காலை.
பிறை நிலா வழக்கம்போல office-க்கு வந்தாள்.
கடந்த சில நாட்களாக இருந்த பிரச்சனைகள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக முடிவுக்கு வந்ததால், அவளுடைய மனதிலும் ஒரு சிறிய நிம்மதி இருந்தது.
Laptop-ஐ open பண்ணி வேலை பார்க்க ஆரம்பித்த சில நிமிடங்களிலேயே…
அவளுடைய colleague ஒருவர் வந்து நின்றாள்.
“நிலா…”
“ம்?”
“நம்ம team-க்கு இன்னைக்கு புதுசா Team Lead வர்றாராம்.”
“யாரு?”
“தெரியல. ஆனா ரொம்ப young-ஆ இருப்பாராம்.”
நிலா சிரித்தாள்.
“Team Lead-ன்னா வேலை வாங்குறதுக்கு மட்டும் வருவாங்க. Young-ஆ இருந்தா என்ன, old-ஆ இருந்தா என்ன?”
“நீ அவரைப் பார்த்ததும் சொல்லுவ.”
“என்ன?”
“நீயே தெரிஞ்சுப்ப.”
நிலா சிரித்துக்கொண்டே மீண்டும் laptop-ஐ பார்த்தாள்.
சரியாக பத்து மணிக்கு…
Conference room கதவு திறந்தது.
அவன் உள்ளே வந்தான்.
ஆதித்யா.
சுமார் 5.9 அடி உயரம்.
நல்ல bright complexion.
முகத்தில் எப்போதும் ஒரு இயல்பான calmness.
அதிகமாக அலங்காரம் இல்லாமல் neat-ஆ groom செய்யப்பட்ட curly hair.
Jawline-ஐ லேசாக cover பண்ணும் kutty beard.
Formal shirt, neatly tucked-in trousers.
அவனைப் பார்த்தாலே ஒரு gentleman என்ற feel வரும்.
ஆனா அவனுடைய look-ல எல்லாவற்றையும் விட தனியாக கவனத்தை ஈர்க்கும் ஒரு விஷயம் இருந்தது.
அவன் பேசும்போது அவனுடைய கழுத்தில் தெளிவாக மேலே கீழே அசையும்—
Adam’s apple.
அது அவனுடைய appearance-க்கு ஒரு தனி charm கொடுத்தது.
அதை முதலில் கவனித்தது…
பிறை நிலாதான்.
அவளுடைய பார்வை ஒரு நொடி அவனுடைய முகத்தில் இருந்து கழுத்துக்குச் சென்றது.
பிறகு அவள் உடனே பார்வையைத் திருப்பிக்கொண்டாள்.
“என்னடா நான் இப்படி பார்க்கிறேன்…”
அவளுக்கே அவள் மேல கொஞ்சம் கோபம் வந்தது.
ஆதித்யா எந்த reaction-மும் இல்லாமல் conference table-ன் முன்னால் வந்து நின்றான்.
“Good morning, everyone.”
“Good morning, sir.”
அவன் சிரித்தான்.
“Sir வேண்டாம். Adithyaன்னே கூப்பிடலாம்.”
அவனுடைய குரலும் calm.
அதிக சத்தம் இல்லை.
ஆனா பேசும்போது எல்லாருடைய கவனமும் அவன் மேலேயே இருந்தது.
அவன் முழு team-ஐயும் பார்த்தான்.
அவனுடைய பார்வை…
மீண்டும் நிலாவைத் தொட்டது.
இந்த முறை நிலா அவனைப் பார்க்கவில்லை.
அவள் laptop screen-ஐ பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
ஆதித்யாவின் உதட்டில் லேசான சிரிப்பு.
“I’m Adithya. இனிமேல் இந்த team-ஐ நான் handle பண்ணப் போறேன்.”
அவன் பேச ஆரம்பித்தான்.
“ஒரு விஷயம் மட்டும் சொல்லிக்கிறேன். Work விஷயத்துல நான் strict.”
சில பேர் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டார்கள்.
அவன் சிரித்தான்.
“ஆனா தேவையில்லாம யாரையும் pressure பண்ண மாட்டேன்.”
Room-ல் இருந்த tension கொஞ்சம் குறைந்தது.
Meeting முடிந்ததும் எல்லோரும் வெளியேற ஆரம்பித்தார்கள்.
“நிலா…”
அவள் திரும்பிப் பார்த்தாள்.
“Sir?”
“நீங்க கொஞ்சம் இருங்க.”
அவள் மீண்டும் chair-ல் உட்கார்ந்தாள்.
ஆதித்யா அவளுடைய project report-ஐ எடுத்தான்.
“உங்க project report பார்த்தேன்.”
“எப்படி இருந்தது?”
“நல்லா இருக்கு.”
அவன் ஒரு page-ஐ காட்டினான்.
“Actually… இந்த part ரொம்ப நல்லா handle பண்ணிருக்கீங்க.”
நிலா சிரித்தாள்.
“Thank you.”
“நீங்க இந்த project-ல எவ்வளவு நாளா வேலை பார்க்கிறீங்க?”
“ஒரு வருடத்துக்கு மேல.”
“அதான்.”
“என்ன?”
“உங்க work-ல experience தெரியுது.”
நிலா மெதுவாக சிரித்தாள்.
அவனுடைய curly hair-ல இருந்து ஒரு சிறிய curl நெற்றியில் விழுந்திருந்தது.
அவன் அதை கையால் பின்னால் தள்ளினான்.
அந்த நேரத்தில் அவன் பேசும்போது…
மீண்டும் அவளுடைய பார்வை அவனுடைய கழுத்தை நோக்கிச் சென்றது.
அந்த Adam’s apple.
ஒரு நொடி.
அவள் அதை பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
ஆதித்யா திடீரென அவளைப் பார்த்தான்.
“என்ன?”
நிலா பதறினாள்.
“என்ன?”
“எதையோ பார்த்துட்டு இருந்தீங்க.”
“இல்ல… ஒன்னுமில்ல.”
அவள் உடனே laptop-ஐ பார்த்தாள்.
ஆதித்யா சிரித்தான்.
“சரி.”
அவன் மீண்டும் report-ஐ பார்த்தான்.
“நீங்க உங்களை underestimate பண்றீங்க.”
அந்த வார்த்தை நிலாவுக்கு பிடித்திருந்தது.
“நான் அப்படி நினைக்கல.”
“நினைக்கணும்.”
அவன் சிரித்தான்.
“Confidence இல்லாம talent-க்கு value கிடையாது.”
நிலா மெதுவாக தலையசைத்தாள்.
“Okay.”
“சரி. நீங்க போகலாம்.”
“Okay… Adithya.”
அவள் வெளியே நடந்துசென்றாள்.
அவள் கதவைத் தாண்டியதும்…
ஒரு நொடி திரும்பிப் பார்த்தாள்.
ஆதித்யா இன்னும் அந்த report-ஐ பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
அவள் மீண்டும் திரும்பி நடந்தாள்.
அவளுடைய முகத்தில் தெரியாமல் ஒரு சின்ன சிரிப்பு.
மதிய உணவு நேரம்…
நிலா cafeteria-ல் தனியாக உட்கார்ந்து சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.
அப்போது எதிரில் ஒரு chair நகர்ந்தது.
ஆதித்யா.
“நான் இங்கே உட்காரலாமா?”
“Sure.”
அவன் உட்கார்ந்தான்.
“Lunch கொண்டு வரலையா?”
“இல்ல.”
“அப்போ?”
“Company food.”
அவன் அவளைப் பார்த்தான்.
“நீங்க?”
“வீட்டுல இருந்து.”
“அம்மா சமைத்ததா?”
நிலா சிரித்தாள்.
“ஆமா.”
“Lucky.”
“ஏன்?”
“எனக்கு சமைக்கத் தெரியாது.”
“அது பெரிய problem இல்ல.”
“ஏன்?”
“கத்துக்கலாம்.”
ஆதித்யா சிரித்தான்.
“நீங்க கத்துக்கொடுப்பீங்களா?”
நிலா உடனே அவனைப் பார்த்தாள்.
அவன் சிரித்துக்கொண்டிருந்தான்.
“Joke.”
“ஆமா… புரியுது.”
அவளும் சிரித்தாள்.
அந்த சில நிமிடங்கள்…
அவளுக்கு மிகவும் இயல்பாக இருந்தது.
நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு…
ஒரு ஆணுடன் எந்த பயமும், பதற்றமும் இல்லாமல் பேசினாள்.
ஆனால் அவளுடைய மனதில் இன்னொரு விஷயம் மெதுவாக பதிந்துகொண்டிருந்தது.
“இந்த ஆதித்யா… பார்க்க நல்லாவே இருக்காரு.”
அதற்குப் பிறகு அவள் உடனே தன்னையே திட்டிக்கொண்டாள்.
“அட… நான் எதுக்கு இதெல்லாம் யோசிக்கிறேன்?”
அந்த மாலை…
Office முடிந்து வெளியே வந்த நிலா…
வாசலில் நின்றுகொண்டிருந்தாள்.
அப்போது ஆதித்யா காரில் வந்து நின்றான்.
“நிலா.”
“ம்?”
“Drop பண்ணட்டுமா?”
“வேண்டாம். நான் bus-ல போயிடுவேன்.”
“மழை வரப்போற மாதிரி இருக்கு.”
அவள் வானத்தைப் பார்த்தாள்.
கருமேகங்கள்.
“நான் விட்டுட்றேன். அதுக்காக வேற எந்த meaning-மும் இல்ல.”
நிலா சிரித்தாள்.
“நான் அப்படி நினைக்கவே இல்ல.”
“அப்போ வாங்க.”
அவள் காரில் ஏறினாள்.
கார் மெதுவாக நகர்ந்தது.
“எங்கே வீடு?”
நிலா address சொன்னாள்.
சில நிமிடங்கள் அமைதி.
பிறகு ஆதித்யா கேட்டான்.
“நீங்க எப்பவும் இவ்வளவு serious-ஆ இருப்பீங்களா?”
“நான் serious-ஆ இருக்கேனா?”
“ஆமா.”
“அப்படி என்னை யாரும் சொல்ல மாட்டாங்க.”
“அப்போ என்ன சொல்வாங்க?”
நிலா சிரித்தாள்.
“நிறைய பேசுவேன்னு சொல்வாங்க.”
ஆதித்யா சிரித்தான்.
“அதை நான் இன்னும் பார்க்கல.”
“அதுக்கு இன்னும் time இருக்கு.”
“அப்படியா?”
“ஆமா.”
இருவரும் சிரித்தார்கள்.
அந்த சிரிப்புக்குள்…
நிலாவின் மனதில் ஒரு சின்ன மாற்றம் ஆரம்பித்திருந்தது.
அவளுக்கே தெரியாமல்.
அந்த இரவு…
நிலா வீட்டுக்கு வந்ததும் பார்வதி கேட்டாள்.
“இன்னைக்கு ஏன் இவ்வளவு happy-ஆ இருக்க?”
“நானா?”
“ஆமா.”
நிலா உடனே முகத்தை மாற்றிக்கொண்டாள்.
“ஒன்னுமில்ல.”
“Office-ல ஏதாவது நல்ல விஷயம் நடந்துச்சா?”
“புதுசா Team Lead வந்திருக்காரு.”
“அதனாலதான் இவ்வளவு சந்தோஷமா?”
“அம்மா…”
அவள் சிரித்தாள்.
“அவர் நல்லா பேசுறாரு.”
பார்வதி அவளை கவனமாகப் பார்த்தாள்.
“அப்படியா?”
“ம்.”
“சரி.”
பார்வதி எதுவும் கேட்கவில்லை.
ஆனால்…
அவள் மகளின் முகத்தில் நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு வந்த அந்த சிரிப்பை மட்டும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
அதே நேரத்தில்…
ஆதித்யா தனது அறையில் உட்கார்ந்து laptop-ல் அன்றைய வேலைகளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
அவனுடைய phone-ல் ஒரு message வந்தது.
“Tomorrow’s client meeting confirmed.”
அவன் message-ஐ பார்த்துவிட்டு phone-ஐ வைத்தான்.
அவனுடைய முகத்தில் மீண்டும் அந்த இயல்பான அமைதியான சிரிப்பு.
அவனுடைய வாழ்க்கையில்…
புதிய வேலை.
புதிய team.
அதில்…
ஒரு புதிய அறிமுகம்.
பிறை நிலா.
அவளைப் பற்றி அவனுக்கு இன்னும் அதிகம் தெரியாது.
ஆனால்…
அவளைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் ஏதோ ஒரு விதமான curiosity அவனுக்குள் உருவாகிக் கொண்டிருந்தது.
அதே இரவு…
இமயவரம்பன் terrace-ல் நின்றுகொண்டிருந்தான்.
மருது அவன் அருகில் வந்து நின்றார்.
“என்ன யோசனை?”
“ஒன்னுமில்ல.”
“பொய்.”
இமயவரம்பன் அமைதியாக இருந்தான்.
மருது சிரித்தார்.
“அந்த பொண்ணைப் பற்றியா?”
இமயவரம்பன் உடனே திரும்பிப் பார்த்தான்.
“யாரைப் பற்றி?”
“நிலா.”
சில நொடிகள் அமைதி.
“அவளைப் பற்றி நான் ஏன் யோசிக்கணும்?”
மருது சிரித்தார்.
“நான் அப்படி எதுவும் சொல்லல.”
இமயவரம்பன் முகம் சுளித்தான்.
“நீங்கதான் ஆரம்பிச்சீங்க.”
“சரி சரி.”
மருது சிரித்துக்கொண்டே கீழே சென்றார்.
இமயவரம்பன் மீண்டும் இரவு வானத்தைப் பார்த்தான்.
அவனுக்கே புரியாமல்…
அவன் மனதில் அந்த பெண்ணின் முகம் மீண்டும் தோன்றியது.
அதே நேரத்தில்…
வேறொரு இடத்தில்…
ஆதித்யாவும் அந்த நாளில் முதன்முறையாக சந்தித்த ஒரு பெண்ணைப் பற்றி நினைத்துக்கொண்டிருந்தான்.
இரண்டு வேறு வாழ்க்கைகள்.
இரண்டு வேறு உலகங்கள்.
ஆனால்…
ஒரே பெண்ணைச் சுற்றி அவை மெதுவாக ஒன்றாக வர ஆரம்பித்திருந்தன.
தொடரும்…
