவில்லை.
காலை எழுந்ததும்,
“அம்மா…”
என்று பார்வதியைத் தேடுவாள்.
School-க்கு போகும்போது,
“அப்பா… நான் போயிட்டு வர்றேன்.”
என்று பாஸ்கரனிடம் சொல்லிவிட்டுத்தான் கிளம்புவாள்.
School-ல இருந்து வந்ததும்,
“அம்மா… சாப்பாடு ரெடியா?”
என்று வீட்டையே தலைகீழாக மாற்றுவாள்.
பாஸ்கரன் வேலை முடிந்து வீட்டுக்கு வந்ததும், அவருடைய சட்டைப் பாக்கெட்டில் ஏதாவது இருக்கும்.
Chocolate.
Ice cream.
Hair clip.
அவளுக்குப் பிடித்த ஏதாவது ஒரு சின்ன பொருள்.
“அப்பா… எனக்கா?”
“வேற யாருக்குடி?”
அவள் ஓடிப்போய் அவரைக் கட்டிப்பிடித்துக்கொள்வாள்.
அந்த வீட்டில் சண்டை இருந்தாலும் அது கூட செல்லமான சண்டை.
கோபம் இருந்தாலும் அது சில நிமிடங்கள்தான்.
பிறை நிலாவுக்கு வாழ்க்கை என்றால்…
அப்பா.
அம்மா.
சிரிப்பு.
சந்தோஷம்.
அதற்கு மேல் அவளுக்கு வேற எதுவுமே தெரியாது.
19 வயது…
பிறை நிலா இப்போது ஒரு அழகான இளம் பெண்.
கொஞ்சம் chubby-ஆன உடல்.
குழந்தைத்தனம் கலந்த முகம்.
எப்போதும் சிரிப்பு.
அவளுடைய வாழ்க்கையில் எந்த பெரிய பிரச்சனையும் வந்ததில்லை.
ஆனால்…
அவளுடைய 19-வது வயது தான் அந்த வாழ்க்கையை தலைகீழாக மாற்றப்போகிறது என்று அவளுக்குத் தெரியவில்லை.
பாஸ்கரன் நடத்தி வந்த சின்ன business-ல் பெரிய loss ஏற்பட்டது.
முதலில் அவர் அதை சமாளிக்க முயற்சி செய்தார்.
கடன் வாங்கினார்.
நண்பர்களிடம் பணம் கேட்டார்.
மீண்டும் business-ஐ தூக்கி நிறுத்த முயன்றார்.
ஆனால்…
ஒன்றுமே சரியாகவில்லை.
கடன் அதிகமானது.
வருமானம் குறைந்தது.
வீட்டில் இருந்த சந்தோஷம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக குறைய ஆரம்பித்தது.
ஒரு நாள் இரவு…
பார்வதி கதவைத் திறந்தபோது பாஸ்கரன் தடுமாறியபடி உள்ளே வந்தார்.
அவரிடமிருந்து வந்த மதுவின் வாசனை வீட்டையே நிரப்பியது.
பார்வதி அதிர்ச்சியாக பார்த்தாள்.
“என்னங்க… குடிச்சிருக்கீங்களா?”
பாஸ்கரன் எதுவும் பேசவில்லை.
அப்படியே உள்ளே போய் உட்கார்ந்தார்.
“ஏங்க… நான் கேக்குறேன் இல்ல?”
“என்ன?”
“எதுக்கு குடிக்க ஆரம்பிச்சீங்க?”
“எனக்கு பிடிச்சிருக்கு. குடிச்சேன்.”
அந்த ஒரு பதில்…
பார்வதியின் மனதை உடைத்தது.
அது ஒரு நாள்.
பிறகு இரண்டு நாள்.
பிறகு ஒரு வாரம்.
பிறகு…
குடிப்பது பாஸ்கரனின் வாழ்க்கையாகிவிட்டது.
அவருடைய கோபம் அதிகரித்தது.
சந்தேகம் அதிகரித்தது.
அவருடைய மனைவி மீதும்…
தன் மகள் மீதும் கூட தேவையில்லாமல் சந்தேகப்பட ஆரம்பித்தார்.
“எங்க போயிருந்த?”
“அம்மா கூடத்தான் அப்பா…”
“என்ன பொய் சொல்ற?”
“அப்பா… நான் பொய் சொல்லல…”
“சும்மா இரு!”
ஒரு காலத்தில் தன் மகளின் சின்ன கண்ணீரைக்கூட தாங்க முடியாத அந்த அப்பா…
இப்போது அவளுடைய கண்ணீருக்குக் காரணமாக மாறிவிட்டார்.
ஒரு இரவு…
பாஸ்கரன் மீண்டும் குடித்துவிட்டு வந்தார்.
பிறை நிலா அவருக்கு முன்னால் நின்றாள்.
கண்களில் கண்ணீர்.
“அப்பா…”
அவர் அவளைப் பார்த்தார்.
“என்ன?”
“தயவு செஞ்சு குடிக்காதீங்கப்பா…”
அவர் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டார்.
“நீ உன் வேலையைப் பாரு.”
“அப்பா… நீங்க முன்னாடி மாதிரி இருந்தா போதும்.”
அவர் அமைதியாக இருந்தார்.
“நாங்க என்ன தப்பு பண்ணோம்?”
அந்த கேள்வி கேட்டதும் பாஸ்கரன் கோபமாக எழுந்தார்.
“என்னைப் பற்றி யாரும் கேள்வி கேட்காதீங்க!”
பிறை நிலா பயந்து பின்னால் சென்றாள்.
அந்த இரவு…
அவள் தன் அறைக்குள் சென்று கதவை மூடிக்கொண்டு அழுதாள்.
அவளுக்கு அப்போது ஒரு விஷயம் மட்டும் புரிந்தது.
தன் அப்பாவை இழக்கக்கூடாது.
அதற்காக அவள் எதையும் செய்யத் தயாராக இருந்தாள்.
அடுத்த நாள்…
பிறை நிலா பாஸ்கரனை கோவிலுக்கு அழைத்துச் சென்றாள்.
“அப்பா… சாமி கும்பிட்டுட்டு வாங்க.”
அவர் எதுவும் சொல்லவில்லை.
அவள் அவருடைய கையில் ஒரு புனிதக் கயிற்றை கட்டினாள்.
“இனிமேல் குடிக்க மாட்டேன்னு சொல்லுங்கப்பா…”
பாஸ்கரன் அவளைப் பார்த்தார்.
அவளுடைய கண்களில் இருந்த நம்பிக்கையைப் பார்த்தார்.
சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தார்.
“சரி…”
அந்த ஒரு வார்த்தை கேட்டதும் பிறை நிலாவின் முகத்தில் மீண்டும் சிரிப்பு வந்தது.
“உண்மையாவா?”
அவர் தலையசைத்தார்.
ஆனால்…
அந்த வாக்குறுதி நீண்ட நாட்கள் நீடிக்கவில்லை.
ஏழு வருடங்கள்…
ஒரு நாள்…
ஒரு மாதம்…
ஒரு வருடம்…
அப்படி ஏழு வருடங்கள் கடந்து போனது.
ஏழு வருடங்கள்.
ஒரு குழந்தையின் வாழ்க்கையை முழுமையாக மாற்றுவதற்கு அந்த ஏழு வருடங்களே போதுமானதாக இருந்தது.
ஒரு காலத்தில் சிரித்துக்கொண்டே வீட்டைச் சுற்றி ஓடிய பிறை நிலா…
இப்போது அமைதியாகி விட்டாள்.
கண்ணாடியில் தன்னைப் பார்த்தாலும் சிரிக்க மறந்துவிட்டாள்.
பார்வதியின் முகத்தில் கவலை.
பாஸ்கரனின் குடிப்பழக்கம்.
வீட்டு சண்டைகள்.
கடன்கள்.
கடன் கொடுத்தவர்கள் வீட்டுக்கு வந்து கதவைத் தட்டுவது.
அந்த சத்தம்…
பிறை நிலாவுக்கு இப்போது பழக்கமாகிவிட்டது.
“பணம் எப்போ தரப்போறீங்க?”
“இன்னும் எவ்வளவு நாள்?”
“கடன் வாங்கிட்டு அமைதியா இருக்கீங்களா?”
அந்த வார்த்தைகள் எல்லாம் அவளுடைய காதுகளில் தினமும் விழுந்தது.
ஒரு நாள் இரவு…
பார்வதி அழுதுகொண்டிருந்தாள்.
பிறை நிலா அவளருகில் உட்கார்ந்தாள்.
“அம்மா…”
“என்னடி?”
“நீ ஏன் அழுற?”
“ஒன்னுமில்லை.”
“என்னிடம் சொல்லுங்க.”
பார்வதி மகளைப் பார்த்தாள்.
“நம்ம கடன் ரொம்ப அதிகமாயிடுச்சுடி…”
பிறை நிலா சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தாள்.
பிறகு மெதுவாக,
“நான் பார்த்துக்கறேன் அம்மா.”
“நீ எப்படி?”
“வேலைக்கு போறேன்.”
“உனக்கு படிப்பு இருக்கு…”
“படிப்பை முடிச்சு வேலைக்கு போறேன்.”
“அதெல்லாம் சுலபமில்லை…”
பிறை நிலா தன் அம்மாவின் கையைப் பிடித்தாள்.
“நீங்க கவலைப்படாதீங்க.”
அவளுடைய குரலில் முதல் முறையாக குழந்தைத்தனம் இல்லை.
பொறுப்பு மட்டும் இருந்தது.
பிறை நிலா Software Engineering படித்தாள்.
படிப்பை முடித்தாள்.
ஒரு நல்ல வேலை கிடைத்தது.
முதல் salary வந்த நாள்…
அவள் நேராக வீட்டுக்கு வந்தாள்.
பார்வதியின் கையில் அந்த பணத்தை வைத்தாள்.
“அம்மா…”
“என்னடி இது?”
“என்னோட first salary.”
பார்வதியின் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.
“எனக்கு எதுக்கு?”
“நம்ம கடன் அடைக்கணுமே…”
“நீயே வச்சுக்கோ.”
“எனக்கு எதுவும் வேணாம் அம்மா.”
பார்வதி மகளை அணைத்துக்கொண்டாள்.
அந்த அணைப்புக்குள்…
ஒரு தாய் தன் மகளைப் பார்த்த பெருமையும் இருந்தது.
அவள் இழந்த குழந்தைப் பருவத்துக்கான வலியும் இருந்தது.
அந்த நாளிலிருந்து…
பிறை நிலாவின் வாழ்க்கை மாறிவிட்டது.
காலை வேலை.
மாலை வீடு.
சம்பளம் வந்ததும் கடன்.
மீதமிருந்தால் வீட்டு செலவு.
தனக்காக எதையும் வாங்கிக்கொள்ளவில்லை.
ஒரு காலத்தில் அப்பா வாங்கித் தரும் doll-க்காக அடம்பிடித்த அந்த பெண்…
இப்போது தன் சம்பளத்தில் ஒரு சின்ன dress கூட வாங்காமல் வாழ்ந்தாள்.
அவள் வாழ்க்கையில் இருந்த ஒரே ஆசை—
“அம்மா சந்தோஷமா இருக்கணும்.”
ஆனால்…
பாஸ்கரனின் உடல்நிலை நாளுக்கு நாள் மோசமடைந்தது.
குடிப்பது அவருடைய உடலை உள்ளிருந்து அழித்துக்கொண்டிருந்தது.
பிறை நிலா எவ்வளவோ முயற்சி செய்தாள்.
“அப்பா… doctor கிட்ட போகலாம்.”
“எனக்கு ஒன்னும் இல்லை.”
“அப்பா…”
“சொன்னேன்ல… போ!”
அவள் அமைதியாகிவிட்டாள்.
அவளுக்குள் கோபம் இருந்தது.
வலி இருந்தது.
ஆனால்…
அவர் அவளுடைய அப்பா.
அந்த உறவை அவளால் வெறுக்க முடியவில்லை.
ஒரு நாள்…
அதிகாலை.
பாஸ்கரன் திடீரென நெஞ்சைப் பிடித்துக்கொண்டு கீழே விழுந்தார்.
“அப்பா!”
பிறை நிலா அலறினாள்.
பார்வதி பதறி ஓடிவந்தாள்.
“என்னங்க?”
பாஸ்கரன் மூச்சு விட முடியாமல் தவித்தார்.
அவரை உடனே மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்றார்கள்.
ஆனால்…
சில மணி நேரங்களில் doctor வெளியே வந்தார்.
அவருடைய முகமே எல்லாவற்றையும் சொல்லிவிட்டது.
“Sorry…”
அந்த ஒரு வார்த்தை போதும்.
பிறை நிலாவின் உலகமே நின்றுபோனது.
மதுவால் சிதைந்த உடல்…
இறுதியில் ஒரு heart attack-க்கு சரணடைந்தது.
பார்வதி கதறி அழுதாள்.
பிறை நிலா மட்டும் அமைதியாக நின்றாள்.
அவளுடைய கண்களில் கண்ணீர் வரவில்லை.
சில நொடிகள் தன் அப்பாவின் முகத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
பிறகு…
அவள் மெதுவாக அவருடைய கையைப் பிடித்தாள்.
“அப்பா…”
அந்த ஒரு வார்த்தை சொன்னதும் அவளுடைய கண்களில் இருந்து கண்ணீர் உடைந்து வந்தது.
“எவ்வளவு கஷ்டம் கொடுத்தாலும்…”
“நீங்க என் அப்பாதானே…”
“என்னால உங்களை வெறுக்க முடியலப்பா…”
அவள் கதறி அழுதாள்.
அந்த நாள்…
பிறை நிலா தன் அப்பாவை மட்டும் இழக்கவில்லை.
தன் குழந்தைப் பருவத்தின் கடைசி துண்டையும் இழந்தாள்.
பாஸ்கரன் இறந்த பிறகும் வாழ்க்கை அவளை விடவில்லை.
கடன் இருந்தது.
வீடு இருந்தது.
பொறுப்பு இருந்தது.
பார்வதி இருந்தாள்.
கடன் கொடுத்தவர்கள் மீண்டும் வர ஆரம்பித்தார்கள்.
“அக்கா… இன்னும் balance இருக்கு.”
“கொஞ்சம் time கொடுங்க…”
“எவ்வளவு time?”
அந்த கேள்விக்கு பதில் சொல்ல முடியாமல் பார்வதி அமைதியாக நின்றாள்.
பிறை நிலா முன்னால் வந்தாள்.
“நான் கட்டுறேன்.”
“நீயா?”
“ஆமா.”
“எப்போ?”
“கொஞ்சம் கொஞ்சமா… முழுசா கட்டிடுறேன்.”
அவள் குரலில் பயம் இல்லை.
உறுதி மட்டும் இருந்தது.
அன்று இரவு…
பார்வதி மகளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
“நிலா…”
“ம்…”
“உனக்கு கல்யாணம் பண்ணி வைக்கணும்னு நினைக்கிறேன்.”
பிறை நிலா அமைதியாக இருந்தாள்.
“உன் வயசும் போய்க்கிட்டே இருக்கு.”
“அம்மா…”
“எவ்வளவு நாள்தான் நீ இப்படி தனியா எல்லாத்தையும் சுமப்ப?”
பிறை நிலா தன் அம்மாவின் கையைப் பிடித்தாள்.
“எனக்கு இப்போ கல்யாணம் வேண்டாம்.”
“ஏன்?”
“முதல்ல நம்ம கடனை முடிப்போம்.”
“அதுக்கப்புறம்?”
அவள் சிரித்தாள்.
“அதுக்கப்புறம் பார்த்துக்கலாம்.”
பார்வதியின் கண்களில் கண்ணீர்.
“உன் வாழ்க்கையை நீயே நிறுத்திக்காதடி…”
பிறை நிலா தன் அம்மாவின் தோளில் சாய்ந்தாள்.
“எனக்கு நீங்க இருக்கீங்களே அம்மா…”
அந்த ஒரு வார்த்தை…
பார்வதியின் இதயத்தை உடைத்தது.
அன்று இரவு…
பிறை நிலா வீட்டின் மாடிக்கு சென்றாள்.
வானத்தைப் பார்த்தாள்.
கருமையான வானத்தில்…
ஒரு சின்ன பிறை நிலா தெரிந்தது.
அவள் சில நொடிகள் அதையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
பிறகு மெதுவாக சிரித்தாள்.
“என் பெயர் மாதிரியே…”
“முழுசா நிலாவா இல்ல…”
சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தாள்.
“ஆனா…”
அவளுடைய கண்களில் இருந்த கண்ணீரை துடைத்தாள்.
“ஒருநாள்…”
“நானும் முழுசா ஒளிருவேன்.”
அவளுக்குத் தெரியவில்லை…
அவளுடைய அந்த இருண்ட வாழ்க்கைக்குள்…
இன்னும் சில நாட்களில் ஒரு ஆண் வரப்போகிறான்.
அவன் வாழ்க்கை…
இரத்தத்தால் எழுதப்பட்டது.
அவளுடைய வாழ்க்கை…
கண்ணீரால் எழுதப்பட்டது.
இருவரும் சந்தித்த அந்த நாளிலிருந்து…
ஒருவனுடைய இருளுக்குள் இன்னொருத்தியின் நிலா நுழையப் போகிறது.
ஆனால்…
அந்த நிலா அவனுடைய இருளை ஒளியாக்குமா?
அல்லது…
அவனுடைய இருள் அந்த நிலாவையே விழுங்குமா?
தொடரும்…
