காலை.
பிறை நிலாவின் வீட்டில் வழக்கத்தைவிட அதிகமான பதற்றம்.
மேசை மேலே இருந்த documents-ஐ பார்த்துக்கொண்டே பார்வதி அமைதியாக உட்கார்ந்திருந்தாள்.
நிலா kitchen-லிருந்து இரண்டு coffee கொண்டு வந்து ஒன்றை அம்மாவிடம் கொடுத்தாள்.
“அம்மா… இவ்வளவு tension ஆகாதீங்க.”
பார்வதி அவளைப் பார்த்தாள்.
“எப்படி tension ஆகாம இருக்க சொல்ற? உன் அப்பா போயிட்டாரு… கடன் இருக்கு… இப்போ property-யும் பிரச்சனைன்னு சொல்றாங்க.”
நிலா அவளுடைய கையைப் பிடித்தாள்.
“நான் இருக்கேன்ல.”
“நீ இருக்கிறதாலதான் எனக்கு இன்னும் பயமா இருக்கு.”
“ஏன்?”
“உன் வாழ்க்கை முழுக்க இந்த பிரச்சனையிலேயே போயிடுமோன்னு.”
நிலா சிரிக்க முயன்றாள்.
“என் வாழ்க்கை இன்னும் ஆரம்பிக்கவே இல்ல அம்மா.”
அந்த வார்த்தையைச் சொன்னதும்…
வீட்டுக்கு வெளியே ஒரு கார் வந்து நின்றது.
நிலா ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்தாள்.
அதே கார்.
அவளுக்கு அந்த முகம் தெரியும்.
இமயவரம்பன்.
கதவு திறந்ததும் அவன் உள்ளே வந்தான்.
இந்த முறை அவன் கையில் ஒரு file இல்லை.
ஒரு document மட்டும்.
நிலா அவனைப் பார்த்தாள்.
“என்ன?”
“உங்க property problem முடிஞ்சிடுச்சு.”
அவள் சில நொடிகள் அவனைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள்.
“என்ன சொல்றீங்க?”
அவன் document-ஐ அவளிடம் கொடுத்தான்.
“இந்த property மேல இருந்த illegal claim cancel ஆயிடுச்சு.”
நிலா document-ஐ வாங்கி பார்த்தாள்.
அவளுக்கு முழுசாக புரியவில்லை.
“உண்மையாவா?”
“ம்.”
பார்வதி எழுந்து வந்தாள்.
“எப்படி?”
“உங்க கணவர் sign பண்ணினது original. ஆனா அவர் எதுக்காக sign பண்ணாருன்னு தெரியாம அந்த document-ஐ பயன்படுத்தியிருக்காங்க. அதை prove பண்ணிட்டோம்.”
நிலா அவனைப் பார்த்தாள்.
“அப்போ… இனிமேல் யாரும் இந்த வீட்டை எடுத்துக்க முடியாதா?”
“முடியாது.”
அவளுடைய முகத்தில் பல நாட்களுக்கு பிறகு ஒரு நிம்மதி.
“Thank you…”
இமயவரம்பன் அமைதியாக இருந்தான்.
“Thank you சொல்ல வேண்டிய அவசியம் இல்ல.”
“ஏன்?”
“நான் செய்ய வேண்டியதை தான் செய்தேன்.”
நிலா அவனைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள்.
அவனுடைய குரல் கடினம்.
முகத்தில் emotion இல்லை.
ஆனா…
அவன் செய்தது முழுக்க அவர்களுக்காக.
அவளுக்கு புரியவில்லை.
“இவன் உண்மையிலேயே யார்?”
அதே நேரத்தில்…
நகரத்தின் மறுபுறம்.
விக்ரம் ராயனின் office.
அவனுடைய முன்னால் ஒரு lawyer நின்றிருந்தான்.
“Sir… property documents release ஆயிடுச்சு.”
விக்ரம் அமைதியாக இருந்தான்.
“இமயவரம்பன்?”
“அவர்தான்.”
விக்ரம் சில நொடிகள் கண்களை மூடினான்.
பிறகு சிரித்தான்.
“சரி.”
Lawyer குழப்பமாக பார்த்தான்.
“சார்?”
“நான் அவனை நிறுத்தணும்னு நினைக்கவே இல்ல.”
“அப்போ?”
விக்ரம் window அருகே சென்று நின்றான்.
“அவன் அந்த family-யை காப்பாத்தணும்.”
“ஏன்?”
விக்ரம் திரும்பிப் பார்த்தான்.
“ஏன்னா… சில சமயம் ஒரு மனிதனை அழிக்க அவனை எதிர்த்து சண்டை போட வேண்டியதில்லை.”
சிறிய சிரிப்பு.
“அவன் காப்பாத்துறதை… அவனோட பலவீனமா மாற்றினாலே போதும்.”
சில மணி நேரங்களுக்கு பிறகு…
மருதுவின் office.
இமயவரம்பன் உள்ளே வந்தான்.
மருது அவனைப் பார்த்ததும் கேட்டார்.
“Problem?”
“முடிஞ்சிடுச்சு.”
மருது சிரித்தார்.
“நான் சொன்னேன்ல… அந்த family-க்கு justice கிடைக்கணும்.”
“கிடைச்சிடுச்சு.”
சில நொடிகள் அமைதி.
பிறகு இமயவரம்பன் கேட்டான்.
“மருது…”
“ம்?”
“விக்ரம் ராயன் உங்ககிட்ட முன்னாடி வேலை பார்த்தவனா?”
மருதுவின் முகம் மாறியது.
“யாரு சொன்னது?”
“நீங்கதான்.”
மருது சில நொடிகள் அவனைப் பார்த்தார்.
பிறகு மெதுவாக நாற்காலியில் அமர்ந்தார்.
“ஆமா.”
“என்ன நடந்தது?”
மருது பதில் சொல்லாமல் இருந்தார்.
“அதை இப்போ சொல்ல முடியாது.”
இமயவரம்பன் சிரித்தான்.
“எப்பவும் இதேதான்.”
மருது அவனைப் பார்த்து சொன்னார்.
“சில கதைகள் சொல்லப்படுவதற்கு முன்னாடி… நடக்கணும்.”
இமயவரம்பன் அமைதியாக நின்றான்.
“அவன் திரும்பி வந்துட்டான்னு மட்டும் புரிஞ்சுக்க.”
“அவனைப் பற்றி நான் கவனிக்கிறேன்.”
மருது உடனே சொன்னார்—
“அதுதான் வேண்டாம்.”
இமயவரம்பன் நின்றுவிட்டான்.
“ஏன்?”
“விக்ரம் ராயன் ஒரு சாதாரண எதிரி இல்ல.”
மருதுவின் குரல் கடினமானது.
“அவன் நேர்ல வந்து சண்டை போட மாட்டான்.”
சிறிய இடைவெளி.
“மனுஷங்களோட வாழ்க்கையை வைத்து விளையாடுவான்.”
மறுநாள்…
நிலா வேலைக்குச் செல்ல தயாராகிக்கொண்டிருந்தாள்.
பல நாட்களுக்கு பிறகு அவள் மனதில் ஒரு சிறிய நிம்மதி.
Property problem முடிந்துவிட்டது.
கடனையும் மெதுவாக சமாளிக்க முடியும்.
அவள் வெளியே வந்தபோது…
வாசலுக்கு அருகில் ஒரு bike நின்றிருந்தது.
அதன் அருகில் இமயவரம்பன்.
நிலா ஆச்சரியமாக பார்த்தாள்.
“நீங்க இங்கே?”
“உன்னை office-க்கு drop பண்ண வரல.”
“அப்போ?”
“உங்க வீட்டைச் சுற்றி சில நாட்கள் security இருக்கும்.”
நிலா உடனே முகம் சுளித்தாள்.
“எனக்கு security வேண்டாம்.”
“இது உனக்காக மட்டும் இல்ல.”
“அப்போ?”
“உங்க அம்மாவுக்காக.”
அந்த வார்த்தை கேட்டதும் அவள் அமைதியாகிவிட்டாள்.
சில நொடிகள் கழித்து—
“நீங்க எப்பவும் இப்படித்தானா?”
“எப்படி?”
“ஒன்னும் தெரியாத மாதிரி பேசிட்டு… எல்லாத்தையும் கவனிச்சுக்கிட்டு இருப்பீங்க.”
இமயவரம்பன் அவளைப் பார்த்தான்.
“நீ என்னை ரொம்ப கவனிக்கிற மாதிரி தெரியுது.”
நிலா உடனே திரும்பிப் பார்த்தாள்.
“நான் அப்படி சொல்லவே இல்ல!”
இமயவரம்பனின் முகத்தில் முதல் முறையாக ஒரு தெளிவான சிரிப்பு.
“சரி.”
அவன் bike-ஐ start செய்தான்.
“போ.”
“எங்கே?”
“Office.”
“நான் எப்படி போறது?”
“நடந்து.”
அவள் அவனை முறைத்தாள்.
“ரொம்ப நல்ல மனசு!”
அவன் சிரித்துக்கொண்டே bike-ஐ எடுத்துக்கொண்டு சென்றான்.
நிலா அவனைப் பார்த்துக்கொண்டே நின்றாள்.
அவளுடைய உதட்டில் தெரியாமல் ஒரு சிரிப்பு.
அந்த இரவு…
விக்ரம் ராயன் ஒரு பழைய பெட்டியைத் திறந்தான்.
அதற்குள் பல வருடங்கள் பழைய documents.
ஒரு photograph.
அதில்—
மருது.
அவனுக்கு அருகில் இளம் வயதிலிருந்த விக்ரம்.
அந்த photograph-ஐ பார்த்துக்கொண்டே விக்ரம் மெதுவாக சொன்னான்.
“நீங்க எனக்கு கொடுத்த வாழ்க்கையை…”
அவன் photograph-ஐ கையில் இறுக்கமாகப் பிடித்தான்.
“நான் மறக்கவே இல்ல மருது.”
அவன் பார்வை கடினமானது.
“ஆனா…”
சிறிய சிரிப்பு.
“இப்போ அந்த வாழ்க்கை முழுவதும் எனக்கு வேண்டும்.”
அவன் photograph-ஐ பெட்டிக்குள் வைத்தான்.
அதன் கீழே இருந்த இன்னொரு photograph வெளியே தெரிந்தது.
அதில்…
இமயவரம்பன்.
விக்ரம் அதை எடுத்துப் பார்த்தான்.
“முதல்ல…”
அவன் மெதுவாக சொன்னான்.
“உன்னை அவன்கிட்ட இருந்து பிரிக்கணும்.”
மறுநாள் காலை…
நிலா office-க்கு வந்தாள்.
அவள் laptop-ஐ open செய்தபோது…
ஒரு mail.
“Important Meeting — New Client.”
அவள் mail-ஐ open செய்தாள்.
Client company name பார்த்ததும் அவள் நின்றுவிட்டாள்.
Vikram Rayan Holdings.
அவளுடைய முகம் மாறியது.
அதே நேரத்தில்…
நகரத்தின் இன்னொரு பகுதியில் இமயவரம்பனின் phone ஒலித்தது.
அவன் call attend செய்தான்.
மறுபுறம் ஒரு குரல்.
“இமயா… விக்ரம் ராயன் உன்னை நேரடியாக attack பண்ணல.”
இமயவரம்பன் அமைதியாக கேட்டான்.
“அப்போ?”
“அவன்…”
சில நொடிகள் அமைதி.
“பிறை நிலா வேலை செய்யுற company-யை approach பண்ணிருக்கான்.”
இமயவரம்பனின் முகம் உடனே மாறியது.
அவன் கண்களில் இருந்த அமைதி மறைந்தது.
இப்போதுதான் game உண்மையிலேயே ஆரம்பித்தது.
ஆனால் இந்த முறை…
விக்ரம் ராயன் எதிரியாக மட்டும் இல்லை.
நிலாவின் வாழ்க்கைக்குள்ளேயே நுழைந்துவிட்டான்.
தொடரும்…
